ሐዋርያው ጳውሎስ የሰውን ልጅ የመረዳት አቅም ሲገልጽ “በከፊል እናውቃለንና፥ በከፊልም ትንቢት እንናገራለንና” ይላል (1 ቆሮንቶስ 13፡9)። ይህ “በከፊል” የሚለው አገላለጽ አሁን በዚህ ምድር ላይ እያለን ያለን መንፈሳዊ መገለጥ፣ የመጽሐፍ ቅዱስ ዕውቀት እና የትንቢት ቃል ሙሉ ያልሆነ፣ የተገደበ እና የእግዚአብሔርን አጠቃላይ ምስጢር ጥግ ድረስ ያላካተተ መሆኑን የሚያሳይ ትሑት የሆነ የእውነታ መግለጫ ነው።
በቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ የነበሩ ብዙዎች እጅግ የላቀ መንፈሳዊ ዕውቀት (ግኖሲስ) እንዳላቸው እና ሁሉንም የእግዚአብሔርን ምስጢር እንደተረዱ አድርገው ይታበዩ ነበር። ይህ የእውቀት ትዕቢት እርስ በርሳቸው እንዲናናቁ እና እንዲከፋፈሉ አድርጓቸው ስለነበር፣ ጳውሎስ የቱንም ያህል መንፈሳዊ ቢሆኑም የሰው ልጅ አእምሮ የአምላክን ሙሉ ሀሳብ ሊሸከም እንደማይችል በማስረዳት የትዕቢታቸውን ግድግዳ አፈረሰው።
ሥነ መለኮታዊ ክብደቱ የሚያተኩረው በሰው ልጅ ውሱንነት እና በእግዚአብሔር ወሰን አልባነት ላይ ነው። እኛ የምናውቀው እግዚአብሔር በጸጋው የገለጠልንን ያህል ብቻ ነው። ትንቢትም ቢሆን የእግዚአብሔርን ታላቅ የእቅድ ስዕል የሚያሳይ አንዲት ትንሽ ቁራጭ እንጂ ሙሉውን ስዕል አያሳይም (ሮሜ 11፡33)። ሙሉው ዕውቀት የሚገለጠው ክርስቶስ ዳግም ሲመጣ ብቻ ነው።
በዚህ አውድ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት ሁሉንም ነገር አውቃለሁ በሚል ትዕቢት እና በእግዚአብሔር ፊት ራስን በማዋረድ መካከል ያለው ትግል ነው። የሰው ልጅ ውስን የሆነውን ዕውቀቱን እንደ ፍጹም እውነት አድርጎ ሲቆጥር ወደ ስህተት ይገባል፤ ነገር ግን ዕውቀታችን በከፊል መሆኑን ስንቀበል ለእግዚአብሔር ቃል እና ለሌሎች ወንድሞች መገለጥ ክፍት እንሆናለን።
ቃሉ ለእኛም በመንፈሳዊ ዕውቀታችን እንዳንታበይ እና ሌሎችን በንቀት እንዳንመለከት ታላቅ የትሕትና ትምህርት ይሰጠናል። ማናችንም ብንሆን የፍጹም ዕውቀት ባለቤቶች ስላልሆንን፣ አንዳችን የአንዳችንን የከፊል መገለጥ በማክበር እርስ በርሳችን በፍቅር ልንማማር እና ልንገነባባ ይገባል።
ዕውቀታችን ከባህር እንደተቀዳች አንዲት ጠብታ ናት። “የእግዚአብሔርን ታላቅነት በተረዳን መጠን፣ የራሳችንን ዕውቀት ማነስ እናውቃለን፤ ትሕትናም የትልቁ መንፈሳዊ ዕውቀት በር ነው” የሚለውን እውነት ዘወትር ልናስብ ይገባል።