ሐዋርያው ዮሐንስ ስለ መንፈሳዊ ውሸት ሲያስጠነቅቅ "ከእርሱ ጋር ኅብረት አለን ብንል በጨለማም ብንመላለስ እንዋሻለን እውነትንም አናደርግም" ይላል (1ኛ ዮሐንስ 1:6)። "በጨለማ መመላለስ" ማለት የእግዚአብሔርን ቃል እያወቁ ሆን ብሎ በኃጢአት መኖር፣ ወንድምን መጥላት፣ እና የሕይወትን ክፉ ተግባራት ከእግዚአብሔርና ከሰዎች ለመደበቅ መሞከር ማለት ነው። ይህ የዘወትር የክፋት አኗኗር ዘይቤ ነው።
በታሪካዊው አውድ፣ በአንደኛው መቶ ክፍለ ዘመን ቤተ ክርስቲያንን ይፈታተኑ የነበሩ የኖስቲክ አስተማሪዎች፣ ሥጋዊ አካል ምንም ዋጋ የለውም ብለው ያምኑ ነበር። በዚህም የተነሳ፣ በአእምሮአችን መለኮታዊ እውቀት ስላለን በሥጋችን የምንሠራው ኃጢአት መንፈሳችንን አያረክሰውም ብለው ያስተምሩ ነበር። ስለዚህ "ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረት አለን" እያሉ በዝሙት፣ በክፋትና በጥላቻ ይኖሩ ነበር። ዮሐንስ ይህንን የግብዝነት ኑሮ "በጨለማ መመላለስ" በማለት አጋለጠው።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ አንድ ሰው በአፉ እግዚአብሔርን አውቃለሁ እያለ በተግባሩ ግን ኃጢአትን እንደ ልማድ ካደረገ፣ የዚያ ሰው ሃይማኖት ውሸት ነው። ጨለማ የእግዚአብሔር ተቃራኒ ነው። ዮሐንስ በኋላ ላይ እንዳብራራው፣ ወንድሙን የሚጠላ በጨለማ አለ፣ በጨለማም ይመላለሳል፣ ጨለማውም አይኖቹን ስላሳወረው ወዴት እንዲሄድ አያውቅም ይላል (1ኛ ዮሐንስ 2:11)። ስለዚህ በጨለማ መመላለስ ማለት ፍቅር ማጣትና በእውነት ላይ ማመጽ ማለት ነው።
ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ይህንን እውነት ሲያስተምር፣ ብርሃን ወደ ዓለም ስለ መጣ ሰዎችም ሥራቸው ክፉ ነበርና ከብርሃን ይልቅ ጨለማን ስለ ወደዱ ፍርዱ ይህ ነው በማለት የጨለማውን ሥረ-መሠረት አሳይቷል (ዮሐንስ 3:19)። ጳውሎስም፣ ፍሬ ከሌለው ከጨለማ ሥራ ጋር አትተባበሩ፣ ይልቁን ገልጡት በማለት አማኞች ከዚህ አኗኗር ራሳቸውን ሙሉ በሙሉ ሊያርቁ እንደሚገባ ያስጠነቅቃል (ኤፌሶን 5:11)።
ቃሉ ለእኛም ስለ ሕይወታችን ታማኝነት ራሳችንን እንድንመረምር ያደርገናል። በከንፈር ማምለክና በልብ ማመጽ እግዚአብሔርን ያሳዝናል። ክርስትና የቃላት መግለጫ ሳይሆን የሕይወት ተግባር ነው። ማንም ሰው ኃጢአትን እያቀፈ፣ ይቅርታ ማድረግን እምቢ እያለና በክፋት እየኖረ ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረት አለኝ ሊል አይችልም። ስለዚህ የጨለማን ልማድ ሁሉ እርግፍ አድርገን መተው አለብን።
አፉ ብርሃን የሚያወራ እግሩ ግን በጨለማ የሚራመድ ሰው እውነት በውስጡ የለም። "መንፈሳዊነት የሚለካው በምንናገረው ቋንቋ ሳይሆን በምንረግጠው መንገድ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ከግብዝነት ርቀን የጨለማውን ሥራ በመተው በእውነተኛው ብርሃን ዘወትር ልንመላለስ ይገባል።