“እስከ አሁን በስሜ አንዳች አልለመናችሁም፤ ደስታችሁ ፍጹም እንዲሆን ለምኑ ትቀበሉማላችሁ” (ዮሐ 16:24)። ይህ ቃል በብሉይ ኪዳን የጸሎት ልምምድና በአዲስ ኪዳን የጸሎት ስልጣን መካከል ያለውን ታላቅ መለኮታዊ ልዩነት የሚያሳይ ነው። እዚህ ላይ “በስሜ” የሚለው ሀረግ የክርስቶስን ስልጣን፣ ማዕረግና የባህሪ ውክልና ሙሉ በሙሉ መላበስን ያመለክታል።
በብሉይ ኪዳን ዘመን አይሁዳውያን ወደ እግዚአብሔር የሚጸልዩት በአብርሃም፣ በይስሐቅና በያዕቆብ አምላክ ስም፣ ወይም በእግዚአብሔር የቃል ኪዳን ታማኝነት ላይ ተመስርተው ነበር។ ደቀ መዛሙርቱም ኢየሱስ በምድር ላይ በነበረበት ጊዜ ይጸልዩ የነበረው በዚህ በተለመደው የአይሁድ ስርአት እንጂ፣ በኢየሱስ ስም አልነበረም (ሉቃ 11:1)። የክርስቶስ የማዳን ስራ ገና ባለመጠናቀቁ፣ በስሙ የመጸለይ መብት ገና አልተሰጣቸውም ነበር።
እዚህ ላይ ያለው ውጥረት በመካከለኛው ዘመንና በአዲሱ የጸጋ ኪዳን መካከል ነው። ክርስቶስ በመስቀል ላይ ኃጢአትን አስወግዶ፣ ሞትን ድል ነስቶና ወደ ሰማይ አርጎ በእግዚአብሔር ቀኝ እስኪቀመጥ ድረስ የመካከለኛነቱ ስራ በሙላት አልተገለጠም ነበር (1 ጢሞ 2:5)። ነገር ግን ይህ ስራ ሲፈጸም፣ ደቀ መዛሙርቱ ወደ አብ የሚገቡበት አዲስና ህያው መንገድ በክርስቶስ ስም ተከፈተላቸው።
በክርስቶስ ስም መጸለይ ማለት ስሙን በጸሎት መጨረሻ ላይ እንደ አስማት ቃል መደጋገም ማለት አይደለም። ይልቁንም፣ በእርሱ ሞትና ትንሳኤ በተገኘው ጽድቅ መታመን፣ እንዲሁም የእርሱን ፈቃድና አላማ የሚወክል ጸሎት ማቅረብ ማለት ነው። የክርስቶስን ስም ይዘን ስንቀርብ አብ ራሱን ክርስቶስን እንደተቀበለ አድርጎ ይቀበለናል።
ይህ ስልጣን ለቤተ ክርስቲያን የተሰጠ እጅግ ውድ መለኮታዊ ስጦታ ነው። ቃሉ ለእኛም ወደ እግዚአብሔር ስንቀርብ በራሳችን መልካም ስራ ላይ ከመደገፍ ይልቅ፣ ፍጹም ተቀባይነት ባለው በክርስቶስ ኢየሱስ ስም ብቻ እንድንጸልይ ጥብቅ መመሪያ ይሰጠናል። ሰማይን የሚከፍተው ስም እርሱ ብቻ ነው።
ስሙ የጸሎታችን ማህተምና ዋስትና ነው። “በክርስቶስ ስም የሚጸለይ ጸሎት፣ የሰማይን ግምጃ ቤት የሚከፍት መለኮታዊ ፊርማ ነው” እንደሚባለው፣ በድፍረት የጸጋውን ዙፋን እንድንቀርብ የተሰጠንን ይህንን ስም ዘወትር ልንጠቀምበት ይገባል።