"ልጆች ሆይ፥ ለወላጆቻችሁ በጌታ ታዘዙ፥ ይህ የሚገባ ነውና" (ኤፌ 6፡1)። ይህ ትእዛዝ በእግዚአብሔር የቤተሰብ ሥርዓት ውስጥ ልጆች ለወላጆቻቸው ሊያሳዩት ስለሚገባው ክብርና ታዛዥነት የተሰጠ መለኮታዊ መመሪያ ነው። "መታዘዝ" የሚለው ቃል በመጽሐፍ ቅዱስ ቋንቋ በትኩረት ማዳመጥን፣ የተነገረውን ቃል በተግባር መፈጸምንና ለወላጆች ሥልጣን ራስን ማስገዛትን ያመለክታል። መታዘዝ ውጫዊ ድርጊት ብቻ ሳይሆን፣ ከልብ የመነጨ የክብር መገለጫ ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በሮማውያን ህግ "ፓትሪያ ፖቴስታስ" (የአባት ፍጹም ስልጣን) በሚባለው መርህ መሰረት፣ አባት በልጆቹ ላይ የሞትና የሕይወት ስልጣን ነበረው። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን ትእዛዝ ሲሰጥ፣ ልጆች ወላጆቻቸውን እንዲታዘዙ ያዘዘው የሮማውያንን ህግ ለመደገፍ ሳይሆን፣ "ይህ የሚገባ ነውና" (ትክክልና ጻድቅ ነውና) በማለት እግዚአብሔር በፈጠረው የተፈጥሮ ህግና የሞራል ስርአት መሰረት መሆኑን አሳይቷል። ወላጆች የልጆቻቸው የመጀመሪያ አስተማሪዎችና የእግዚአብሔር ወኪሎች ናቸው።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት መታዘዝ ያለበትን ገደብ ያሳያል። "በጌታ" የሚለው ሐረግ እጅግ ወሳኝ ነው። ልጆች ለወላጆቻቸው የሚታዘዙት እግዚአብሔርን ደስ ለማሰኘትና የክርስቶስን ጌትነት ስለሚያከብሩ ነው። ይሁን እንጂ፣ ወላጆች ልጆቻቸውን የእግዚአብሔርን ቃል የሚጻረር ኃጢአት እንዲሰሩ ወይም ጌታን እንዲክዱ ቢያዙ፣ ልጆች በእግዚአብሔር ላይ አምጽው ለሰው መታዘዝ የለባቸውም። የታዛዥነት ሁሉ የበላይ ልክ የእግዚአብሔር ቃል ነው።
ከዚህ ውጭ ባለ በማንኛውም ማህበራዊና የሕይወት ጉዳይ ግን ልጆች የወላጆቻቸውን ምክር፣ ተግሳጽና መመሪያ ሊቀበሉ ይገባል። ወላጆችን መታዘዝ ልጆችን ከጥፋት፣ ከስህተትና ካልተገባ አደጋ የሚጠብቅ መንፈሳዊ ጋሻ ነው። አመጸኛነትና አለመታዘዝ የኃጢአት ሁሉ መጀመሪያ ሲሆን፣ መታዘዝ ግን የበረከት መንገድ ነው።
ቃሉ ለእኛም በተለይም ወጣቶችና ልጆች ለወላጆቻቸው ተገቢውን ክብር እንዲሰጡ ያሳስበናል። ዘመኑ ለወላጆች የማይታዘዝ፣ ትዕቢተኛና ስርአት አልባ ትውልድ በበዛበት ሁኔታ (2ጢሞ 3፡2)፣ አማኝ ልጆች ግን በታዛዥነታቸው የክርስቶስን ብርሃን ሊያበሩ ይገባል።
በማጠቃለያ በጌታ ለወላጆች መታዘዝ እግዚአብሔርን የማክበር ተግባራዊ ጅምር ነው። ጌታ ኢየሱስ ራሱ በምድር በነበረበት ጊዜ ለምድራዊ ወላጆቹ በመታዘዝ አብነት ሆኖናል፤ "ልጆች ሆይ፥ ይህ ለጌታ ደስ የሚያሰኝ ነውና በሁሉ ለወላጆቻችሁ ታዘዙ" (ቆላ 3፡20)።