ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ከሙታን ከተነሳ በኋላ ለማርያም መግደላዊት በተገለጠላት ጊዜ፣ “ወደ አባቴና ወደ አባታችሁ ወደ አምላኬና ወደ አምላካችሁ አርጋለሁ” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መለኮታዊ እውነት ተናግሯል (ዮሐንስ 20:17)። በዚህ የቅዱስ ቃሉ ክፍል ውስጥ፣ ጌታችን በእርሱ የትንሣኤ ኃይል አማካኝነት በሰው ልጆችና በእግዚአብሔር መካከል የተፈጠረውን አዲስ መንፈሳዊ ዝምድና እያወጀ ነበር። "አባቴ" እና "አባታችሁ" የሚሉት ቃላት መለየታቸው፣ ክርስቶስ ከእግዚአብሔር ጋር ያለው የባሕርይ ልጅነትና እኛ ደግሞ በጸጋ ያገኘነው የጉዲፈቻ ልጅነት ልዩነትና አንድነትን በግልጽ ያሳያል።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ አይሁዳውያን እግዚአብሔርን እጅግ በሚያስፈራና በርቀት ባለ አምላክነት ያውቁት ነበር። የእግዚአብሔርን ስም እንኳ በከንፈራቸው ለመጥራት ይፈሩ ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ ይህንን የፍርሃት ግድግዳ በማፍረስ፣ ደቀ መዛሙርቱን ከፍ ወዳለ የልጅነት ክብር አሸጋግሯቸዋል። ክርስቶስ ከመሰቀሉ በፊት ተከታዮቹን "ወዳጆች" ብሏቸው የነበረ ሲሆን፣ አሁን ከትንሣኤው በኋላ ግን ለመጀመሪያ ጊዜ "ወንድሞቼ" በማለት ጠርቷቸዋል (ዕብራውያን 2:11)። ይህ የአዲስ ኪዳን ታላቅ የባህልና መንፈሳዊ አብዮት ነው።
ከሥነ መለኮታዊ አንጻር፣ ክርስቶስ አብን "አምላኬ" ማለቱ፣ ፍጹም ሰውነቱንና በምድር ላይ የነበረውን የመታዘዝ ሕይወት ያሳያል። "አባቴ" ማለቱ ደግሞ ፍጹም አምላክነቱንና የዘላለም ልጅነቱን ያረጋግጣል። በተመሳሳይ መልኩ ለእኛም እግዚአብሔር "አምላካችን" ስለሆነ እንገዛለታለን፣ "አባታችን" ስለሆነ ደግሞ በልጅነት ሥልጣን ወደ እርሱ በድፍረት እንቀርባለን። ይህ የተፈጸመው ኢየሱስ በመስቀል ላይ ባፈሰሰው ደም አማካኝነት ኃጢአታችን ተወግዶ፣ የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባላት በመሆናችን ነው (ኤፌሶን 1:5)።
በዚህ መለኮታዊ አዋጅ ውስጥ ያለው ውጥረት፣ የሰው ልጅ ተፈጥሯዊ ኃጢአተኝነትና የእግዚአብሔር ፍጹም ቅድስና መጋጨታቸው ነው። ማርያም መግደላዊት ይህንን መልእክት ስትሰማ፣ ጌታን ጥለው የሸሹት ደቀ መዛሙርት አሁን በእግዚአብሔር ፊት ምን ዓይነት ደረጃ እንዳላቸው ማመን የሚከብድ ነበር። ነገር ግን ጌታችን በውድቀታቸው ሳይሆን፣ በራሱ የትንሣኤ ጽድቅ ተመልክቶ፣ በአብ ፊት ፍጹም ተቀባይነት እንዳላቸው አረጋገጠላቸው። የክርስቶስ አባት አሁን የእነርሱም አባት ሆኗል።
እኛ ወደ እግዚአብሔር የምንቀርበው እንደ ባሪያ በፍርሃት ሳይሆን፣ እንደ ልጅ በሙሉ መተማመን ነው። ምንም እንኳ በሕይወታችን ድካምና ውድቀት ቢገጥመንም፣ ክርስቶስ አባቱን አባታችን አድርጎ ስለሰጠን፣ ከሰማያዊው አባታችን ፍቅር ማንም ሊለየን አይችልም። በጸሎት ስንቀርብም ይህንን የልጅነት ሥልጣን ተጠቅመን በድፍረት መጸለይ ይገባናል (ሮሜ 8:15)።
በማጠቃለያ፣ ኢየሱስ ይህንን ቃል የተናገረው የደህንነታችንን ሙሉነት ለማረጋገጥ ነው። የክርስቶስ ትንሣኤ ከኃጢአት ነጻ ከማውጣት አልፎ፣ የሰማይ ወራሾች አድርጎናል። ይህን አዲስ ኪዳን የያዘ ሰው፣ የዓለምን ፈጣሪ አባቱ ብሎ በመጥራት ከእግዚአብሔር ጋር ጥልቅና ሕያው የሆነ ኅብረት በማድረግ ለዘላለም በደስታ ይኖራል።