"መጨረሻቸው ጥፋት ነው፥ አምላካቸው ሆዳቸው ነው…" (ፊልጵ 3፡19)። "አምላካቸው ሆዳቸው ነው" የተባሉት ሰዎች በስጋ ምኞት የሚመሩ፣ የዓለምን ደስታ ብቻ የሚያሳድዱና የህይወታቸው ዋነኛ መሪና ውሳኔ ሰጪ የገዛ ራሳቸው ኃጢአተኛ ስሜት የሆኑ የሐሰት አስተማሪዎችና ዓለማዊ ሰዎች ናቸው። ሆድ እዚህ ላይ የስጋዊ ፍላጎት፣ የቁሳቁስ ጥማትና የፍትወት ምኞት ማዕከል ሆኖ በዘይቤ የቀረበ ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በግሪክና በሮም የነበረው ማህበረሰብ \’ኤፒኩሪያኒዝም\’ በተባለ ፍልስፍና ክፉኛ ተጽዕኖ አድሮበት ነበር። የዚህ ፍልስፍና ዋና መርህ "ሕይወት አጭር ስለሆነች፣ መብላት፣ መጠጣትና ስጋዊ ደስታን ማግኘት የሕይወት ትልቁ ግብ ነው" የሚል ነበር። በሌላ በኩል ደግሞ፣ የአይሁድ የሐሰት አስተማሪዎች መንፈሳዊነትን ከሚበላና ከማይበላ የምግብ አይነት ጋር አቆራኝተው ይከራከሩ ነበር (ሕጋውያን)። ጳውሎስ ሁለቱንም ቡድኖች፣ ማለትም ለስሜታቸው ያደሩትንም ሆነ በምግብ ስርአት የሚመጻደቁትን፣ አምልኳቸው ከእግዚአብሔር ይልቅ በሆዳቸው (በስጋቸው) ላይ ያተኮረ መሆኑን በኃይለኛ ቃል ተችቷል።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት የክርስቶስ መስቀል ጠላቶች (ፊልጵ 3፡18) የሆኑትን ሰዎች እውነተኛ ማንነት ያጋልጣል። እውነተኛው አምላክ ክርስቶስ መስዋዕትነትን፣ ራስን መካድንና ቅድስናን ሲጠይቅ፣ የሆድ አምላክ ግን ምቾትን፣ ራስ ወዳድነትንና ኃጢአትን ያበረታታል። አንድ ሰው ህይወቱን የሚመራው በስጋዊ ፍላጎቱ ከሆነ፣ ያ ሰው ምንም እንኳን በእግዚአብሔር አምናለሁ ቢልም በተግባር ግን ጣዖት አምላኪ ነው፤ ጣዖቱም የራሱ ሆድ (ስሜቱ) ነው።
እነዚህ ሰዎች ምድራዊውን ነገር ብቻ ስለሚያስቡ መጨረሻቸው ዘላለማዊ ጥፋት ነው። ሆድ ለምግብ ምግብም ለሆድ ቢፈጠርም እግዚአብሔር ሁለቱንም ያጠፋቸዋል። በመንፈስ ፈንታ ስጋን ያነገሰ ሕይወት የክርስቶስ መስቀል የሚሰጠውን የኃጢአት ስርየት ይክዳል፤ በራስ ፍቃድ መኖርንም ያጸድቃል።
ቃሉ ለእኛም ቁሳዊነትና ስጋዊ ምቾት በነገሰበት በዚህ ዘመን ራሳችንን እንድንመረምር ያሳስበናል። የህይወታችን ዋና አላማ ምንድን ነው? ውሳኔዎቻችንን የምናሳልፈው እግዚአብሔርን ለማክበር ነው ወይስ የገዛ ስጋችንን ፍላጎት ለማርካት? የሆዳችን ባሪያዎች እንዳንሆን በመንፈስ ቅዱስ ልንመራ ይገባል።
በማጠቃለያ አምላካቸው ሆዳቸው የሆኑት ሰዎች የክርስቶስን መስቀል ጥለው ምድራዊ ምኞትን የተከተሉ ናቸው። እውነተኛ ክርስትና ስጋን ማስገዛትን ይጠይቃል፤ "የእግዚአብሔር መንግሥት ጽድቅና ሰላም በመንፈስ ቅዱስም የሆነ ደስታ ናት እንጂ መብልና መጠጥ አይደለችምና" (ሮሜ 14፡17)።