“መጋደላችን ከደምና ከሥጋ ጋር አይደለምና…” በማለት ሐዋርያው ጳውሎስ የእውነተኛውን ጠላት ማንነት በግልጽ ያስቀምጣል (ኤፌሶን 6፥12)። “ከሥጋና ከደም ጋር አይደለም” ማለት ክርስቲያኖች የሚያደርጉት ትግል ከሰዎች፣ ከብሔር፣ ከፖለቲካ መሪዎች ወይም ከምድራዊ ጠላቶች ጋር አይደለም ማለት ነው። ሰብዓዊ ፍጡር የውጊያችን ዒላማ ሳይሆን፣ ከጀርባ ሆኖ ሰዎችን በክፋት የሚያሠራው የጨለማ መንፈስ ነው ትክክለኛው ጠላታችን።
በታሪካዊ አውድ፣ የመጀመሪያዎቹ ክርስቲያኖች በሮማውያን መንግሥትና በአይሁድ የሃይማኖት መሪዎች ዘንድ እጅግ ከባድ ስደት፣ እስራትና ግድያ ይደርስባቸው ነበር። በዚያን ጊዜ እነዚህን አሳዳጆች እንደ ዋነኛ ጠላት አድርጎ ማሰብና እነርሱን መጥላት በጣም ቀላል ነበር። ነገር ግን ጳውሎስ የክርስቲያኖችን ዓይን ከሚታየው የሰው ልጅ ሥጋዊ ጭካኔ አንስቶ፣ ይህንን ጭካኔ ወደሚያመነጨው የማይታየው መንፈሳዊ ዓለም አዞረው።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ፣ ሰዎች ምንም ያህል ክፉ ቢሆኑ የዲያብሎስ እስረኞችና መሣሪያዎች እንጂ በራሳቸው የክፋት ምንጮች አይደሉም። ስለዚህ ቤተ ክርስቲያን ሰዎችን ለማጥፋት ሳይሆን፣ ሰዎችን ከክፉው መንፈስ እስራት ነፃ ለማውጣት ነው የምትዋጋው። ጠላታችን ሰው አለመሆኑን ማወቃችን፣ ለሚጠሉንና ለሚያሳድዱን ሰዎች እንኳ የክርስቶስን ፍቅርና ምሕረት እንድናሳይ ያደርገናል።
የዚህ ትምህርት ውጥረት ሥጋዊ በቀልን ከመተውና መንፈሳዊ ውጊያን ከማድረግ ጋር ይጋጫል። አንድ ሰው ሲበድለን ወይም ሲያጠቃን፣ ሥጋችን ወዲያውኑ ያንን ሰው ለመበቀል ይነሳሳል። ነገር ግን ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ “ጠላቶቻችሁን ውደዱ፣ ለሚያሳድዱአችሁም ጸልዩ” በማለት ያስተማረው ትምህርት፣ ትግላችን ከሰው ጋር አለመሆኑን ያረጋግጣል (ማቴዎስ 5፥44)። ጦርነቱ በመንፈስ እንጂ በሰይፍ የሚደረግ አይደለም።
ቃሉ ለእኛም ሰዎችን በአክብሮትና በፍቅር እንድንመለከት ታላቅ አቅጣጫ ይሰጠናል። ቤተሰብ ውስጥም ሆነ በሥራ ቦታ ግጭት ሲፈጠር፣ አንዳችን ሌላውን እንደ ጠላት ከመተያየት ይልቅ፣ ከጀርባ ሆኖ ሰላምን የሚያደፈርሰውን የዲያብሎስን አሠራር በጸሎት መቃወም አለብን። ሰዎችን እንወዳለን፤ ክፉውን መንፈስ ግን እንዋጋለን።
በማጠቃለያው፣ መንፈሳዊ ጦርነት መንፈሳዊ ዒላማ አለው። “የምንዋጋበት የጦር ዕቃ ሥጋዊ አይደለምና፣ ምሽግን ለማፍረስ ግን በእግዚአብሔር ፊት ብርቱ ነው” በሚለው ቃል ጸንተን፣ ትኩረታችንን ሰውን በማጥፋት ላይ ሳይሆን የጨለማውን ኃይል በማሸነፍ ላይ ልናደርግ ይገባል (2 ቆሮንቶስ 10፥4)።