"በዘመን ፍጻሜ ይደረግ ዘንድ ያለው አሳቡም በሰማይም በምድርም ያለውን ሁሉ በክርስቶስ ለመጠቅለል ነው" (ኤፌ 1፡10)። "በአንድ መጠቅለል" የሚለው ቃል የመጣው \’አናኬፋላይኦሳስካይ\’ ከሚለው የግሪክ ቃል ሲሆን፣ ትርጉሙም ተበታትኖና ተበላሽቶ የነበረውን ነገር ሁሉ በአንድ ራስ (በአንድ መሪ) ሥር ማሰባሰብ፣ ማዋሃድና ወደ ፍጹም ስምምነት ማምጣት ማለት ነው። ይህ የእግዚአብሔር የዘመናት ታላቅ የቤዛነት ዕቅድ ማጠቃለያ ነው።
በታሪካዊና ስነ ፍጥረታዊ አውድ ስናየው፣ በመጀመሪያ እግዚአብሔር ዓለምን ሲፈጥር በሰማይም ሆነ በምድር ያለው ፍጥረት ሁሉ በፍጹም ስምምነትና ሰላም ውስጥ ነበር። ነገር ግን የሰው ልጅ በኃጢአት መውደቅና የሰይጣን አመጽ ይህንን መለኮታዊ ስምምነት አፈረሰው። በዚህም የተነሳ በሰውና በእግዚአብሔር፣ በሰውና በሰው፣ እንዲሁም በሰውና በተፈጥሮ መካከል መለያየት፣ ጥልና ውድቀት ተከሰተ። ፍጥረት ሁሉ ከንቱነትን ተገዥ ሆኖ መቃተት ጀመረ።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት አሁን ባለው የዓለም ትርምስና እግዚአብሔር ባዘጋጀው የመጨረሻ ዕቅድ መካከል ያለውን ልዩነት ያሳያል። የኃጢአት ውጤት መለያየትና ሞት ቢሆንም፣ የእግዚአብሔር መፍትሄ ግን ክርስቶስን የሁሉ ራስ ማድረግ ነው። በክርስቶስ የመስቀል ላይ ስራ፣ በሰማይ ያሉ መላእክትና በምድር ያሉ የዳኑ ሰዎች፣ እንዲሁም መላው ፍጥረት በአንድ አገዛዝ ስር ተሰብስበው የቀድሞው ክብር እንዲመለስ ተወስኗል።
የዚህ መጠቅለል ማዕከል ክርስቶስ ራሱ ነው። እርሱ የቤተ ክርስቲያን ራስ እንደሆነ ሁሉ፣ በአዲሱ ሰማይና አዲሱ ምድር ደግሞ የፍጥረት ሁሉ ራስ ይሆናል። በዘመን ፍጻሜ ክፋት ሁሉ ይወገዳል፤ አመጸኞች ይፈረዳሉ፤ የዳኑትና ቅዱሳን መላእክት ግን በፍጹም አንድነት ከክርስቶስ ጋር ይነግሳሉ። ይህ ክርስቶስን የሁሉ የበላይ የሚያደርግ ታላቅ የመለኮት ፖለቲካዊና መንፈሳዊ እርምጃ ነው።
ቃሉ ለእኛም በዓለም ላይ የምናየው ጦርነት፣ በሽታና መከፋፈል የመጨረሻው እውነት አለመሆኑን በማሳየት ተስፋ ይሰጠናል። ታሪክ ወደ ዘፈቀደ ሳይሆን፣ ሁሉ ነገር በክርስቶስ እግር ስር ወደሚገዛበት ታላቅ የፍጻሜ ቀን እየተጓዘ መሆኑን አውቀን፣ ከወዲሁ የክርስቶስን ጌትነት በህይወታችን ልንለማመድ ይገባል።
በማጠቃለያ ሁሉን በክርስቶስ መጠቅለል ማለት የኃጢአትን ውጤት ሽሮ ፍጥረትን በፍቅር አገዛዝ ስር ማሰባሰብ ነው። ክርስቶስ የሁሉ አስታራቂና ጠቅላይ ነው፤ "በእርሱም በኩል በመስቀሉ ደም ሰላም አድርጎ በምድር ወይም በሰማያት ያሉትን ሁሉ ለራሱ እንዲያስታርቅ ፈቅዶአልና" (ቆላ 1፡20)።