የእግዚአብሔር ቃል "እንዳዘዝናችሁም በገዛ እጃችሁ ትሠሩ ዘንድ ልትቀኑ" በማለት የሥራን ክቡርነት እና አስፈላጊነት ያስተምራል (1 ተሰሎንቄ 4፥11)። ሥራ በሰው ልጅ ሕይወት ውስጥ ፈጣሪ ከጅምሩ የሰጠው በረከት እንጂ እርግማን አይደለም።
በታሪክ እና በሕግ አውድ ውስጥ፣ በግሪኮች ባህል የአካል ጉልበት ሥራ ዝቅተኛ እና ለባሪያዎች ብቻ የተተወ ተደርጎ ይቆጠር ነበር። ሆኖም፣ የክርስቶስ ወንጌል ይህን አስተሳሰብ በመገልበጥ የጉልበት ሥራ ክቡር መሆኑን አሳወቀ። ጳውሎስ ራሱ ድንኳን ሰፊ በመሆን በገዛ እጁ እየሠራ ወንጌልን ይሰብክ ስለነበር (የሐዋርያት ሥራ 18፥3)፣ ይህን ትእዛዝ ሲሰጥ በራሱ ሕይወት አርአያ በመሆን ነው።
በገዛ እጅ መሥራት ከሌሎች ሰዎች ጥገኝነት ነጻ ያወጣል። አንድ አማኝ የራሱን እና የቤተሰቡን ፍላጎት ለማሟላት ጠንክሮ መሥራት አለበት። ሥራ ፈትነት ለኃጢአት እና ለፈተና በር የሚከፍት ሲሆን፣ ታታሪነት ግን ሰብዕናን ያንጻል፣ እንዲሁም ለተቸገሩት ለማካፈል አቅም ይሰጣል።
የነገረ መለኮት መርህ እግዚአብሔር ራሱ ሠራተኛ እንደሆነ እና ሰውም በእርሱ አምሳል እንደተፈጠረ ያሳያል። ሥራ አምልኮ ነው፤ ሰውን ከማኅበረሰቡ ጋር የሚያስተሳስር ሕጋዊ መንገድ ነው። ክርስቲያኖች በሥራ ገበታቸው ላይ ታማኝ እና ትጉህ ሲሆኑ፣ የእግዚአብሔርን ስም ያስከብራሉ፣ ለወንጌልም በር ይከፍታሉ።
ቃሉ ለእኛም የሥራን ባህል እንድናዳብር ያበረታታናል። መንፈሳዊ ነኝ በሚል ሰበብ ከሥራ መሸሽ የእግዚአብሔር ፈቃድ አይደለም። ዛሬም ቢሆን እያንዳንዱ ሰው በሙያው እና በተሰጠው ጸጋ ጠንክሮ በመሥራት ራሱን እና አገሩን ማገልገል ይጠበቅበታል።
የድካማችን ፍሬ የእግዚአብሔር ስጦታ ነው። ስለዚህ ሐዋርያው በሌላ ስፍራ "ሊሠራ የማይወድ አይብላ" በማለት የሰጠው ጥብቅ ማስጠንቀቂያ፣ የሥራን አስፈላጊነት እና የክርስቲያንን ማኅበራዊ ኃላፊነት በግልጽ ያትማል (2 ተሰሎንቄ 3፥10)።