"ኢየሱስም ለደቀ መዛሙርቱ፡— እውነት እላችኋለሁ፥ ለባለ ጠጋ ወደ መንግሥተ ሰማያት መግባት ጭንቅ ነው አለ" (ማቴ 19:23)። ይህ ቅዱስ ቃል ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ሀብትና ቁሳዊ ንብረት በሰው ልጅ መንፈሳዊ ሕይወት ላይ ስለሚያመጣው ፈተና ያስተማረውን እጅግ ጥልቅ ምሥጢር ይገልጻል። "ባለ ጠጋ" የሚለው ቃል በዚህ ስፍራ የሚያመለክተው ገንዘብና ንብረት ያለውን ሰው ብቻ ሳይሆን፣ መታመኛውን፣ ደኅንነቱንና የሕይወት መሠረቱን በምድራዊ ሀብት ላይ ያደረገውን ሥጋዊ ማንነት ነው። "ጭንቅ ነው" የሚለው አገላለጽ ደግሞ፣ አንድ ሰው በቁሳዊ ነገሮች ላይ ተደግፎና የራሱን የጽድቅ መንገድ ይዞ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ለመግባት የሚያደርገው ሙከራ እጅግ ከባድና በሰብዓዊ አቅም ፈጽሞ የማይቻል መሆኑን በምሳሌያዊ መንገድ ያረጋግጣል።
በታሪካዊና በባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በአንደኛው መቶ ክፍለ ዘመን በነበረው የአይሁድ ማኅበረሰብ ዘንድ፣ ሀብትና ብልጽግና የእግዚአብሔር በረከትና የጽድቅ ምልክት ተደርገው ይቆጠሩ ነበር። ይህ ቃል የተነገረው፣ ሕግን ሁሉ ከልጅነቱ ጀምሮ የጠበቀው ባለጠጋው ጎልማሳ፣ ንብረቱን ሸጦ እንዲከተለው ጌታ ሲጠይቀው ሐዘንተኛ ሆኖ ከክርስቶስ ፊት ከሄደ በኋላ ነው። ደቀ መዛሙርቱ የክርስቶስን ቃል ሲሰሙ፣ "እንግዲያስ ማን ሊድን ይችላል?" በማለት እጅግ ተገርመውና ደንግጠው ነበር (ማቴ 19:25)። ይህ የሆነበት ዋነኛ ምክንያት፣ በባሕላቸው በእግዚአብሔር የተባረኩ ናቸው ተብለው የሚታሰቡት ባለጠጎች ወደ መንግሥቱ መግባት ከከበዳቸው፣ ለተራውና ለድሀው ሰውማ ምንም ተስፋ የለውም ብለው በጽኑ ስላሰቡ ነው። ክርስቶስ ይህንን የተሳሳተ ማኅበራዊና ሃይማኖታዊ መለኪያ ሙሉ በሙሉ በመገልበጥ ከፍተኛ መንፈሳዊ ውጥረት ፈጥሮ ነበር።
ከሥነ-መለኮትና ከሕጋዊ አንጻር ሲታይ፣ ባለጠጋ ወደ መንግሥተ ሰማያት መግባት ለምን እንደሚከብደው ጌታችን ሲያስረዳ፣ "ባለ ጠጋ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ከሚገባ ግመል በመርፌ ቀዳዳ ብትገባ ይቀላል" የሚል ኃይለኛ ምሳሌ ተጠቅሟል (ማቴ 19:24)። ይህ ምሳሌ የሚያሳየው የእግዚአብሔር መንግሥት በገንዘብ እንደማትገዛና በሰውኛ ጥረት መግባት እንደማይቻል ነው። ሀብት በሰው ልብ ውስጥ የሐሰት የራስ መቻልን ስሜት ይፈጥራል፤ ሕጋዊው መለኮታዊ ሥርዓት ግን የሰውን ልጅ ፍጹም ጥገኝነትና የተሰበረ መንፈስን ይፈልጋል። ማንም ለሁለት ጌቶች መገዛት እንደማይችል (ማቴ 6:24)፣ የሰው ልጅ ልብ በሀብት ፍቅር ከተተበተበ ለእግዚአብሔር ሉዓላዊ አገዛዝ ሙሉ በሙሉ ሊንበረከክ አይችልም። የችግሩ ዋና ምንጭ ገንዘቡ ሳይሆን፣ ገንዘብ በልብ ዙፋን ላይ ተቀምጦ የአምላክነትን ስፍራ መያዙና ሰውን ከፈጣሪው ማራቁ ነው።
