የእግዚአብሔር ቃል ስለ ሊቀ ካህናታችን ታላቅነት ሲገልጽ፡ "ከኃጢአት በቀር በነገር ሁሉ እንደ እኛ የተፈተነ ነው እንጂ፥ በድካማችን ሊራራላን የማይችል ሊቀ ካህናት የለንም" ይላል (ዕብራውያን 4:15)። "ሊራራላን" የሚለው ቃል በግሪክኛው "ሱምፓቴዎ" ሲሆን፣ ከሌላው ጋር አብሮ መከራን መቀበልን፣ የሌላውን ሥቃይ እንደ ራስ አድርጎ መሰማትንና በጥልቅ ስሜት መጋራትን ያመለክታል።
በብሉይ ኪዳን የነበሩት ሊቃነ ካህናት ራሳቸው ደካሞችና የኃጢአት ተካፋዮች ስለነበሩ፣ ለሕዝቡ ድንቁርናና ስህተት ሊራሩ ይችሉ ነበር (ዕብራውያን 5:2)። ነገር ግን የክርስቶስ ርኅራኄ ከእነርሱ እጅግ የላቀ ነው። እርሱ ፍጹም ጻድቅና ኃጢአት የሌለበት ቢሆንም፣ የሰውን ልጅ ተፈጥሮ በመልበስ የድካማችንን ክብደትና የፈተናችንን ጽናት በተግባር ቀምሶታል።
ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በምድር በተመላለሰበት ጊዜ የሰውን ልጅ ሁለንተናዊ ድካም አሳልፏል። ተርቧል፣ ተጠምቷል፣ ደክሞታል፣ አልቅሷል፣ በወዳጆቹ ተክዷል፣ እንዲሁም በጠላቶቹ ተዋርዷል። ዲያብሎስ በበረሃ በፈተነው ጊዜና በጌቴሴማኔ የአትክልት ሥፍራ በሞት ፍርሃት በተጨነቀ ጊዜ፣ የፈተናን አስከፊነት እስከ መጨረሻው ጥግ ድረስ ተለማምዶታል።
የክርስቶስ ፈተና ከእኛ ፈተና ይበልጥ ከባድ ነበር። እኛ ብዙ ጊዜ ፈተናን መቋቋም አቅቶን በቶሎ ስለምንወድቅ የፈተናውን ሙሉ ክብደት አናውቀውም፤ ኢየሱስ ግን ኃጢአትን ሳያደርግ ፈተናውን እስከ መጨረሻው ስለታገሠ፣ የፈተናን ሙሉ ኃይልና ሥቃይ በሚገባ ያውቀዋል። ስለዚህ ርኅራኄው ከሩቅ የሚሰጥ ርኅራኄ ሳይሆን በልምምድ የተፈተነ ነው።
ቃሉ ለእኛም ወደ እግዚአብሔር ስንጸልይ ስሜታችንን የማይረዳ ሩቅ አምላክ እንደሌለን ያስገነዝበናል። በሐዘናችን፣ በድካማችንና በፈተናችን ውስጥ ሁሉ፣ ሕመማችንን በሚገባ የሚያውቅና ከልቡ የሚያዝንልን አፍቃሪ ጌታ ከጎናችን አለ።
ስለዚህ በማንኛውም የሕይወት ውጣ ውረድ ውስጥ ስናልፍ፣ ክርስቶስ ሥቃያችንን እንደሚረዳ አውቀን ልንጽናና ይገባል። እርሱ ራሱ ተፈትኖ መከራን ስለተቀበለ፣ የሚፈተኑትን ሊረዳቸው ፍጹም ኃይል አለው (ዕብራውያን 2:18)።