በ2 ቆሮንቶስ 8:12 መሠረት በፈቃደኝነት የሚሰጥ ልብ ምንድን ነው?

ስለ ክርስቲያናዊ ስጦታና ልግስና ቃሉ መለኮታዊውን መለኪያ ሲያስቀምጥ "በጎ ፈቃድ ቢኖር፣ እንዳለው መጠን ተቀባይነት አለው እንጂ እንደሌለው መጠን አይደለም" ይለናል (2 ቆሮንቶስ 8:12)። "በጎ ፈቃድ" ወይም በፈቃደኝነት የሚሰጥ ልብ ማለት፣ ከሰው ጫና፣ ከግዴታ ወይም ለታይታ ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር ፍቅር ተገፋፍቶ ከውስጥ በመነጨ ደስታና በሙሉ ፈቃደኝነት ለእግዚአብሔር ሥራና ለተቸገሩ ማካፈልን የሚያመለክት ነው።

በታሪካዊው አውድ፣ በኢየሩሳሌም የነበሩ ክርስቲያኖች በከባድ ረሃብ ተመትተው ነበር። የመቄዶንያ ቤተ ክርስቲያን በከባድ ድህነት ውስጥ ቢሆኑም በታላቅ ደስታና ፈቃደኝነት ረድተዋቸዋል። ጳውሎስ የቆሮንቶስን ሰዎች ሲያበረታታ፣ እግዚአብሔር የስጦታውን መጠን የሚለካው በገንዘቡ ብዛት ሳይሆን፣ በሚሰጠው ሰው የልብ ፈቃደኝነትና ባለው አቅም መሆኑን አስተማረ። የልብ መነሳሳት ከስጦታው ይበልጣል።

ይህንን የልብን ዝግጅት የሚመዝን መለኮታዊ ሚዛን ክርስቶስ ራሱ አስተምሮታል። ይህች ድሀ መበለት በመዝገብ ውስጥ ከሚጥሉት ሁሉ ይልቅ አብልጣ ጣለች… እርስዋ ግን ከጉድለትዋ የነበራትን ሁሉ ትዳርዋን ሁሉ ጣለች ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ማርቆስ 12:43-44)። እግዚአብሔር የሚመለከተው የሰጠነውን ሳይሆን፣ ከሰጠን በኋላ በእጃችን የቀረውንና የልባችንን ደስታ ነው።

የዚህ ጉዳይ ጥልቅ ውጥረት የሚፈጠረው ሰዎች ውጫዊውን መጠን ለማሳየት በሚያደርጉት ጥረትና እግዚአብሔር ደግሞ የውስጥን ዓላማ በሚመዝንበት መስፈርት መካከል ነው። በግዴታ ወይም በማጉረምረም የሚሰጥ ብዙ ገንዘብ በእግዚአብሔር ፊት ዋጋ የለውም። ነገር ግን በፈቃደኝነትና በፍቅር የሚሰጥ ጥቂት ነገር በሰማይ መዝገብ ታላቅ ተቀባይነት አለው። እግዚአብሔር የሚፈልገው ገንዘባችንን ሳይሆን ፈቃደኛ ልባችንን ነው።

ቃሉ ለእኛም ስንሰጥ ያለንን የልብ አቋም እንድንመረምር ያደርገናል። በቤተ ክርስቲያንም ሆነ ለተቸገሩ ስንሰጥ፣ "የለኝም" ብለን ከማዘን፣ ባለን አቅም መጠን በታላቅ ደስታና በነጻ ፈቃድ እንድንሰጥ፣ አምላካችንም ይህንን በጎ ፈቃዳችንን አብዝቶ እንደሚባርከው አውቀን በልግስና እንድንመላለስ ያሳስበናል።

በማጠቃለያው፣ ፈቃደኛ ልብ ከስጦታው ይከብራል። "በማጉረምረም የሚሰጥ የወርቅ ክምር በእግዚአብሔር ፊት ዋጋ ሲያጣ፣ በፍቅርና በበጎ ፈቃድ የሚሰጥ ሳንቲም ግን የሰማይን ዙፋን ደስ ያሰኛል" እንደሚባለው፣ ዘወትር በደስታና በበጎ ፈቃድ የምንሰጥ ልንሆን ይገባናል።