ሐዋርያው ጳውሎስ “ስለዚህ ተስፋ አንቆርጥም፤ ነገር ግን የውጭው ሰውነታችን ቢጠፋ እንኳ የውስጡ ሰውነታችን ዕለት ዕለት ይታደሳል” በማለት የክርስቲያኖችን ታላቅ የትግል እና የእድሳት ሚስጥር ያካፍለናል (2 ቆሮንቶስ 4፡16)። ተስፋ አለመቁረጥ የሚለው አገላለጽ በልዩ ልዩ ችግሮች፣ በእርጅና እና በበሽታ ምክንያት ሥጋዊው ማንነታችን እየደከመ ቢሄድም፣ መንፈሳዊው ማንነታችን ግን በመንፈስ ቅዱስ ኃይል እያበበና እየጠነከረ ስለሚመጣ ጉዟችንን አለማቋረጣችንን ያመለክታል።
በታሪካዊው አውድ የሐዋርያው ጳውሎስም ሆነ የጥንት ክርስቲያኖች ሕይወት እጅግ አድካሚ ነበር። በዘመኑ የነበረው ጉዞ፣ እስራት፣ ድብደባ እና በቂ ምግብ አለማግኘት ሥጋዊ አካላቸውን ክፉኛ ያጎሳቁለው ነበር። በሮማውያን ማኅበረሰብ አካላዊ ጥንካሬ እና ውበት ትልቅ ቦታ ስለነበረው፣ አካል ሲደክም ሕይወት እንዳበቃ ይቆጠር ነበር። ጳውሎስ ግን ይህንን አመለካከት በመለወጥ፣ አካላዊ ድካም የመንፈሳዊ ዕድገት መድረክ ሊሆን እንደሚችል አስተማረ።
ከሥነ መለኮት አንጻር እኛ ሁለት ማንነቶች አሉን፤ እርሱም የሚሞተው ፍጥረታዊው አካላችን (የውጭው ሰውነት) እና በመንፈስ ቅዱስ የተወለደው ዳግመኛው ማንነታችን (የውስጡ ሰውነት) ነው። ሥጋችን ለተፈጥሮ ሕግ ስለሚገዛ ማደጁ፣ መታመሙ እና መሞቱ አይቀርም؛ ነገር ግን የውስጥ ማንነታችን በእግዚአብሔር ቃል እና በጸሎት አማካኝነት በየቀኑ አዲስ ኃይልን ያገኛል (ኤፌሶን 3፡16)። ሥጋ ወደ መቃብር ሲያዘነብል መንፈስ ወደ ሰማይ ያንዣብባል።
እዚህ ላይ የሚታየው መንፈሳዊ ውጥረት በሚታየው የመበስበስ ሂደት እና በማይታየው የእድሳት ሂደት መካከል ያለው ንጽጽር ነው። በመስተዋት ስንመለከት የውጭው ሰውነታችን ሲያረጅ እናያለን፣ ይህም ተስፋ ሊያስቆርጠን ይችላል። ነገር ግን በእምነት መነጽር ስንመለከት ደግሞ የውስጣችን ማንነት ክርስቶስን ወደ መምሰል እያደገ እና እያበራ መምጣቱን ስለምናይ መጽናናትን እናገኛለን።
ቃሉ ለእኛም በተለይም በሽታ ላደከማቸው እና ለእርጅና ዘመን ለደረሱ ወገኖች ታላቅ የተስፋ መልእክት ይሰጣል። ውጫዊ ውበታችን እና ጉልበታችን እየጠፋ ቢሄድም፣ ትልቁ ትኩረታችን መሆን ያለበት በየቀኑ እግዚአብሔርን ወደ ማወቅ በምናደርገው የውስጣዊ ማንነት ዕድገት ላይ መሆኑን ያስተምረናል።
መንፈስ አያረጅም፤ ዕለት ዕለት ይለመልማል። “የሥጋችን ድንኳን እያረጀ ሲፈርስ፣ በውስጣችን ያለው የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ ግን በክብር እያጌጠ ይሠራል” እንደሚባለው በውስጣዊ መታደሳችን ተስፋ ሳንቆርጥ ልንጓዝ ይገባል።