የእግዚአብሔር ቃል የፈውሱን ክስተት ሲያብራራ "ወዲያውም ሰውዬው ዳነ አልጋውንም ተሸክሞ ሄደ። ያም ቀን ሰንበት ነበረ" ይላል (ዮሐንስ 5:9)። ኢየሱስ ሆን ብሎ በሰንበት ቀን ድውያንን የፈወሰው፣ አይሁዳውያን በሰንበት ሕግ ላይ የጨመሩትን አላስፈላጊና አስጨናቂ ሰብዓዊ ወግ ለመስበር፣ እንዲሁም የሰንበት እውነተኛ ዓላማ ምሕረትና እረፍት መሆኑን ለማሳየት ነው።
በታሪካዊው የአይሁድ ባህል፣ ፈሪሳውያንና የሕግ መምህራን በሰንበት ቀን መደረግ የሌለባቸውን 39 ዋና ዋና ሕጎችና በመቶዎች የሚቆጠሩ ንዑሳን ደንቦችን አውጥተው ነበር። ከነዚህም መካከል፣ ሕይወት አፋጣኝ አደጋ ላይ ካልወደቀ በስተቀር በሰንበት ሰውን ማከም ወይም መፈወስ እንደ ኃጢአት ይቆጠር ነበር። ሰንበት የዕረፍትና የደስታ ቀን መሆኑ ቀርቶ، ሰዎችን የሚያስጨንቅ ከባድ ቀንበር ሆኖ ነበር። ኢየሱስ ይህንን ቀንበር በመስበር የሰንበትን እውነተኛ ክብር መለሰ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ የሰንበት (ዕረፍት) ዋና ጌታና ፈጣሪ ራሱ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው። በሽታ፣ እስራትና ኃጢአት የሰው ልጅን ሰላምና ዕረፍት የሚያሳጡ ናቸው። ኢየሱስ በሰንበት መፈወሱ، እውነተኛ መንፈሳዊ ሰንበት የሚገኘው ሕግን በመጠበቅ ሳይሆን፣ ከበሽታና ከኃጢአት እስራት ነጻ በመውጣት በክርስቶስ በሚገኝ ዕረፍት መሆኑን ያሳያል። እግዚአብሔር የሚከብረው ሰው ሲሰቃይ ዝም በማለት ሳይሆን፣ ለተቸገረው ምሕረት በማድረግ ነው።
ይህንን የሰንበት እውነት ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ለፈሪሳውያን ሲያስተምር፣ ሰንበት ስለ ሰው ተፈጥሮአል እንጂ ሰው ስለ ሰንበት አልተፈጠረም፤ ስለዚህ የሰው ልጅ ለሰንበት እንኳ ጌታዋ ነው በማለት የሕጉን ሉዓላዊ ባለቤትነት አረጋግጧል (ማርቆስ 2:27-28)። በተጨማሪም፣ በሰንበት በጎ ማድረግ ተፈቅዶአልን? ወይስ ክፉ? ነፍስ ማዳን ወይስ መግደል? በማለት ሕግ ከፍቅር በታች መሆኑን አበክሮ አስረድቷል (ማርቆስ 3:4)።
ቃሉ ለእኛም ሃይማኖታዊ ሥርዓትንና የሰውን ልጅ ፍላጎት እንድናመዛዝን ትልቅ ጥበብ ይሰጠናል። ብዙ ጊዜ ሃይማኖታዊ ደንቦችንና ፕሮግራሞችን ከሰዎች ሕይወትና ነፍስ አስበልጠን ልንመለከት እንችላለን። እግዚአብሔር ግን ከሥርዓት ይልቅ ምሕረትን ይወዳል (ሆሴዕ 6:6)። ስለዚህ በቤተ ክርስቲያንም ሆነ በሕይወታችን የሰዎችን ስብራት ለመጠገንና ፍቅርን ለማሳየት ማንኛውንም ሃይማኖታዊ መሰናክል አልፈን ልንጓዝ ይገባል።
እውነተኛ ሰንበት ነፍስን ማሳረፍ ነው። "የሰንበት ጌታ ሕግን የጣሰው ሕግን ለማፍረስ ሳይሆን፣ በፍቅርና በምሕረት ፍጹም ለማድረግ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ሃይማኖታዊ ግብዝነትን ትተን ዘወትር በፍቅርና በምሕረት ሥራ ልንመላለስ ይገባል።