የዮሐንስ ወንጌል ጸሐፊ ስለ ሰዎች እምነትና ስለ ክርስቶስ ምላሽ ሲገልጽ "ኢየሱስ ግን በሰዎች ሁሉ ውስጥ ያለውን ያውቅ ነበርና ራሱን አላመነባቸውም" በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን ያስቀምጣል (ዮሐንስ 2፡24)። በዚህ ክፍል "ማመን" (በግሪክኛው ቋንቋ ፒስቲዎ) የሚለው ቃል ራስን አሳልፎ መስጠትን፣ ሙሉ በሙሉ መደገፍንና መተማመንን የሚያሳይ ቃል ነው። ሰዎች በእርሱ ቢያምኑም፣ እርሱ ግን ሕይወቱንና አገልግሎቱን ለእነርሱ ፈቃድ አሳልፎ አልሰጠም ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ ይህ ክስተት የተፈጸመው በፋሲካ በዓል ጊዜ በኢየሩሳሌም ነበረ። ኢየሱስ ያደረገውን ተአምራት ባዩ ጊዜ ብዙ ሰዎች በስሙ አመኑ። በዚያን ዘመን የነበሩ መሪዎችና ረቢዎች የሕዝብን ተቀባይነትና ድጋፍ ለማግኘት እጅግ ይጥሩ ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ የሕዝቡ እምነት የተመሠረተው በተአምራቱ እንጂ፣ ለኃጢአታቸው ንስሐ በመግባትና እርሱን እንደ አዳኝ በመቀበል ላይ እንዳልነበረ ስለተረዳ፣ የሕዝቡን ጭብጨባ መሠረት አድርጎ ራሱን ከፍ አላደረገም።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ክፍል እውነተኛና አዳኝ የሆነውን እምነት፣ ከጊዜያዊና ስሜታዊ እምነት ለይቶ ያሳየናል። ብዙዎች ክርስቶስን የሚፈልጉት ችግራቸውን ስለሚፈታላቸው፣ ስለሚያበላቸውና በሽተኞችን ስለሚፈውስ ነው። ኢየሱስ ግን የሚፈልገው በሥጋዊ ጥቅም ላይ የተመሠረተ ጊዜያዊ ስሜትን ሳይሆን፣ የልብን መለወጥ ነው። የእግዚአብሔር ልጅ ራሱን አሳልፎ የሚሰጠው ለአባቱ ፈቃድ እንጂ፣ ለሰው ልጆች ጊዜያዊና ተለዋዋጭ ፍላጎት አይደለም።
በዚህ ታሪክ ውስጥ እጅግ አስገራሚ የሆነ የሰውነትና የመለኮት ውጥረት እናያለን። ሰዎች ኢየሱስን ንጉሥ ሊያደርጉት ይፈልጋሉ፣ እርሱ ግን ይሸሻቸዋል፤ ተአምር ሲያደርግ ይከተሉታል፣ ትክክለኛውን የጽድቅ ቃል ሲናገር ግን ይተዉታል። ኢየሱስ ይህንን የሰውን ልጅ ተለዋዋጭ ባሕሪ ጠንቅቆ ስለሚያውቅ፣ በታዋቂነት ወይም በሕዝብ ብዛት አልተታለለም። እውነተኛው መንፈሳዊ አገልግሎት የሚመዘነው በሰዎች አድናቆት ሳይሆን በእግዚአብሔር ዘንድ ባለው ተቀባይነት ነው።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው ተቀባይነትን ይፈልጋል። ሰዎች ሲያሞግሱት ይደሰታል፣ ሲተቹት ደግሞ ይወድቃል። ነገር ግን ኢየሱስ የሰውን ልጅ ጭብጨባም ሆነ ውግዘት ወደ ጎን በመተው، የራሱን የሕይወት ዓላማ ጠብቆ ተጓዘ። የሕዝብ ስሜት ዛሬ "ሆሣዕና" ብሎ ሲዘምር፣ ነገ ደግሞ "ስቀለው" ብሎ እንደሚጮህ ጌታ አስቀድሞ አውቆታል።
ቃሉ ለእኛም በሰዎች ጊዜያዊ አድናቆትና ጭብጨባ ከመመካት ይልቅ፣ ልባችንን ለእግዚአብሔር ፈቃድ ብቻ እንድናስገዛ ያሳስበናል። "በሰው የሚታመን ሥጋንም ክንዱ የሚያደርግ ልቡም ከእግዚአብሔር የሚለይ ሰው ርጉም ነው" እንደሚለው ቃሉ (ኤርምያስ 17፡5)፣ እኛም ዘወትር መተማመናችን በሰዎች ድጋፍ ላይ ሳይሆን በማይለወጠው ጌታ ላይ ብቻ ሊሆን ይገባናል።