“ነፍሱን የሚወድ ያጠፋታል፥ በዚህችም ዓለም ነፍሱን የሚጠላ ለዘላለም ሕይወት ይጠብቃታል” (ዮሐ 12:25)። ይህ ቃል በክርስትና ሕይወት ውስጥ ያለውን ትልቁን ራስን የመካድ ምስጢር ይገልጻል። እዚህ ላይ “ነፍሱን የሚወድ” የተባለው በምድራዊ ፍላጎት፣ በራስ ወዳድነትና ጊዜያዊ በሆነ የስጋ ምቾት ላይ ብቻ ያተኮረውን ሰው ያሳያል።
በታሪካዊ አውድ፣ ይህ ቃል የተነገረው ጌታ ወደ መስቀል ሊሄድ ጥቂት ጊዜ ሲቀረውና አንዳንድ የግሪክ ሰዎች ሊያዩት በመጡ ጊዜ ነበር። ኢየሱስ ስንዴ መሬት ላይ ወድቃ ካልሞተች ብቻዋን እንደምትቀር፣ ከሞተች ግን ብዙ ፍሬ እንደምታፈራ በመግለጽ (ዮሐ 12:24)፣ የራሱን የመስቀል ላይ ሞትና የሚያስገኘውን ታላቅ የመዳን ፍሬ አሳይቷል። ይህ ህግ ለተከታዮቹም የሚሰራ መለኮታዊ መርህ ነው።
ውጥረቱ ያለው ራስን በማዳንና ራስን አሳልፎ በመስጠት መካከል ነው። አንድ ሰው የራሱን ምድራዊ ሕይወት ብቻ ለማስጠበቅ ከጣረ፣ ክብሩንና ጥቅሙን ብቻ ከፈለገ፣ በስተመጨረሻ እውነተኛውን መንፈሳዊና ዘላለማዊ ሕይወት ያጣል። ነገር ግን ስለ ክርስቶስ ብሎ የራሱን ፍቃድ የሰቀለ፣ እርሱ የዘላለምን ሕይወት ያገኛል።
ይህ ትምህርት ሰማዕትነትን ብቻ ሳይሆን የዕለት ተዕለት ራስን መካድን ያመለክታል። ነፍስን መጥላት ማለት ራስን ማጥፋት ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ከራስ ፍላጎት አስበልጦ መታዘዝ ማለት ነው (ማቴ 16:25)። መስቀሉን የተሸከመ ሕይወት እውነተኛ የነጻነት ሕይወት ነው።
የክርስትና ጥሪ የራስን ፈቃድ መተው ነው። ቃሉ ለእኛም ጊዜያዊ ለሆነው የምድር ክብር ከመኖር ይልቅ፣ ህይወታችንን ለእግዚአብሔር አላማ አሳልፈን በመስጠት ዘላለማዊ ፍሬ እንድናፈራ አጥብቆ ያሳስበናል።
በመስጠት ውስጥ ታላቅ ትርፍ አለ። “እውነተኛ ሕይወት የሚገኘው ራስን በመቆጠብ ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር እጅ ውስጥ እንደ ስንዴ ቅንጣት ራስን አሳልፎ በመስጠት ነው” እንደሚባለው፣ ለክርስቶስ የምንከፍለው ዋጋ የዘላለም ክብርን ያመጣል።