ኢየሱስ እግዚአብሔርን መፍራት (ፍርሃት) ነበረው ማለት ምን ማለት ነው (ዕብራውያን 5:7)?

የክርስቶስን ምድራዊ የጸሎት ሕይወት ቃሉ ሲገልጽ፡ "እርሱም በሥጋው ወራት ከሞት ሊያድነው ወደሚችል ከብርቱ ጩኸትና ከእንባ ጋር ጸሎትንና ምልጃን አቀረበ፥ እግዚአብሔርንም ስለ መፍራቱ ተሰማለት" ይላል (ዕብራውያን 5:7)። እዚህ ላይ "ፍርሃት" የተባለው መንቀጥቀጥን ሳይሆን ጥልቅ የሆነ መለኮታዊ አክብሮትንና ፍጹም መገዛትን ያሳያል።

በግሪክኛው ይህ ቃል "ኢውላቤያ" ተብሎ ይጠራል። ትርጉሙም ለእግዚአብሔር ፈቃድ ራስን አሳልፎ መስጠት፣ ቅድስናውን ማክበርና ለትእዛዙ መጠንቀቅ ማለት ነው። ኢየሱስ በጌቴሴማኔ የአትክልት ሥፍራ በጸለየ ጊዜ፣ የነበረው ፍርሃት ሰብአዊ ሞትን ከመሸሽ ይልቅ የአባቱን ፈቃድ ከማጣት ወይም ላለማድረግ ከመጠንቀቅ የመነጨ ነበር።

ኢየሱስ በምድር ላይ የሰውን ልጅ ተፈጥሮ ሙሉ በሙሉ ይዞ ስለነበር፣ የሰውን ልጅ የተፈጥሮ ፍላጎት ከመለኮታዊው የአብ ፈቃድ ጋር ለማስታረቅ ይህ ጥልቅ አክብሮትና መገዛት አስፈልጎታል። "የእኔ ፈቃድ ሳይሆን የአንተ ፈቃድ ይሁን" ማለቱ የዚህ እግዚአብሔርን የመፍራት ታላቅ መገለጫ ነው።

ይህ አክብሮቱና መገዛቱ እጅግ ፍጹም ከመሆኑ የተነሳ እግዚአብሔር አብ ጸሎቱን ሰማለት። ምንም እንኳ ከመስቀል ሞት ባያድነውም፣ በመስቀል ላይ ያለውን ኃጢአት የማሸነፍ ኃይል በመስጠትና ከሙታን በማስነሣት ከሞት ሥልጣን ሙሉ በሙሉ አድኖታል።

ቃሉ ለእኛም ወደ እግዚአብሔር በጸሎት ስንቀርብ በምን ዓይነት የልብ መገዛትና መለኮታዊ አክብሮት መሆን እንዳለበት በጥብቅ ያስገነዝበናል። ጸሎት የራሳችንን ፈቃድ በእግዚአብሔር ላይ መጫን ሳይሆን ራሳችንን ለእርሱ ፈቃድ ማስገዛት ነው።

እውነተኛ ጸሎት የሚሰማው በምንጠቀመው የቃላት ብዛት ሳይሆን በልባችን ባለው እግዚአብሔርን የመፍራትና የማክበር መንፈስ ነው። ክርስቶስ ራሱን ባዶ በማድረግ ላሳየው መታዘዝ አብ ከፍ እንዳደረገው፣ እኛም በትሕትና ራሳችንን ልናዋርድ ይገባል (ፊልጵስዩስ 2:8-9)።