የእግዚአብሔር ቃል "ነገ የሚሆነውን አታውቁምና… በዚህ ፈንታ ጌታ ቢፈቅድ ብንኖርም ይህን ወይም ያን እናደርጋለን ማለት ይገባችኋል" በማለት ነገን በማናውቅበት ዓለም ውስጥ እንዴት መኖር እንዳለብን ተግባራዊ መመሪያ ይሰጠናል (ያዕቆብ 4:14-15)። ይህ ማለት ዕቅድ አናውጣ ማለት ሳይሆን፣ ያወጣነውን ዕቅድ ሁሉ በእግዚአብሔር ሉዓላዊ እጅ ውስጥ አደራ ሰጥተን፣ በጥገኝነትና በእምነት መንፈስ ልንመራ ይገባል ማለት ነው።
በታሪካዊው አውድ፣ አይሁዳውያን ነጋዴዎች ለንግድ ሥራ ወደ ተለያዩ ከተሞች ሲጓዙ፣ የነገውን ቀን እርግጠኞች ሆነው ያቅዱ ነበር። ነገር ግን በሽታ፣ የባሕር ላይ ማዕበል ወይም ሞት ድንገት ሲመጣ ዕቅዳቸው ሁሉ ይጨናገፋል። ያዕቆብ ይህንን እውነታ በማንሳት፣ የነገው ቀን ቁልፍ በሰው እጅ ሳይሆን በፈጣሪ እጅ ስለሆነ፣ ሰው የሕይወቱን አቅጣጫ በእግዚአብሔር ፈቃድ ላይ ብቻ አንጠልጥሎ መጓዝ እንዳለበት አሳሰበ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ነገን አለማወቃችን የሰውን ልጅ ውሱንነት ያሳያል። እኛ የምናውቀው የዛሬዋን ቅጽበት ብቻ ነው። ነገር ግን ነገን የሚያውቀውና የሚቆጣጠረው እግዚአብሔር አባታችን ነው። ስለዚህ፣ ነገን በማናውቅበት ሁኔታ ሕይወትን የምንመራው በፍርሃት ወይም በጭንቀት ሳይሆን፣ የወደፊቱን ጊዜ በሚቆጣጠረው አምላክ ላይ ባለን ሙሉ መታመን መሆን አለበት። ኃላፊነታችን ዛሬ የተሰጠንን ሥራ በታማኝነት መሥራትና የነገውን ውጤት ለእግዚአብሔር መተው ነው።
ይህንን መርህ የምሳሌ መጽሐፍ ሲያጸናው፣ ነገ በሚሆነው አትመካ፣ ቀኑ ምን እንዲወልድ አታውቅምና በማለት ያስጠነቅቃል (ምሳሌ 27:1)። በተቃራኒው ደግሞ ትክክለኛውን አካሄድ ሲያሳይ፣ የሰው ልብ መንገዱን ያዘጋጃል፤ እግዚአብሔር ግን አካሄዱን ያቀናለታል በማለት ዕቅዳችን ሁሉ የጌታን ምሪት እንደሚሻ በግልጽ ያስተምራል (ምሳሌ 16:9)።
ቃሉ ለእኛም ስለ ነገ ያለንን ጭንቀት ያስወግድልናል። ስለ ነገ ከመጨነቅ ይልቅ ዛሬን ለእግዚአብሔር ክብር መኖር አለብን። ዕቅድ ስናወጣ "ጌታ ቢፈቅድ" እያልን፣ እግዚአብሔር ዕቅዳችንን ቢቀይረው እንኳ ደስ ብሎን ለመቀበል የተዘጋጀ ልብ ሊኖረን ይገባል። እኛ የምንመራው በማናውቀው የነገ ዕጣ ፈንታ ሳይሆን፣ በሚያውቀንና በሚወደን አምላክ መሪነት ነው።
የነገው ቁልፍ ያለው የዛሬን በሚቆጣጠረው አምላክ እጅ ነው። "ነገን አለማወቅ ፍርሃት የሚያመጣው አምላክ ለሌለው ሰው ነው፤ ለአማኝ ግን፣ ነገን ወደሚያውቀው እግዚአብሔር እጅ የመጠጊያ ምክንያት ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ራሳችንን ለርሱ በማስገዛት ዘወትር በእምነትና በሰላም ልንመላለስ ይገባል።