አንደበትን መግራት ለምን እጅግ አስቸጋሪ ሆነ?

ያዕቆብ የአንደበትን አስቸጋሪነት ሲገልጽ "የአውሬዎችና የወፎች የተንቀሳቃሾችና በባሕር ውስጥ ያሉ ፍጥረታት ወገን ሁሉ በሰው ተፈጥሮ ይገራል ደግሞ ተገርቶአል፤ ነገር ግን አንደበትን ሊገራ ማንም ሰው አይችልም፤ የሚገድል መርዝ የሞላበት ዕረፍት የሌለው ክፉ ነው" በማለት ይጽፋል (ያዕቆብ 3:7-8)። አንደበትን መግራት እጅግ አስቸጋሪ የሆነበት ዋነኛው ምክንያት፣ ችግሩ የሥጋ ቁራጭ የሆነው ምላስ ላይ ሳይሆን የሰው ልጅ የተበላሸ ልብ ውስጥ በመሆኑ ነው።

በታሪካዊና አካባቢያዊ አውድ፣ የሰው ልጅ ከተፈጠረ ጀምሮ ግዙፍ የሆኑ እንስሳትን፣ ፈረሶችን፣ አንበሶችን አልፎ ተርፎም የባሕር ነባሪዎችን በልዩ ልዩ ጥበብ ማላመድና መግራት ችሏል። የሰው ልጅ አእምሮ ተፈጥሮን የማስተዳደር አቅም አለው። ነገር ግን ያዕቆብ ይህንን አስገራሚ ንጽጽር ያመጣው፣ የሰው ልጅ የዱር አራዊትን ለማላመድ የቻለውን ያህል፣ የገዛ ራሱን ትንሽ አካል የሆነውን አንደበት ግን በራሱ ኃይል ማላመድም ሆነ መቆጣጠር አለመቻሉን ለማሳየት ነው።

ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ አንደበትን መግራት ለሰው ልጅ በራሱ አቅም ፈጽሞ የማይቻል መሆኑ የውድቀታችን ውጤት ነው። አንደበት ራሱን የቻለ አካል ሳይሆን፣ በልብ ውስጥ ላለው ሐሳብ፣ ስሜትና ምኞት አፈ ቀላጤ ነው። ልብ በኃጢአት የተበከለ እስከሆነ ድረስ፣ ከአንደበት የሚወጣውም ነገር መርዛማና ዕረፍት የሌለው ይሆናል። ስለዚህ አንደበትን ለመግዛት መጀመሪያ የልብ ለውጥ (ዳግም ልደት) እና የመንፈስ ቅዱስ ቀጣይነት ያለው እርዳታ ያስፈልጋል።

ይህንን የእንቆቅልሽ ሚስጥር ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ሲፈታው፣ እናንተ ክፉዎች ስትሆኑ መልካም ለመናገር እንዴት ትችላላችሁ? በልብ ሞልቶ ከተረፈው አፍ ይናገራልና በማለት የአንደበትን ምንጭ በግልጽ አስቀምጦታል (ማቴዎስ 12:34)። ሐዋርያው ጳውሎስም የሰውን ተፈጥሮ ክፋት ሲገልጽ፣ ጉሮሮአቸው የተከፈተ መቃብር ነው፣ በምላሳቸው ሸንግለዋል፣ የእባብ መርዝ ከከንፈራቸው በታች አለ ይላል (ሮሜ 3:13)።

ቃሉ ለእኛም በራሳችን አቅም አንደበታችንን መቆጣጠር እንደማንችል አውቀን፣ በእግዚአብሔር ጸጋ ላይ ሙሉ በሙሉ እንድንደገፍ ያደርገናል። አንደበትን መግራት የስነ-ልቦና ስልጠና ሳይሆን የመንፈስ ቅዱስ አሠራር ነው። ስለዚህ በየዕለቱ ልባችንን ለእግዚአብሔር ቃል በማስገዛት፣ አንደበታችን የመንፈስ ፍሬ ማፍለቂያ እንዲሆን መጸለይ አለብን።

ምንጩ ሳይጠራ ወንዙ ሊጠራ አይችልም። "አንደበትን ለመግዛት የሚደረግ ትግል፣ መጀመሪያ ልብን ለክርስቶስ ከማስገዛት መጀመር አለበት" እንደሚባለው፣ እኛም የልባችንን ዙፋን ለጌታ አስረክበን ዘወትር የተቀደሰ ቃል ልንናገር ይገባል።