የእግዚአብሔር ቃል የፍርድን ማረጋገጫ ሲያበስር "ውሾችና አስማተኞች ሴሰኞችም ነፍሰ ገዳዮችም ጣዖትንም የሚያመልኩት፣ ውሸትንም የሚወዱና የሚያደርጉ ሁሉ በውጭ አሉ" በማለት ይጽፋል (ራእይ 22:15)። "በውጭ አሉ" የሚለው ቃል የሚያመለክተው ከዘላለም ሕይወት፣ ከእግዚአብሔር ፊትና ከአዲሲቱ ኢየሩሳሌም ክብር ለዘላለም ተለይተው በእሳት ባሕር ውስጥ የሚጣሉትን አመጸኞች ነው።
በታሪካዊውና ማኅበራዊው አውድ፣ በጥንቱ ዘመን ውሾች የሚለው ስም በመንገድ የሚንከራተቱ፣ የሞተ ጥንብ የሚበሉና ርኩስ የሆኑ እንስሳትን የሚገልጽ ሲሆን፣ በአይሁድ ዘንድ እጅግ የከፋ የስድብና የርኩሰት መግለጫ ነበረ። አስማተኞች፣ ሴሰኞች፣ ገዳዮችና ጣዖት አምላኪዎች ደግሞ የሮማውያን ማኅበረሰብ ዋነኛ የኃጢአት ልማዶች ነበሩ። ከቅጥር ውጭ መሆን ማለት ከንጉሡ ጥበቃ፣ ከብርሃንና ከሰላም ተባርሮ በጨለማና በአደጋ ውስጥ መውደቅ ማለት ነው።
የዚህ ክፍል ሥነ-መለኮታዊ ትርጉም እጅግ ጥልቅ ነው። እነዚህ የተዘረዘሩት ኃጢአቶች በድንገት ወይም በድካም የሚሠሩ ስህተቶችን ሳይሆን፣ ንስሐ ሳይገባባቸው ሆን ተብለው የሕይወት ልማድ ሆነው የቀጠሉ የዓመፅ ተግባራትን ያሳያሉ። እግዚአብሔር ፍጹም ቅዱስ በመሆኑ፣ ኃጢአትን የሚወድና እውነትን የሚጠላ ሰው በርሱ መቅደስ ውስጥ ፈጽሞ ሊኖር አይችልም። ውሸትን የሚወዱ መባሉ፣ ክርስቶስንና የርሱን ወንጌል የካዱትን ያጠቃልላል።
ይህንን የቅድስና መለኪያ ሐዋርያው ጳውሎስ ሲያብራራ፣ የሥጋ ሥራ የተገለጠ ነው… አስቀድሜ እንዳልሁ፣ እንደዚህ ያሉትን የሚያደርጉ የእግዚአብሔርን መንግሥት አይወርሱም በማለት የኃጢአትን መጨረሻ አረጋግጧል (ገላትያ 5:19-21)። ዮሐንስም ራሱ በራእይ መጽሐፍ፣ የፈሪዎችና የማያምኑ የርኩሳንም… ዕድላቸው በዲንና በእሳት በሚቃጠል ባሕር ነው፤ ይህም ሁለተኛው ሞት ነው በማለት የውጭውን ስፍራ አስፈሪነት አበክሮ አስተምሮአል (ራእይ 21:8)።
ቃሉ ለእኛም ስለ ኑሯችን ንጽሕና ራሳችንን እንድንመረምር ያደርገናል። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ብንመላለስም፣ በድብቅ የዝሙት፣ የውሸት፣ የጥላቻና የርኩሰት ልማድ ካለን ከከተማይቱ ውጭ ለመቅረት አደጋ ላይ ነን። የእግዚአብሔር ጸጋ ለኃጢአት ፈቃድ አይሰጥም። ስለዚህ ማንኛውንም የክፋት ሥራ ከሕይወታችን አስወግደን፣ በበጉ ደም ልብሳችንን አጥበን በቅድስና ጎዳና መራመድ አለብን።
እውነተኛ ነጻነት ከኃጢአት ርኩሰት መለየት ነው። "የሰማይቱ ከተማ በሮች የሚዘጉት በእግዚአብሔር ጭካኔ ሳይሆን፣ ኃጢአትንና ውሸትን መርጦ ንስሐ በማይገባው የሰው ልጅ የልብ ድንዛዜ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ራሳችንን አንጽተን ዘወትር በእውነት ልንመላለስ ይገባል።