የዚህ መንፈሳዊ ትምህርት ሌላኛው ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት፣ መዳን በጸጋ እንጂ በሥራ ወይም በዋጋ የማይገኝ መሆኑን በማስረገጥ ላይ ያተኩራል። ባለጠጋው ጎልማሳ "የዘላለምን ሕይወት እንዳገኝ ምን መልካም ነገር ላድርግ?" ብሎ መጠየቁ፣ መዳንን በምድራዊ ግብይት ወይም በራስ ጽድቅ ለማግኘት መሞከሩን ያሳያል። ነገር ግን እግዚአብሔር የሚፈልገው ራስን ባዶ ማድረግንና የሕይወትን መስቀል መሸከም ነው። በብሉይ ኪዳን ታሪክ አብርሃም፣ ኢዮብና ዳዊት ታላላቅ ባለጠጎች ቢሆኑም በሀብታቸው አላመፁም ወይም አልተመኩም፤ ልባቸው ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር ላይ ያረፈ ነበር። ስለዚህ ሀብትን እንደ ጣዖት የሚያይና በእርሱ የሚመካ ሰው፣ ያንን ትልቅ የትዕቢት ጓዝ ተሸክሞ በጠበበው የጸጋ ደጅ ሊገባ ሕጋዊ መብት የለውም።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ መንፈሳዊ ንቃትንና ራስን የመመርመር ግዴታን የሚያስገነዝብ ነው። ዛሬ በምንኖርበት ቁሳዊነት በነገሠበትና ፍቅረ ንዋይ በበዛበት ዓለም ውስጥ፣ ምድራዊ ስኬትን፣ የባንክ ሂሳብንና ንብረትን የሕይወታችን ዋስትና አድርገን እንድንቆጥር ከፍተኛ ፈተና ያጋጥመናል። ነገር ግን ሀብት ጊዜያዊ፣ አላፊና አሳሳች መሆኑን አውቀን፣ ተስፋችንን በሕያው እግዚአብሔር ላይ ብቻ ልናደርግ ይገባል። እግዚአብሔር የሰጠንን በረከት ለእርሱ ክብር፣ ለወንጌል መስፋፋትና ለተቸገሩት በማካፈል ልንጠቀምበት እንጂ፣ ልባችንን በገንዘብ ፍቅር እንድናስር አይፈቀድልንም። እውነተኛው ባለጠግነት የሚገኘው ምድራዊ ንብረትን በመሰብሰብ ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር ፊት ራስን ባዶ በማድረግ በመንፈስ ቅዱስ ጸጋ መሞላት ነው።
በማጠቃለል፣ ለባለጠጋ ወደ መንግሥተ ሰማያት መግባት ጭንቅ ነው የሚለው ቃል፣ የሰውን ልጅ ሥጋዊ መታመኛ የሚንድና የእግዚአብሔርን አዳኝነት ከፍ የሚያደርግ ታላቅ ትምህርት ነው። የቱንም ያህል ምድራዊ ሀብትና ሥልጣን ቢኖረንም፣ ነፍሳችንን ከሞት ሊያድናትና የዘላለም ሕይወትን ሊገዛላት አይችልም። ይህ በሰብዓዊ አቅምና ጥረት ፈጽሞ የማይቻል ቢመስልም፣ የክርስቶስ ቃል ግን የመጨረሻውን የተስፋ በር ይከፍታል። ቅዱስ ቃሉ እንደሚያስረግጥልን፣ "በሰው ዘንድ ይህ አይቻልም፥ በእግዚአብሔር ዘንድ ግን ሁሉ ይቻላል" (ማቴ 19:26)። ስለዚህ እኛም በማንኛውም ቁሳዊ ክብር ላይ ሳንደገፍ፣ የእግዚአብሔርን አዳኝነትና ምሕረት ብቻ ተስፋ በማድረግ፣ በዘላለም ሕይወት መንገድ በእምነት ጸንተን ልንጓዝ ይገባናል።