ቅዱስ ቃሉ የክርስትናን የትንሣኤ ተስፋ ሲያብራራ "በዚህ ሕይወት ብቻ ክርስቶስን ተስፋ ያደረግን ከሆነ፣ ከሰው ሁሉ ይልቅ ምስኪኖች ነን" ይለናል (1 ቆሮንቶስ 15:19)። "ምስኪኖች" ወይም መታዘን የሚገባቸው የሚለው ቃል، የሕይወታቸውን ዓላማ፣ መስዋዕትነትና ተስፋ ከንቱ በሆነና መጻኢ ዋጋ በሌለው ነገር ላይ የጣሉ ሰዎችን ከባድ ኪሳራ ያመለክታል። ይህም ማለት ክርስትና ከሞት በኋላ ያለውን የትንሣኤ ሕይወት ካላረጋገጠ፣ በምድር ላይ የሚከፈለው መከራ ሁሉ ትርጉም የለሽ ይሆናል ማለት ነው።
በታሪካዊና በነገረ መለኮት አውድ፣ በቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን የነበሩ አንዳንድ ሰዎች የሙታን ትንሣኤ የለም ብለው ማስተማር ጀምረው ነበር። የግሪክ ፍልስፍና ሥጋን እንደ እርኩስ ስለሚቆጥር ሥጋዊ ትንሣኤን አይቀበልም ነበር። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን የሐሰት ትምህርት በማፍረስ፣ ክርስቶስ ካልተነሳና የሙታን ትንሣኤ ከሌለ የክርስቲያኖች መከራ መቀበል፣ ራስን መካድና ለቅድስና መጋደል ሞኝነት እንደሚሆን ነገረ መለኮታዊ ሚዛን ያስቀምጣል።
ይህንን የትንሣኤ ተስፋ ታላቅነት መጽሐፍ ቅዱስ በሌሎች ክፍሎችም አጥብቆ ያስተምረዋል። አገራችን በሰማይ ነውና፣ ከዚያም ደግሞ የሚመጣ መድኃኒትን እርሱንም ጌታን ኢየሱስ ክርስቶስን እንጠባበቃለን ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ፊልጵስዩስ 3:20)። ክርስቲያን በምድር ላይ የሚኖረው ጊዜያዊ ኑሮ፣ በሰማይ ለሚጠብቀው የክብር ትንሣኤ መዘጋጃ እንጂ የመጨረሻው ግብ እንዳልሆነ ይህ ቃል ያረጋግጣል።
የዚህ ቃል ጥልቅ ውጥረት የሚፈጠረው ሰዎች ክርስትናን ለምድራዊ ብልጽግና፣ ለጤናና ለጊዜያዊ ሰላም ብቻ ሲጠቀሙበት ነው። ጌታን መከተል ዋጋ ያስከፍላል፤ ዓለም ይጠላናል፣ ሥጋችንም ይፈተናል። ትንሣኤ ከሌለ፣ ዓለማውያን በኃጢአት እየተዝናኑ እኛ በቅድስና መታገሳችን በእርግጥም መሳቂያ ያደርገናል። ነገር ግን የክርስቲያን ትልቁ ሀብቱ ከሞት ማዶ ያለው ዘላለማዊ ክብር ነው።
ቃሉ ለእኛም ትኩረታችንን በሚጠፋው ምድራዊ ነገር ላይ ብቻ እንዳናደርግ ያሳስበናል። በሕይወታችን ውስጥ መከራ ሲገጥመን ወይም ምድራዊ ምቾት ስናጣ፣ ተስፋችን በምድር ላይ ብቻ የተገደበ ባለመሆኑ፣ ከሞት በኋላ ባለው ደማቅ የትንሣኤ ክብር ላይ ዐይናችንን አድርገን በጽናት እንድንጓዝ ተግባራዊ መመሪያ ይሰጠናል።
በማጠቃለያው፣ የትንሣኤ ተስፋ የክርስትና የጀርባ አጥንት ነው። "በምድር ላይ ብቻ ተስፋ የሚያደርግ ክርስቲያን የሰማይን ክብር የረሳ መንገደኛ ነው፤ እውነተኛ አማኝ ግን ዛሬን በመከራ ቢያሳልፍም ነገን በትንሣኤ ክብር ይወርሳል" በሚለው እውነት ጸንተን፣ ዘወትር የዘላለምን ተስፋ እያሰብን ልንመላለስ ይገባናል።