ሐዋርያው ዮሐንስ ስለ ዘላለም ሕይወት ወራሾች ሲጽፍ "ወደ ሕይወት ዛፍ ለመድረስ ሥልጣን እንዲኖራቸው በደጆችዋም ወደ ከተማይቱ እንዲገቡ ትእዛዛቱን የሚያደርጉ ብፁዓን ናቸው" ይላል (ራእይ 22:14)። "ትእዛዛቱን የሚያደርጉ" የሚለው ሐረግ፣ የክርስቶስን ቃል በእምነት ተቀብለው በተግባር የሚኖሩትን፣ ኃጢአታቸውንም በበጉ ደም ያነጹትን ቅዱሳን የሚያመለክት ነው።
በታሪካዊውና ባህላዊው አውድ፣ በጥንቱ ዓለም ወደ አንዲት የተከበረችና በቅጥር የተከበበች ከተማ መግባት የሚችሉት የከተማዋ ዜጎች ወይም ልዩ የፈቃድ ማረጋገጫ ያላቸው ብቻ ነበሩ። ከከተማ ውጭ መሆን ለአራዊትና ለጠላት መጋለጥን ያመጣል። ዮሐንስ ይህንን ምስል በመጠቀም፣ ወደ ሰማያዊቱ ኢየሩሳሌም ገብቶ ከሕይወት ዛፍ መመገብ የሚቻለው፣ በዓለም የኃጢአት ሥርዓት ሳይሆን በእግዚአብሔር የጽድቅ ሕግ ለሚመላለሱት እውነተኛ ዜጎች ብቻ መሆኑን አሳየ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ትእዛዛትን ማድረግ ማለት በገዛ ጥረት ወይም በሕግ ሥራ ለመዳን መሞከር አይደለም። ይልቁንም፣ እውነተኛ የመዳን እምነት በውስጥ መኖሩን በተግባርና በታዛዥነት ሕይወት ማረጋገጥ ነው። ዳግመኛ የተወለደ አማኝ ኃጢአትን ይጸየፋል፣ የእግዚአብሔርንም ፈቃድ በፍቅር ይፈጽማል። እነዚህ ብፁዓን የተባሉት ጸጋን ለሥጋ ምኞት መፈጸሚያ ያላደረጉ፣ ነገር ግን በተሰጣቸው ጸጋ በቅድስና የጸኑ ናቸው። የሕይወት ዛፍ መብት የነርሱ ነው።
ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ይህንን እውነት አስቀድሞ ሲያስተምር፣ ብትወዱኝ ትእዛዜን ጠብቁ በማለት ፍቅርና ታዛዥነት የማይነጣጠሉ መሆናቸውን አረጋግጧል (ዮሐንስ 14:15)። ሐዋርያው ያዕቆብም እንዲሁ፣ ከሥራ የተለየ እምነት ቢኖር በራሱ የሞተ ነው በማለት፣ ትእዛዝን ማድረግ ለእውነተኛ እምነት ሕያውነት ዋነኛ መለኪያ መሆኑን አበክሮ ያስተምራል (ያዕቆብ 2:17)።
ቃሉ ለእኛም ስለ እምነታችን ተግባራዊነት ራሳችንን እንድንመረምር ያደርገናል። በአፋችን ጌታን እናውቃለን እያልን፣ በኑሯችን ግን ትእዛዙን የምንጥስ ከሆነ፣ የሰማያዊቱ ከተማ ደጆች አይከፈቱልንም። መዳን በጸጋ ቢሆንም፣ የዳነ ሰው ሕይወት ግን በትእዛዛት መታዘዝ ይገለጣል። ስለዚህ ዘወትር ልባችንን እያነጻንና የጌታን ቃል እየታዘዝን ለመንግሥቱ ዜግነት የሚገባ ኑሮ ልንኖር ይገባል።
ታዛዥነት ለእግዚአብሔር ፍቅር የሚሰጥ የልብ ምላሽ ነው። "የሰማይቱ ከተማ በሮች የሚከፈቱት በከንፈር ኑዛዜ ብቻ ሳይሆን፣ በእምነትና በታዛዥነት በተሞላ የሕይወት ቁልፍ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ቃሉን ጠብቀን ዘወትር በጽድቅ ልንመላለስ ይገባል።