ሐዋርያው ጳውሎስ ጸጋዬ ይበቃሃል የሚለውን የእግዚአብሔርን ድምፅ ከሰማ በኋላ ያሳየውን የአመለካከት ለውጥ ሲገልጽ፣ "ስለዚህ የክርስቶስ ኃይል ያድርብኝ ዘንድ በብዙ ደስታ በድካሜ ልመካ እወዳለሁ" በማለት ታላቅ መንፈሳዊ አብዮት ያውጃል (2 ቆሮንቶስ 12:9)። መመካት ማለት በአንድ ነገር ላይ በከፍተኛ ደረጃ መኩራራት፣ ክብርን ማግኘትና ደስ መሰኘት ነው። በድካም መመካት ማለት ደግሞ፣ አማኙ የራሱን አቅመ ቢስነት፣ በሽታ፣ ማጣትና ውስንነት እንደ ውርደት ከመቁጠር ይልቅ፣ እግዚአብሔር ኃይሉን የሚያሳይበት ታላቅ መድረክ መሆኑን አውቆ በዚያ ድክመት ውስጥ በደስታ መኩራራት ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በቆሮንቶስ ማኅበረሰብ ውስጥ መመካት የተለመደው በኃይል፣ በገንዘብ፣ በንግግር ችሎታና በውጫዊ ውበት ነበር። ሐሰተኛ ሐዋርያትም ራሳቸውን ከፍ በማድረግ በራእያቸውና በጥበባቸው ይመኩ ነበር። ግሪካውያን ድካምን ይጠላሉ፣ እንደ ሞኝነትና እንደ እርግማን ይቆጥሩታል። ጳውሎስ ግን ይህንን የዓለምን መለኪያ ሙሉ በሙሉ ገለበጠው። እርሱ የሚመካው በተአምራቱ ወይም በአገልግሎት ስኬቱ ሳይሆን፣ በሕመሙ፣ በግርፋቱና በሥጋ መውጊያው ነው። ይህ አቋም ለቆሮንቶስ ሰዎች እጅግ አስደንጋጭና የዓለምን ፍልስፍና ያፈረሰ መንፈሳዊ ንግግር ነበር።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ በድካም መመካት የክርስቶስን ኃይል ወደ ሕይወት የመጋበዝ ምስጢር ነው። ጳውሎስ የክርስቶስ ኃይል ያድርብኝ እንዳለው፣ የክርስቶስ ኃይል የሚወርደው ራሳቸውን በሚችሉና ጉልበተኞች በሆኑ ሰዎች ላይ ሳይሆን፣ ባዶና ደካማ በሆኑ ሰዎች ላይ ነው። የሰው ልጅ እችላለሁ ብሎ ሲመካ፣ እግዚአብሔር ገለል ይላል፤ ነገር ግን ሰው ደካማ ነኝ ብሎ ራሱን ሲያዋርድ፣ የእግዚአብሔር የጸጋ ኃይል መጥቶ ያን ደካማ ሰው ይሸፍነዋል። ድካም ለመለኮታዊ ኃይል ማረፊያ የሚሆን ንጹሕ ማረፊያ ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ የሰው ተፈጥሯዊ ስሜትና መንፈሳዊ እውነት መጋጨታቸው ነው። ማንም ሰው መታመምን፣ መራብን ወይም መዋረድን አይወድም። ጳውሎስም መጀመሪያ ላይ መውጊያውን ጠልቶት ነበር። ነገር ግን እውነቱን ሲረዳ፣ ድካሙ የክርስቶስ ኃይል መግቢያ በር መሆኑን አወቀ። ከዚያም በኋላ ድካሙን በጸጋ ተቀብሎ በእርሱ መኩራራት ጀመረ። የክርስቲያን ድካም ሽንፈት ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን ብርታት ለማሳየት የተዘጋጀ ባዶ ዕቃ ነው።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ጥልቅ የሆነ የነጻነት መልእክት ነው። ዛሬ ሁላችንም ድክመታችንን ለመሸሸግና ጠንካራ መስለን ለመታየት እንጥራለን። የዓለም ማኅበራዊ ሚዲያ ስኬትን ብቻ እንድናሳይ ያስገድደናል። ነገር ግን ቃሉ እንደሚነግረን፣ በድክመታችን ማፈር የለብንም። ኃጢአት እስካልሆነ ድረስ፣ በሽታችንን፣ ማጣታችንን ወይም አቅመ ቢስነታችንን በእግዚአብሔር ፊት አምነን ስንቀበል፣ ያኔ የክርስቶስ ኃይል ሕይወታችንን ይሞላዋል። እውነተኛ ጥንካሬ ራስን ከማዋረድ ይጀምራል።
በማጠቃለያ፣ በድካም መመካት የክርስቶስን ኃይል የመለማመጃ ምስጢር ነው። "የሰው ልጅ የትምክህት ተራራ ሲፈርስ፣ የእግዚአብሔር የኃይል ድንኳን በቦታው ይተከላል" እንደሚባለው፣ ክብር ሁሉ ለእግዚአብሔር የሚሆነው እኛ ደካሞች መሆናችንን ስናምን ብቻ ነው። እያንዳንዱ ክርስቲያን ድክመቱን እንደ ውርደት ሳይሆን፣ እግዚአብሔር ሥራውን የሚሠራበት የጸጋ ዕቃ መሆኑን አውቆ በደስታ ሊቀበለው ይገባል።