ሐዋርያው ጳውሎስ ሞትንና ከሞት በኋላ ያለውን ሕይወት በተመለከተ ያለውን የልብ እርግጠኝነት ሲገልጽ፣ "ታምነናል፣ ይልቁንም ከሥጋ ተለይተን በጌታ ዘንድ መሆን ደስ ይለናል" በማለት ታላቅ የድል አዋጅ ያውጃል (2 ቆሮ 5:8)። "ታምነናል" (በግሪኩ ታሬኦ) የሚለው ቃል ድፍረትን፣ ፍርሃት አልባነትን፣ መጽናናትንና በአንድ ነገር ላይ ሙሉ በሙሉ እርግጠኛ መሆንን ያመለክታል። ጳውሎስ እዚህ ላይ እየተናገረ ያለው፣ ሞት ቢያጋጥመን እንኳ አንፈራም፣ እንዲያውም ሞት ወደ ጌታ መገኘት ስለሚያሻግረን በታላቅ መለኮታዊ ድፍረትና ደስታ ተሞልተናል ማለቱ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በጥንቱ የሮምና የግሪክ ማኅበረሰብ ዘንድ ሞት እጅግ አስፈሪና የሁሉ ነገር ማብቂያ ተደርጎ ይቆጠር ነበር። ፈላስፎች ከሞት በኋላ ስለሚኖረው ሕይወት ግራ መጋባትና ጨለማ የሞላበት አመለካከት ነበራቸው። የቆሮንቶስ አማኞችም ይህ ፍርሃት ይዋጋቸው ነበር። ነገር ግን ጳውሎስ ይህንን የፍርሃት ድባብ ገፈፈው። ክርስቲያኖች እንደ ዓለም ሰዎች ሞትን በድንጋጤ የሚጠብቁ ሳይሆኑ፣ ክርስቶስ ሞትን ድል ስላደረገ፣ በድፍረትና በጉጉት ወደ ዘላለማዊው መኖሪያቸው ለመሄድ የተዘጋጁ መሆናቸውን በዚህ ቃል አረጋገጠላቸው።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ይህ መታመን (ድፍረት) የሚመነጨው መንፈስ ቅዱስ በልባችን ካስቀመጠው ማረጋገጫ ነው። በቁጥር 5 ላይ፣ "ይህንም የሠራው እግዚአብሔር ነው እርሱም የመንፈሱን መያዣ ሰጠን" ይላል። አማኞች የሥጋ ሞት ሲመጣባቸው ወደ ባዶነት ወይም ወደ ኩነኔ እንደማይሄዱ አጥብቀው ያውቃሉ። ሞት የክርስቲያን ነፍስ ከጌታ ጋር ፊት ለፊት እንድትገናኝ የሚያደርግ የክብር በር ነው። ስለዚህ ክርስቲያን የሥጋን ማርጀት ወይም መፍረስ አይፈራም؛ ምክንያቱም ያረጀው ድንኳን ሲፈርስ በሰማይ ዘላለማዊ ቤት እንዳለው አስቀድሞ በቃሉ ተረድቷልና።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ በምድር ላይ በመኖርና ወደ ሰማይ በመሄድ መካከል ያለው ናፍቆት ነው። ጳውሎስ በምድር ላይ መኖርን አልጠላም؛ ነገር ግን ከሥጋ ተለይቶ ከጌታ ጋር መሆንን "እጅግ ይበልጣል" በማለት መርጦታል (ፊልጵ 1:23)። ይህ መታመን የሥጋን መከራና ሥቃይ ትርጉም አልባ ያደርገዋል። ጠላቶች ጳውሎስን "እንገድልሃለን" ብለው ሲያስፈራሩት፣ እርሱ ግን "ብትገድሉኝ ወደምወደው ጌታዬ በቶሎ እሄዳለሁ" በማለት ሞትን ራሱን መሳለቂያ አድርጎታል። ይህ አቋም እውነተኛ የክርስትና የድል ጫፍ ነው።
ቃሉ ለእኛም ስለ ሞት ያለንን አመለካከት ሙሉ በሙሉ ይለውጠዋል። ዛሬ ሰዎች ሞት የሚለውን ቃል መስማት እንኳ ይፈራሉ؛ ብዙ ክርስቲያኖችም ከዚህ ፍርሃት ነጻ አልወጡም። ነገር ግን ቃሉ እንደሚነግረን፣ ሞት ለክርስቲያን ማለቂያ ሳይሆን ጅማሬ ነው። የክርስቶስን ደም ያመነ ሰው፣ ከሥጋ ድንኳን በሚለይበት ቅጽበት አዳኙን ፊት ለፊት እንደሚያየው በማመን፣ በታላቅ ድፍረትና መታመን ሊመላለስ ይገባዋል። ሞት የመንፈሳዊ ጉዟችን የክብር ማጠቃለያ ነው።
በማጠቃለያ፣ ጳውሎስ ታምነናል ማለቱ በክርስቶስ ሞትና ትንሣኤ ላይ የተመሠረተ የሕይወት ድፍረት ነው። "ሞት ለኃጢአተኛው የፍርድ መጀመሪያ ሲሆን፣ ለዳነው ክርስቲያን ግን ወደ ጌታው እቅፍ የሚያስገባ የክብር በር ነው" እንደሚባለው፣ አማኝ የሞትን ጥላ ሸለቆ ያለ ፍርሃት ያልፋል። እያንዳንዱ ክርስቲያን ይህንን መለኮታዊ ተስፋ ታጥቆ፣ በምድር ላይ በሕይወት እስካለ ድረስ አምላኩን እያገለገለ፣ ነገር ግን ወደ ዘላለሙ ቤቱ ለመሄድ ዘወትር የተዘጋጀ ሊሆን ይገባል።