"መስቀሉን የማይዝ በኋላዬም የማይከተለኝ ለእኔ ሊሆን አይገባውም" (ማቴዎስ 10:38)። የመጽሐፍ ቅዱስ ምሁራንና የሥነ መለኮት አጥኚዎች እንደሚያስረዱት፣ በዚህ ክፍል "አይገባውም" ወይም "የማይመጥን" ተብሎ የተተረጎመው ቃል በግሪክኛው ‘አክሲዮስ’ ሲሆን፣ ትርጉሙም ሚዛን የሚደፋ፣ ተመጣጣኝ ዋጋ ያለው፣ እና ለተጠራበት ዓላማ ብቁ የሆነ ማለት ነው። ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ትምህርት፣ ድነትን በሥራ ማግኘትን የሚያሳይ ሳይሆን፣ እውነተኛ ደቀ መዝሙርነት የሚጠይቀውን ፍጹም ራስን መካድና ኢየሱስን ከምድራዊ ነገር ሁሉ (ከቤተሰብ፣ ከንብረትና ከገዛ ሕይወት ጭምር) አስበልጦ መውደድን የሚያስረዳ ጥልቅ መለኮታዊ እውነት ነው።
በአንደኛው መቶ ክፍለ ዘመን በነበረው የሮማውያን ግዛትና የአይሁድ ማኅበረሰብ፣ መስቀል እጅግ አሳፋሪ፣ አሰቃቂና የሞት መሣሪያ ነበር። አንድ ሰው መስቀሉን ተሸክሞ ሲጓዝ ማንም ቢመለከት፣ ያ ሰው የራሱ የሆነ መብት፣ ምኞትና የወደፊት ሕይወት እንደሌለው እንዲሁም ለሞት የተፈረደበት መሆኑን ያውቃል። ኢየሱስ ይህንን ዘግናኝ የሞት መሣሪያ የደቀ መዝሙርነት መለኪያ አድርጎ ሲያቀርብ፣ ተከታዮቹ የራሳቸውን ሥጋዊ ፍላጎትና ዓለማዊ ክብር ሙሉ በሙሉ ገድለው እርሱን መከተል እንዳለባቸው አወጀ። ይህ ትምህርት በወቅቱ ከነበረውና መሲሑ ምድራዊ ሥልጣንን ይሰጠናል ከሚለው የአይሁዳውያን የተሳሳተ ሥጋዊ ተስፋ ጋር እጅግ ከባድ የሥነ መለኮት ውጥረት የፈጠረ አብዮታዊ ቃል ነበር።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ዋነኛ መንፈሳዊ ውጥረት፣ ራስን ከማዳን ፍላጎትና ለእግዚአብሔር መንግሥት ራስን አሳልፎ ከመስጠት መካከል ያለውን ታላቅ ፍልሚያ ማሳየቱ ላይ ነው። የሰው ልጅ በተፈጥሮው የራሱን ሕይወት፣ ምቾትና ደህንነት ማስቀደም ይፈልጋል። ጠላት ሁልጊዜ አማኞችን መስቀል በሌለው ርካሽ ክርስትና እያታለለ፣ ጌታን ከሩቅ እንጂ ዋጋ ከፍለው በቅርበት እንዳይከተሉ አጥብቆ ይዋጋቸዋል። እውነተኛ አማኞች ይህንን ሕያው ቃል በመታጠቅ፣ የጨለማውን የራስ ወዳድነት አሠራር አፍርሰው፣ ኢየሱስን ከምንም ነገር አስበልጠው ለመውደድ የራሳቸውን ምኞት በመስቀል ላይ መቸንከር አለባቸው።
"ለእኔ ሊሆን አይገባውም" የሚለው ቃል የሚያሳየው፣ ኢየሱስን ከእናቱ፣ ከአባቱ፣ ከልጁ ወይም ከገዛ ነፍሱ አብልጦ የማይወድ ሰው፣ የክርስቶስን ክብርና ታላቅነት በትክክል አልተረዳም ማለት ነው። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ የሰጠን ፍቅር የሕይወቱን ደም ያፈሰሰበት ፍጹም ፍቅር በመሆኑ፣ ከእኛም የሚጠብቀው ምላሽ ፍጹምና ያልተከፋፈለ ታማኝነትን ነው። ክርስቶስን መከተል ማለት በእሑድ የቤተ ክርስቲያን ሥርዓት ላይ መካፈል ብቻ ሳይሆን፣ የእርሱን ፈቃድ ለማድረግ የራስን መብት ሙሉ በሙሉ መተው ማለት ነው። ይህንን ራስን የመካድና የመስቀል መንገድ የሸሸ ሰው፣ የክርስቶስ እውነተኛ ወዳጅ የመሆንን ታላቅ ክብር ሊመጥን አይችልም።
ከዚህ ታላቅ የጌታ ቃል ጀርባ የምናገኘው ተግባራዊ የሕይወት ትምህርት፣ በዕለት ተዕለት የክርስትና ጉዟችን ከምንኖረው የመሰጠት ሕይወት ጋር በጥብቅ የተቆራኘ ነው። ዛሬም ቢሆን እኛ ክርስቲያኖች እንደ ጥንቱ ዘመን ቃል በቃል የእንጨት መስቀል ተሸክመን ላንሰቀል እንችላለን፤ ነገር ግን በየዕለቱ የራሳችንን ትዕቢት፣ ሥጋዊ አምሮት፣ የሰዎችን ውዳሴ መፈለግና ዓለማዊ ምቾት መስቀል ይጠበቅብናል። የክርስቶስ መሆን ማለት የገዛ ራሳችን ጌታ መሆናችንን አቁመን፣ የሕይወታችንን መሪነት ሙሉ በሙሉ ለመንፈስ ቅዱስ አሳልፈን መስጠት ነው። ለእግዚአብሔር የምንሰጠው ፍቅር በምንም ዓይነት ሁኔታ ቅድመ ሁኔታ የሌለው ሊሆን ይገባል።
በመጨረሻም፣ ለእኔ ሊሆን አይገባውም የሚለው ቃል፣ የደቀ መዝሙርነት ዋጋ ምን ያህል ከባድና ጥልቅ መሆኑን የሚያሳይ ታላቅ መለኮታዊ ሚዛን ነው። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት የሚጀምረው የራስ ሕይወት ሲያበቃ ነው። እኛ የክርስቶስ የሆንነው እርሱ አስቀድሞ ስለ እኛ መስቀሉን ስለተሸከመና ሕይወቱን ስለሰጠ ነው። ስለዚህ፣ እኛም ምድራዊ ፍላጎታችንን ሁሉ ወደ ጎን ትተን፣ ሙሉ በሙሉ አሮጌውን ማንነታችንን ለሞት አሳልፈን በመስጠት ለእርሱ ብቻ እንድንኖር ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን ታላቅ የሕይወት ምስክርነት አጥብቆ ይመክረናል፦ ከክርስቶስ ጋር ተሰቅዬአለሁ፤ ከእንግዲህ ወዲህ እኔ ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል (ገላትያ 2:20)።