“በፈተና የሚጸና ሰው የተባረከ ነው” ሲል ያዕቆብ 1፡12 ምን ማለቱ ነው?

የእግዚአብሔር ቃል "በፈተና የሚጸና ሰው የተባረከ ነው፤ ከተፈተነ በኋላ ለሚወዱት ተስፋ የሰጣቸውን የሕይወትን አክሊል ይቀበላልና" በማለት ታላቅ መንፈሳዊ ተስፋን ያውጃል (ያዕቆብ 1:12)። በዚህ ክፍል "የሚጸና" የሚለው ቃል በግሪኩ "ሁፖሞኔ" ሲሆን፣ ትርጉሙም ከከባድ ጫና ሥር ሳይሸሹ በጽናት መቆም፣ ችግርን በትዕግሥት ማለፍ እና ፈተናን በድል አድራጊነት መቋቋም ማለት ነው። "የተባረከ ነው" የሚለውም አገላለጽ ጊዜያዊ ደስታን ሳይሆን፣ ከእግዚአብሔር የሚገኝን ጥልቅ መንፈሳዊ እርካታና ሞገስ ያመለክታል።

በታሪካዊውና ማኅበራዊው አውድ፣ ያዕቆብ ይህንን መልእክት የጻፈው በእስራኤልና በተለያዩ የሮማ ግዛቶች ተበታትነው ለነበሩትና በከባድ ስደት ውስጥ ለሚያልፉት ክርስቲያኖች ነው። እነዚህ የመጀመሪያዎቹ አማኞች በእምነታቸው ምክንያት ሀብታቸውን ተነጥቀዋል፣ ከማኅበረሰቡ ተገልለዋል፣ እንዲሁም አካላዊ መከራ ይደርስባቸው ነበር። በዚያን ዘመን መከራ የእርግማን ምልክት ተደርጎ ይወሰድ ስለነበር፣ ያዕቆብ ይህንን የተሳሳተ አመለካከት በመገልበጥ ስለ ክርስቶስ ብሎ መከራን መቀበል ታላቅ በረከት መሆኑን አበክሮ አስተማረ።

ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ እዚህ ላይ ያለው ውጥረት በምድራዊ ሥቃይ እና በሰማያዊ በረከት መካከል ያለውን ንጽጽር ያሳያል። ፈተና (ፔይራስሞስ) ሰውን ለማጥፋት የሚመጣ የሰይጣን ውጊያ ሊሆን ቢችልም፣ እግዚአብሔር ግን ያንን ፈተና ተጠቅሞ የአማኙን እምነት እንደ ወርቅ በእሳት ያነጥራል። የሚጸና ሰው የተባረከ ነው የተባለው፣ መከራው ጣፋጭ ስለሆነ ሳይሆን፣ መከራውን በትዕግሥት ሲያልፍ እምነቱ ወደ መንፈሳዊ ጉልምስና ስለሚያድግና የእግዚአብሔርን ጸጋ ይበልጥ ስለሚለማመድ ነው።

ይህንን መንፈሳዊ እውነት ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ላይ ሲያስተምር፣ ስለ ጽድቅ ብለው የሚሰደዱ ብፁዓን ናቸው፣ መንግሥተ ሰማያት የእነርሱ ናትና በማለት ፈተናን ማለፍ ያለውን ክብር ተናግሯል (ማቴዎስ 5:10)። ሐዋርያው ጳውሎስም በተመሳሳይ፣ መከራ ትዕግሥትን እንዲያደርግ፣ ትዕግሥትም ፈተናን፣ ፈተናም ተስፋን እንዲያደርግ እያወቅን በመከራችን ደግሞ እንመካለን በማለት የጽናትን መንፈሳዊ ፍሬ አረጋግጧል (ሮሜ 5:3-4)።

ቃሉ ለእኛም በሕይወታችን የሚመጡ ፈተናዎችን በምን ዓይነት መነጽር ማየት እንዳለብን ታላቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። ዛሬም ቢሆን በኢኮኖሚ፣ በጤና ወይም በእምነታችን ምክንያት ልዩ ልዩ ፈተናዎች ሲገጥሙን፣ እግዚአብሔር ጥሎናል ብለን ተስፋ መቁረጥ የለብንም። ይልቁንም ፈተናው መንፈሳዊ ጡንቻችንን ለማዳበር የተፈቀደ መሆኑን አውቀን፣ በጸጋው ታግዘን ጸንተን ልንቆም ይገባል።

የክብር አክሊል ያለ መስቀል አይገኝም። "ወርቅ በእሳት ውስጥ ሲያልፍ ቆሻሻውን ትቶ ንጽሕናው እንደሚወጣ፣ አማኝም በፈተና ሲጸና የሕይወቱ ክብር ይበልጥ ያበራል" እንደሚባለው፣ እኛም ዘወትር ተስፋችንን በእግዚአብሔር ላይ በማድረግ የሕይወትን ፈተናዎች በድል ልንወጣ ይገባል።