የዮሐንስ ወንጌል የክርስቶስን ተአምራት ሲዘግብ፣ ደቀ መዛሙርቱ በባሕር ላይ በማዕበል ሲንገላቱ ኢየሱስ በውኃ ላይ እየተራመደ መምጣቱንና "እኔ ነኝ፤ አትፍሩ" ማለቱን ያሳየናል (ዮሐንስ 6፡19-20)። ክርስቶስ በውኃ ላይ መራመዱ ዝም ብሎ ተመልካችን ለማስገረም የተደረገ ትርኢት ሳይሆን፣ እርሱ የተፈጥሮ ሕግጋትን ሁሉ የሚቆጣጠር፣ ባሕርንና ማዕበልን ከእግሩ ሥር ያደረገ ፍጹም የዓለማት ፈጣሪ መሆኑን የሚያረጋግጥ መለኮታዊ መገለጥ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ድርጊት የክርስቶስን አምላክነት አጉልቶ ያሳያል። በመጽሐፈ ኢዮብ 9፡8 ላይ "እርሱ ብቻውን ሰማያትን ይዘረጋል፥ በባሕርም ማዕበል ላይ ይረግጣል" ተብሎ ተጽፏል። በብሉይ ኪዳን በባሕር ላይ መራመድ የእግዚአብሔር ብቻ የነበረ መለኮታዊ ሥልጣን ነው። ኢየሱስ "እኔ ነኝ" (በግሪክኛው ኤጎ ኤሚ) ሲል، ይህ ቃል እግዚአብሔር በሲና ተራራ "ያለና የሚኖር" ብሎ ለሙሴ ከተገለጠበት ስም ጋር አንድ ነው። ኢየሱስ ራሱን ከብሉይ ኪዳኑ ፈጣሪ ጋር አንድ ማድረጉ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ በጥንቱ የሰው ልጅ አስተሳሰብ ባሕር ሁልጊዜ የጨለማ፣ የክፋት፣ የሁከትና የሞት ኃይላት ምሳሌ ሆኖ ይቆጠር ነበር። እስራኤላውያን ባሕርን ይፈሩ ነበር። ደቀ መዛሙርቱ በሌሊት ጨለማ፣ ኃይለኛ ነፋስ ሲነፍስባቸውና ማዕበል ሲመታቸው በፍርሃት ተውጠው ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ የፈሩትንና ሊውጣቸው የመጣውን ያንኑ ባሕር እንደ ደረቅ መሬት እየረገጠ መምጣቱ፣ የሞትና የጨለማ ኃይላት በእግሩ ሥር የተገዙ መሆናቸውን ያሳያል።
በዚህ ታሪክ ውስጥ እጅግ አስደንጋጭ የሆነ የፍርሃትና የሰላም ውጥረት እናያለን። ደቀ መዛሙርቱ ኢየሱስን በውኃ ላይ ሲመጣ ባዩት ጊዜ መጽናናት ሲገባቸው ይበልጥ ፈሩ። የሰውን አእምሮ የሚያልፈው የመለኮት ኃይል ሲገለጥ በሰው ልብ ውስጥ ፍርሃት ይፈጥራል። ነገር ግን ኢየሱስ "እኔ ነኝ፤ አትፍሩ" በማለት የፈጣሪነቱን ኃይል ወደ አዳኝነት ቀየረው። እርሱ ወደ ታንኳይቱ በገባ ጊዜ ማዕበሉ ወዲያው ጸጥ አለ، እነርሱም ወደ ፈለጉበት ወደብ በሰላም ደረሱ።
የሰው ልጅ ሕይወት ዘወትር በማዕበልና በጨለማ የተሞላ ነው። በራሳችን ጥረት መቅዘፍ ስንጀምር እንዝላለን፣ ተስፋም እንቆርጣለን። ማዕበሉ ሊውጠን ሲደርስ ጌታ የረሳን ይመስለናል። ነገር ግን ይህ ታሪክ የሚያስተምረን، ጌታችን በጨለማውና በማዕበሉ መካከል ሆኖ እኛን ሊያድን በፈተናችን ላይ እየተራመደ ወደ እኛ እንደሚመጣ ነው።
ቃሉ ለእኛም የሕይወት ማዕበልና ነፋስ ሲበረታብን ከመፍራት ይልቅ، የዓለማት ጌታ የሆነውን ክርስቶስን ወደ ሕይወታችን ታንኳ እንድንጋብዘው ያሳስበናል። "በውኃ ውስጥ ባለፍህ ጊዜ ከአንተ ጋር እሆናለሁ፥ በወንዞችም ውስጥ ባለፍህ ጊዜ አያሰጥሙህም" እንደሚለው ቃሉ (ኢሳይያስ 43፡2)፣ እኛም ጌታችን ማዕበሉን የሚያስገዛ ኃያል አምላክ መሆኑን አምነን ዘወትር በሰላም ልንመላለስ ይገባናል።