ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “ሕፃናት ወደ እኔ ይመጡ ዘንድ ተዉአቸው አትከልክሉአቸውም፤ መንግሥተ ሰማያት እንደ እነዚህ ላሉት ናትና” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን አስተምሯል (ማቴዎስ 19፡14)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ሰዎች ሕፃናትን እንዲዳስሳቸውና እንዲጸልይላቸው ወደ እርሱ ባመጡ ጊዜ፣ ደቀ መዛሙርቱ በገሠጹአቸው ወቅት ነው። እዚህ ላይ “ሕፃናት” የሚለው ቃል በዕድሜ ትንንሽ የሆኑትን ልጆች ብቻ ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር ፊት ራሳቸውን ዝቅ የሚያደርጉትንና በንጹሕ ልብ የሚያምኑትን ሲያመለክት፣ “አትከልክሉአቸው” የተባለው ደግሞ ወደ መለኮታዊው ጸጋ የሚደረገውን ጉዞ ማንም ሊያግደው እንደማይገባ የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ የእግዚአብሔር መንግሥት የምትወረሰው በምድራዊ ሥልጣን ሳይሆን በሕፃን መሰል ቅንነት መሆኑን ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ ሕፃናት በማኅበረሰቡ መዋቅር ውስጥ ምንም ዓይነት ሕጋዊ መብት፣ ሥልጣን ወይም ከፍተኛ ግምት አልነበራቸውም። በወቅቱ በነበረው ልማድ፣ ታላላቅ የሃይማኖት መምህራን ጊዜያቸውን የሚያሳልፉት ከትልልቅ ሰዎች እና ሕግን ከሚመረምሩ ምሁራን ጋር እንጂ፣ ምንም ከማያውቁ ሕፃናት ጋር አልነበረም። ደቀ መዛሙርቱ ወላጆችን የገሠጹት የጌታቸውን ጊዜ እና ክብር ለማስጠበቅ በማሰብ ቢሆንም፣ ኢየሱስ ግን ተቆጥቶ ሕፃናቱን አቅፎ መባረኩ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ ክስተት ነበር (ማርቆስ 10፡16)። ይህን ማድረጉ የሰውን ምድራዊ የክብር መለኪያ ሙሉ በሙሉ የሚሽር እና መለኮታዊው ፍቅር ለታናናሾቹም ክፍት መሆኑን በግልጽ ያሳያል።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው የእግዚአብሔርን መንግሥት ለመቀበል በሚያስፈልገው የልብ ዝግጅት ላይ ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ እግዚአብሔር ጥበበኞችን እንዲያሳፍር የዓለምን ሞኝነት እንደመረጠ አጥብቆ ያስተምረናል (1ኛ ቆሮንቶስ 1፡27)። ሕፃናት በራሳቸው ኃይል መመካት አይችሉም፤ ሙሉ በሙሉ በወላጆቻቸው አቅርቦት ላይ ጥገኛ ናቸው። በተመሳሳይ ሁኔታ፣ መንፈሳዊ ደኅንነት የሚገኘው በሰውኛ ጥበብ፣ በሥራ ብዛት ወይም በሃይማኖታዊ ትምክህት ሳይሆን፣ ፍጹም በሆነ እምነት እና በእግዚአብሔር ጸጋ ላይ ብቻ በመደገፍ ነው። መንግሥተ ሰማያት እንደነዚህ ላሉት ናት ሲል፣ በራሳቸው ጽድቅ ለሚመኩት ሳይሆን፣ የራሳቸውን መንፈሳዊ ድህነት አምነው በመለኮታዊው ምሕረት ለሚታመኑት ብቻ የተሰጠች መሆኗን ይህ መለኮታዊ ቃል በግልጽ ሚዛን ላይ ያስቀምጠዋል።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ ክርስትና የሚጠይቀው እውነተኛ ጽድቅ ምድራዊ አስተሳሰብን በሚገለብጥበት መለኮታዊ ኃይል ላይ ነው። አዋቂዎች አእምሯቸውን በጥርጣሬ፣ በግብዝነት እና በክፋት ሲሞሉ፣ ሕፃናት ግን በቀላሉ ያምናሉ፣ ቶሎ ይቅር ይላሉ፣ እንዲሁም ለትምህርት ክፍት ናቸው። ኢየሱስ “እውነት እላችኋለሁ፥ የእግዚአብሔርን መንግሥት እንደ ሕፃን የማይቀበላት ሁሉ ከቶ አይገባባትም” በማለት ይህንን አጽንኦት ሰጥቶታል (ማርቆስ 10፡15)። ይህ የሚያሳየው፣ እግዚአብሔር የሚፈልገው በዕውቀት የተሞላ ኩሩ አእምሮን ሳይሆን፣ ቃሉን ለመቀበል የተዘጋጀ እና በእምነት የሚታዘዝን ንጹሕ ልብ መሆኑን ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ እውነተኛ መንፈሳዊ ታላቅነት የሚለካው ባለን ሥልጣን ሳይሆን ራሳችንን በእግዚአብሔር ፊት በምናዋርድበት የትሕትና መጠን መሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና እውነተኛ ደኅንነታችን በራሳችን ብርታት ሳይሆን እንደ ሕፃን ልጅ ፈጣሪያችንን አጥብቆ በመያዝ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ የዓለምን ትዕቢት አውልቆ በመጣል፣ በክርስቶስ ፍቅር ተማርኮ እና በእርሱ አቅራቢነት ላይ ብቻ ሙሉ በሙሉ ተደግፎ መኖር ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ቃል በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ምንጊዜም ቢሆን ልባችንን ከጥርጣሬ እና ከኩራት አጽድተን በቅንነት እንድንመላለስ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በሰውኛ እውቀት መመካትን ትቶ በእግዚአብሔር እቅፍ ውስጥ ማረፍ ነው። በመሆኑም፣ “ወደ ሰማያዊው መንግሥት የሚያስገባን የዓለምን ፍልስፍና የሞላንበት አእምሯችን ሳይሆን፣ አባቱን አጥብቆ እንደሚያምን ሕፃን ልጅ ለእግዚአብሔር የተሰጠ የትሕትና ልባችን ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።