"ወደ ሰማይ ወፎች ተመልከቱ፤ አይዘሩም አያጭዱምም በጎተራም አይከቱም፥ የሰማዩ አባታችሁም ይመግባቸዋል፤ እናንተ ከእነርሱ እጅግ አትበልጡምን?" (ማቴ 6:26) በማለት ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ላይ እጅግ ልብ የሚነካ ትምህርት አስተላልፏል። በግሪኩ ቋንቋ "ዲያፌሮ" ተብሎ የተጻፈው ቃል፣ "መብለጥ"፣ "ከፍተኛ ዋጋ ማውጣት"፣ ወይም "በእጅጉ የተለየ ክብር መያዝ" የሚለውን ጥልቅ ሥነ-መለኮታዊ ትርጉም ይይዛል። ይህ መለኮታዊ ጥያቄ፣ የሰው ልጅ በእግዚአብሔር የፍጥረት ሥርዓት ውስጥ ያለውን የላቀ ሥፍራ በማሳየት፣ አማኞች በምድራዊው ኑሮ ስጋትና ጭንቀት ውስጥ እንዳይወድቁ የሚያስጠነቅቅ ታላቅ የአባታዊ ፍቅር አዋጅ ነው።
በታሪካዊ እና ባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በጥንቱ የገሊላ ማኅበረሰብ አብዛኛው ሕዝብ በግብርናና በእለት ጉርስ ፍለጋ ላይ የተመሠረተ ኑሮ ይመራ ነበር። መዝራት፣ ማጨድና በጎተራ ማከማቸት የሕልውና ዋስትና ተደርገው ይወሰዱ ነበር። ኢየሱስ ይህንን የዕለት ተዕለት የገበሬውን ሕይወት ምሳሌ በማድረግ፣ ዘርተው የማያጭዱትንና በጎተራ የማያከማቹትን የሰማይ ወፎች ህልውና እንዴት እግዚአብሔር እንደሚደግፍ አሳይቷቸዋል። በዘመኑ የነበሩት ፈሪሳውያን እግዚአብሔርን እንደ ሩቅ እና ጨካኝ ፈራጅ አድርገው ሲያስተምሩ፣ ኢየሱስ ግን እግዚአብሔርን "የሰማዩ አባታችሁ" በማለት፣ ፍጥረቱን ሁሉ፣ በተለይም የሰውን ልጅ በቅርበት የሚንከባከብ ርኅሩኅ አምላክ መሆኑን አስተማረ።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት የሚመነጨው፣ እግዚአብሔር ለሰው ልጅ ከሰጠው ልዩ የክብር ደረጃ ነው። አዕዋፋት የፈጣሪን ጥበብ ቢያሳዩም፣ በእግዚአብሔር መልክና አምሳል የተፈጠረው የሰው ልጅ ብቻ ነው (ዘፍ 1:27)። "እናንተ ከእነርሱ አትበልጡምን?" የሚለው የክርስቶስ ጥያቄ፣ የሰውን ነፍስ ውድነት አጉልቶ ያሳያል። እግዚአብሔር በአምሳሉ ለፈጠረውና የሕይወት እስትንፋስ እፍ ላለበት የሰው ልጅ ያለው እንክብካቤ፣ ለተቀረው ፍጥረት ካለው ጥበቃ እጅግ የላቀ ነው። ልጁን የሰጠ አምላክ፣ ከእርሱ ጋር ሁሉን ነገር እንዴት አይሰጠንም? እንደሚለው ቃል (ሮሜ 8:32)፣ የሰው ልጅ ዋጋ የተተመነው በሚበላሽ ወርቅ ወይም ብር ሳይሆን በክርስቶስ ውድ ደም ነው።
ይህ የጌታ ጥያቄ በእኛ ውስጥ ያለውን የጭንቀትና የፍርሃት መንፈስ ለመስበር የተነገረ ነው። በኃጢአት በወደቀው ዓለም ውስጥ፣ ጭንቀትና ነገን መፍራት የሰው ልጅ ትልቁ መንፈሳዊ ውጊያ ነው። ሰይጣን አማኞችን በእግዚአብሔር አቅርቦት ላይ ተስፋ እንዲቆርጡ በማድረግ እምነታቸውን ሊሰርቅ ይሞክራል። ነገር ግን ጌታችን ይህንን አጥፊ የጥርጥር መንፈስ በመቃወም፣ የእግዚአብሔርን መጋቢነት በተፈጥሮ መስታወት እንድናይ ያዘናል። አምላካችን የተዋረዱትን የሰማይ ወፎች የማይረሳ ከሆነ፣ በመንፈስ ቅዱስ ያተማቸውንና ልጆች አድርጎ የጠራቸውን አማኞች ከቶ አይተዋቸውም። ኑሮአችሁ ገንዘብን ያለ መውደድ ይሁን፣ ባላችሁ ነገር እርኩ፤ እርሱ ራሱ አልተውህም ከቶም አልጥልህም ብሎአልና (ዕብ 13:5) የሚለው ቃል ይህንኑ የጸጋ አቅርቦት ያረጋግጣል።
ከዚህ ጥልቅ እውነት ለእኛ የክርስትና ሕይወት የሚሆን ታላቅ መንፈሳዊ ትምህርት እናገኛለን። ዛሬ በምንኖርበት ዓለም፣ የኢኮኖሚ ቀውስ፣ የኑሮ ውድነት እና የነገው ቀን ስጋት ብዙዎችን በፍርሃት እስራት ውስጥ ጥሏቸዋል። ነገር ግን የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደመሆናችን መጠን፣ ዋስትናችን በምድራዊ ጎተራችን ሳይሆን በሰማያዊው አባታችን ኪስ ውስጥ መሆኑን ማመን አለብን። በልባችን ውስጥ የጭንቀት ማዕበል ሲነሣ፣ ዓይኖቻችንን ወደ ሰማይ በማንሳት የእግዚአብሔርን ታማኝነት ልናስብ ይገባል። አባታችን ለወፎች ምግብን እንደሚያዘጋጅ፣ ለእኛም በመንፈሳዊም ሆነ በሥጋዊ ሕይወታችን የሚያስፈልገንን ሁሉ በክብሩ ባለጠግነት መጠን አብዝቶ ይሞላል። እኛም የሚያስጨንቀንን ሁሉ በእርሱ ላይ ጥለን በእምነትና በሰላም ልንመላለስ ይገባል።
በመጨረሻም፣ እናንተ ከእነርሱ አትበልጡምን? የሚለው የክርስቶስ ጥያቄ የፍርሃትን ሰንሰለት በጥሶ እውነተኛ የልጅነት ነጻነትን የሚያውጅ መለኮታዊ ድምፅ ነው። የእግዚአብሔርን ፍቅር እና የራሳችንን ዋጋ በተረዳን መጠን፣ የጭንቀት ኃይል ከሕይወታችን ይሰበራል። "ጭንቀት የእግዚአብሔርን ታማኝነት የሚጠራጠር የክህደት ድምፅ ሲሆን፣ የእግዚአብሔርን የአባትነት ፍቅር ማመን ግን በምድራዊ ማዕበል ውስጥ ሆነው የሰማይን ሰላም የሚጎነጩበት ታላቅ የጸጋ መልሕቅ ነው" በሚለው መንፈሳዊ እውነት ልባችን ሊታነጽ ይገባል። ይህ እውነት፣ በነገው ቀን ላይ መጨነቅን ትተን፣ ከሁሉ አስቀድመን የእግዚአብሔርን መንግሥትና ጽድቁን እንድንፈልግ በግልጽ ያስተምረናል (ማቴ 6:33)።