ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ለሎዶቅያ ቤተ ክርስቲያን ባስተላለፈው መልእክት መደምደሚያ ላይ "እነሆ በደጅ ቆሜ አንኳኳለሁ፤ ማንም ድምፄን ቢሰማ ደጁንም ቢከፍትልኝ፥ ወደ እርሱ እገባለሁ ከእርሱም ጋር እራትን እበላለሁ እርሱም ከእኔ ጋር ይበላል" የሚል እጅግ አፍቃሪ የሆነ የጸጋ ጥሪ ያቀርባል (ራእይ 3፡20)። "በደጅ ቆሞ ማንኳኳት" የእግዚአብሔርን ቀዳሚ ፈላጊነት፣ ትዕግሥትና የሰውን ልጅ ነጻ ፈቃድ አክባሪነት የሚያሳይ ጥልቅ መለኮታዊ ሥዕል ነው።
በታሪካዊና አውዳዊ የትርጉም አቅጣጫ፣ ይህ አገላለጽ እጅግ አሳዛኝ የሆነ ክስተትን ያሳያል። ጌታ ኢየሱስ የቤተ ክርስቲያን ራስና ጌታ ሆኖ ሳለ፣ በሎዶቅያ ቤተ ክርስቲያን ግን በውጭ ቆሞ እናየዋለን። አማኞች በራሳቸው ሥርዓት፣ ሀብትና ፕሮግራም ተጠምደው የቤቱን ባለቤት ወደ ውጭ አውጥተውት ነበር። ጌታ ግን ጥሏቸው አልሄደም፤ ይልቁንም ወደ ሕይወታቸውና ወደ ኅብረታቸው ለመመለስ ልባቸውን ማንኳኳቱን ቀጥሏል።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል በእግዚአብሔር ሉዓላዊነትና በሰው ልጅ ነጻ ፈቃድ መካከል ያለውን ሚዛን ያሳያል። ጌታ የልብን በር በኃይል ሰብሮ አይገባም፤ ቆሞ ያንኳኳል እንጂ ደጁን አያስገድድም። ማንኳኳቱ በመንፈስ ቅዱስ ወቀሳ፣ በእግዚአብሔር ቃልና በተለያዩ የሕይወት ክስተቶች አማካኝነት የሚመጣ ሲሆን፣ በሩን የመክፈቱ ኃላፊነት ግን የሰውየው ነው። ድምፁን ሰምቶ መክፈት የንስሐና ራስን ለክርስቶስ አሳልፎ የመስጠት ተግባር ነው።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ታላቅ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። የዓለማት ፈጣሪ የሆነው ታላቁ አምላክ፣ ደካማ በሆነው የሰው ልጅ የልብ በር ላይ ቆሞ መግቢያ ሲለምን ማየት የአእምሮን አቅም የሚፈታተን ትሕትና ነው። እግዚአብሔር ለሰው ልጅ የሰጠው የመምረጥ ነጻነት ምን ያህል ክቡር እንደሆነ ይህ ቃል ያረጋግጣል። ጌታ ወደ እኛ መምጣት ይፈልጋል፣ ነገር ግን ፈቃዳችንን ይጠብቃል።
"እራትን እበላለሁ" የሚለው ሐረግ በመካከለኛው ምሥራቅ ባሕል እጅግ ጥልቅ የሆነ የፍቅር፣ የይቅርታና የኅብረት ምልክት ነው። ማዕድን አብሮ መካፈል የልብ መከፈትና የአንድነት መገለጫ ነው። ጌታ በሩን ሲከፍቱለት ገብቶ ሊቀጣቸው ሳይሆን፣ አብሯቸው በመመገብ መንፈሳዊ ረሃባቸውን ሊያስታግስና ወደ ፍጹም ወዳጅነት ሊያመጣቸው ቃል ይገባል።
ቃሉ ለእኛም በሕይወታችን፣ በቤታችንና በአገልግሎታችን ውስጥ ክርስቶስን ከውጭ አቁመን እንዳይሆን ዘወትር ራሳችንን እንድንመረምር ያሳስበናል። "ዛሬ ድምፁን ብትሰሙት ልባችሁን አታጽኑ" እንደሚለው ቃሉ (ዕብራውያን 4፡7)፣ እኛም ልባችንን እያንኳኳ ላለው ጌታ በራችንን በሰፊው ከፍተን ከእርሱ ጋር የከበረ ኅብረት ልናደርግ ይገባናል።