ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “ከእስራኤል ቤት ለጠፉት በጎች በቀር አልተላክሁም” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን አስተምሯል (ማቴዎስ 15፡24)። ይህ ክፍል የሚጀምረው አንዲት ከነዓናዊት ሴት ልጇን ጋኔን ክፉኛ ስላሠቃያት እየጮኸች ወደ እርሱ በቀረበችበት ወቅት ነው። እዚህ ላይ “የጠፉት በጎች” የሚለው ሐረግ እስራኤላውያን ከእግዚአብሔር ጋር የነበራቸውን የቃል ኪዳን ግንኙነት እና መንፈሳዊ እረኛ ማጣታቸውን ሲያመለክት፣ “አልተላክሁም” የሚለው ቃል ደግሞ ክርስቶስ በምድር ላይ በነበረው የአገልግሎት ዘመን የነበረውን መለኮታዊ ቅደም ተከተል እና የመጀመሪያ ደረጃ ተልእኮ የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ የእግዚአብሔርን የማዳን ዕቅድ የጊዜ ሰሌዳ ለማሳየት እንጂ የሴቲቱን እምነት ለመናቅ አልነበረም።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ በአይሁድ እና በአሕዛብ መካከል ጥልቅ የሆነ የዘር እና የሃይማኖት ግድግዳ ነበረ። በተለይም ከነዓናውያን በብሉይ ኪዳን ታሪክ የእስራኤል ታሪካዊ ጠላቶች እና ከእግዚአብሔር ቃል ኪዳን ውጭ የሆኑ ተደርገው ይቆጠሩ ነበር። አንዲት አሕዛባዊት ሴት ወደ አይሁድ መምህር ቀርባ ርዳታን መጠየቋ፣ እንዲሁም ኢየሱስ መጀመሪያ ላይ ዝምታን መምረጡና የተናገረው ቃል፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ ክስተት ነበር። ይህን ማድረጉ አይሁዳውያን ደቀ መዛሙርቱ ስለ መሲሑ የነበራቸውን ጠባብ አመለካከት እንዲመረምሩ እና የሴቲቱን ጽኑ እምነት አጉልቶ ለማውጣት የተጠቀመበት መለኮታዊ ጥበብ ነው።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በእግዚአብሔር የደኅንነት ታሪክ ቅደም ተከተል ላይ ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ ወንጌል “አስቀድሞ ለአይሁዳዊ ደግሞም ለግሪክ ሰው” መሆኑን እንዳስተማረው፣ የእግዚአብሔር መለኮታዊ ሥርዓት መሲሑ መጀመሪያ ለአብርሃም ዘር እንዲገለጥ ያዝዛል (ሮሜ 1፡16)። ኢየሱስ የአባቱን ፈቃድ ለመፈጸም በምድር ላይ ሲመጣ፣ በመጀመሪያ ኪዳን የተገባውን የተስፋ ቃል ለእስራኤል ሕዝብ በማቅረብ ታማኝነቱን ማረጋገጥ ነበረበት። እስራኤላውያን ይህንን የጸጋ ጥሪ ከተቀበሉ ወይም ከገፉ በኋላ፣ አሕዛብ ወደ እግዚአብሔር ቤተሰብ በጸጋ እንደሚከተቡ የነቢያት ትንቢት ያስገነዝባል (ሮሜ 11፡11)። በመሆኑም፣ የክርስቶስ ቃል የእግዚአብሔርን የቃል ኪዳን ታማኝነት እና የመዳንን ታሪካዊ ፍሰት በግልጽ የሚያሳይ ነው።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው የክርስቶስ ጊዜያዊ ገደብ እና የሴቲቱ ጽናት በሚጋጩበት ነጥብ ላይ ነው። ኢየሱስ የልጆችን እንጀራ ወስዶ ለቡችሎች መጣል አይገባም ብሎ ሲፈትናት፣ ሴቲቱ ግን ውሻዎችም ከጌቶቻቸው ማዕድ የወደቀውን ፍርፋሪ ይበላሉ በማለት በትሕትና እና በታላቅ እምነት መለሰች (ማቴዎስ 15፡27)። ይህ አጸፋዊ ምላሽ እምነት ከዘር ሐረግ እና ከሕግ ገደብ በላይ መሆኑን አስመስክሯል። ኢየሱስም የሴቲቱን ታላቅ እምነት አድንቆ በዚያችው ሰዓት ልጇን ፈውሶላታ። ይህ ድርጊት አሕዛብም በእምነት በኩል በእግዚአብሔር የጸጋ ማዕድ ላይ እንደሚካፈሉ እና አዲሱ ኪዳን ለዓለም ሁሉ ክፍት መሆኑን ቀድሞ ያበሰረ ታላቅ መለኮታዊ ማረጋገጫ ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ አንዳንድ ጊዜ ከእግዚአብሔር የሚሰጠን ምላሽ የዘገየ ወይም የተዘጋ ቢመስልም፣ እውነተኛ እምነት ግን ፈጽሞ ተስፋ እንደማይቆርጥ ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና በእግዚአብሔር ዘንድ ያለን ተቀባይነት በሥጋዊ ማንነታችን ሳይሆን በማያወላውል እምነታችን ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ የጸጋው ርዝመት እና ስፋት ድንበር የሌለው መሆኑን አውቆ፣ በጸሎት በመጽናት እና በእግዚአብሔር ምሕረት ላይ ብቻ ሙሉ በሙሉ በመታመን መኖር ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ቃልና የሴቲቱ ታሪክ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ልንይዘው ስለሚገባው ትሕትና እና የጸሎት ጽናት አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ ተስፋ በሚያስቆርጡ ሁኔታዎች ውስጥ እንኳን የእግዚአብሔርን ቸርነት አጥብቆ መያዝ ነው። በመሆኑም፣ “የእግዚአብሔር ጸጋ በዘርና በድንበር የሚገደብ ሳይሆን፣ በእምነትና በትሕትና ወደ እርሱ ለሚቀርቡት ሁሉ የሚፈስስ የሕይወት ውቅያኖስ ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።