"እንዲሁም ባሎች ደግሞ እንደ ገዛ ሥጋቸው አድርገው የገዛ ሚስቶቻቸውን ሊወዱአቸው ይገባቸዋል" (ኤፌ 5፡28)። ይህ ቃል በትዳር ውስጥ ያለውን የአንድነትና የመተሳሰር እውነት በተግባር የሚያሳይ ነው። ባሎች ሚስቶቻቸውን እንደ ገዛ ሥጋቸው ይውደዱ ማለት፣ አንድ ሰው የራሱን አካል እንደሚንከባከብ፣ ከጉዳት እንደሚጠብቅና እንደሚያለብስ ሁሉ፣ ሚስቱንም ከራሱ ነጥሎ ሳያይ እንደ ራሱ አካል አድርጎ በፍቅርና በስስት ሊይዛት ይገባዋል ማለት ነው።
በስነ ልቦናዊና መጽሐፍ ቅዱሳዊ አውድ፣ ማንም ሰው የራሱን ስጋ አይጠላም። እጃችን ቢቆረጥ ወይም እግራችን ቢመታ፣ ህመሙ የሁላችንም ስለሚሆን ወዲያውኑ እናክመዋለን፣ እንከባከበዋለን። እግዚአብሔር በትዳር ውስጥ ያለውን የ"አንድ ሥጋ" (ዘፍ 2፡24) መርህ እዚህ ላይ ያጸናዋል። ሚስት የባል አካል ነች፤ እርሷን መጉዳት፣ መበደል ወይም ችላ ማለት ራስን እንደ መጉዳት ይቆጠራል። ስለዚህ ባል ለሚስቱ የሚያደርገው ማንኛውም መልካም ነገር የራሱን ሕይወትና ሰላም የሚያሳድግ ነው።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት የክርስቶስንና የቤተ ክርስቲያንን ምሳሌ ዳግም ያመጣዋል። ክርስቶስ ቤተ ክርስቲያንን የሚንከባከባትና የሚመግባት እኛ "የአካሉ ብልቶች" ስለሆንን ነው (ኤፌ 5፡30)። ክርስቶስ የራሱን አካል ፈጽሞ ሊጥል እንደማይችል ሁሉ፣ ባልም ሚስቱን ሊጥላት ወይም ሊንቃት አይችልም። "የገዛ ሚስቱን የሚወድ ራሱን ይወዳል" (ኤፌ 5፡28) የሚለው ቃል ይህንን ያረጋግጣል። የባል ጥንካሬ የሚለካው ለሚስቱ በሚያሳየው ርህራሄና እንክብካቤ ነው።
ይህ እንክብካቤ አካላዊ አቅርቦትን ብቻ ሳይሆን፣ መንፈሳዊና ስሜታዊ ጥበቃንም ያካትታል። የባሏን ፍቅርና ደህንነት ያገኘች ሚስት እንደ አበባ ታብባለች። ባል ራሱን በምግብ እንደሚያረካና በልብስ እንደሚያሞቅ፣ የሚስቱንም ስሜትና መንፈሳዊ ረሃብ በእግዚአብሔር ቃልና አፍቃሪ በሆነ አመራር ሊመግበው ይገባል።
ቃሉ ለእኛም በትዳር ውስጥ ራስ ወዳድነትን እንድናስወግድ ይመክረናል። የትዳር አጋርን እንደ ተፎካካሪ ወይም እንደ ባዕድ ሰው ማየት ትተን፣ የእኛነታችን መገለጫ አድርገን በመውሰድ በክብርና በፍቅር ልንንከባከባት ግድ ይለናል። ሚስቱን የሚያስለቅስ ባል ራሱን እያደማ ነው።
በማጠቃለያ ሚስትን እንደ ገዛ ስጋ መውደድ ማለት የሕይወት አጋርን ከራስ ጋር አዋህዶ መኖር ማለት ነው። እግዚአብሔር ያጣመረው አንድ ስጋ ነውና ማንም አይለየውም፤ "ስለዚህ ሰው አባቱንና እናቱን ይተዋል ከሚስቱም ጋር ይተባበራል ሁለቱም አንድ ሥጋ ይሆናሉ" (ዘፍ 2፡24)።