"ኢየሱስም፦ እምነታችሁ ስለ ጎደለ ነው፤ እውነት እላችኋለሁ፥ የሰናፍጭ ቅንጣት የሚያህል እምነት ቢኖራችሁ፥ ይህን ተራራ፦ ከዚህ ወደዚያ እለፍ ብትሉት ያልፋል" (ማቴዎስ 17:20) በማለት ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ የተናገረው ቃል፣ በመንፈሳዊው ዓለም ውስጥ ስለ እምነት ጥራት እና ዓይነት ጥልቅ ግንዛቤን ይሰጠናል። በዚህ ክፍል ውስጥ "እምነት መጎደል" የሚለው አገላለጽ የጥርጣሬን፣ የልብ መከፈልን እና በእግዚአብሔር ላይ ሙሉ በሙሉ አለመታመንን ሲያመለክት፣ "የሰናፍጭ ቅንጣት የሚያህል እምነት" የተባለው ደግሞ መጠኑ እጅግ አነስተኛ ቢሆንም፣ ሕያው የሆነ እና ትኩረቱን ኃያል በሆነው አምላክ ላይ ብቻ ያደረገ እውነተኛ እምነት ነው። ይህ ንግግር ኃይል ያለው በእምነታችን መጠን ላይ ሳይሆን፣ እምነታችን በሚያርፍበት በእግዚአብሔር ታላቅነት ላይ መሆኑን የሚያስገነዝብ መለኮታዊ እውነት ነው።
የዚህን ንግግር ታሪካዊ እና ሃይማኖታዊ ዳራ በጥልቀት ስንመለከት፣ ጌታ ኢየሱስ ይህንን ያስተማረው ደቀ መዛሙርቱ ከአንድ ብላቴና ላይ ርኩስ መንፈስን ማውጣት አቅቷቸው በሕዝቡ እና በጻፎች ፊት ታላቅ ውጥረት በተፈጠረበት ወቅት መሆኑን እንረዳለን (ማቴዎስ 17:16)። ቀደም ሲል ደቀ መዛሙርቱ አጋንንትን የማውጣት ሥልጣን ተሰጥቷቸው ተአምራትን አድርገው ነበር (ማቴዎስ 10:1)። ነገር ግን በዚህኛው ክስተት ላይ፣ ከእግዚአብሔር ኃይል ይልቅ በራሳቸው ልምድ፣ ችሎታ ወይም በተለመደው የአሰራር ሥርዓታቸው ላይ በመደገፋቸው ምክንያት መንፈሳዊ ውድቀት አጋጠማቸው። አባቱ ልጁን ይዞ መምጣቱ፣ ደቀ መዛሙርቱ መውደቃቸው እና የሕዝቡ ግርግር የሰውን ልጅ አቅም ደካማነት እና የእግዚአብሔርን ጣልቃ ገብነት አስፈላጊነት በጉልህ ያሳያል።
በዚህ መለኮታዊ ትምህርት ውስጥ ያለው ትልቁ መንፈሳዊ ውጥረት፣ "በእምነት መጎደል" ወይም በጥርጣሬ ውስጥ የሚታየው የልብ መከፈል ነው። እምነት መጎደል ማለት እምነት ሙሉ በሙሉ ጠፍቷል ማለት ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር እና በሁኔታዎች መካከል የሚዋልል የተከፈለ ልብ መኖር ማለት ነው። ደቀ መዛሙርቱ የብላቴናውን የሚጥል በሽታ እና የአጋንንቱን ኃይለኛነት ባዩ ጊዜ፣ አይናቸውን ከችግሩ ፈጣሪ እና ከሁሉ ጌታ አንስተው ወደ ምድራዊው አስፈሪ ሁኔታ በማዞራቸው እምነታቸው ጎደለ። ይህም የሚያሳየው ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስን ሙሉ በሙሉ ከመደገፍ ወጥቶ በሁኔታዎች መረበሽ መንፈሳዊ ሥልጣንን እንደሚያሳጣ እና የጠላትን ኃይል እንደሚያገዝፍ ነው። እምነት መጎደል ከእግዚአብሔር ይልቅ በሰው ጥበብ መታመንን በግልጽ ያሳያል።
በሌላ በኩል፣ "የሰናፍጭ ቅንጣት የሚያህል እምነት" መንፈሳዊ ኃይልን እና የሕይወትን ምስጢር በውስጡ አቅፎ ይዟል። የሰናፍጭ ቅንጣት በዓይን ስትታይ እጅግ ትንሽ ብትሆንም፣ በውስጧ ሕያው የሆነ የሕይወት ዘር ስላላት አድጋ ትልቅ ዛፍ የመሆን መለኮታዊ አቅም አላት። ጌታችን ይህንን ምሳሌ ሲጠቀም፣ ተራራን የሚያፈልሰው የእኛ የእምነት ግዝፈት ሳይሆን፣ ትንሡን እምነታችንን የምንጥልበት የታላቁ አምላክ ኃይል መሆኑን ማረጋገጡ ነው። በመጠን ትንሽ የሆነ ነገር ግን ትኩረቱን በመቶ በመቶ በእግዚአብሔር ላይ ያደረገ እውነተኛ እምነት፣ ግዙፍ ከሚመስል ነገር ግን በራስ መተማመን እና በጥርጣሬ ከተሞላ የሃይማኖት ልምምድ እጅግ የላቀ መለኮታዊ ኃይልን ያመነጫል።
ብዙ ጊዜ በሕይወታችን የሚያጋጥሙንን ፈተናዎች እና እንደ ተራራ የገዘፉ ችግሮችን ለማሸነፍ በራሳችን መንፈሳዊ ልምድ ወይም ጥበብ ላይ ለመደገፍ እንሞክራለን። ነገር ግን ችግሩ ሲበረታና በራሳችን መወጣት ሲያቅተን በፍርሃት እንዋጣለን። ጌታ የሚፈልገው በስሜት የተሞላ ትልቅ ጩኸትን ሳይሆን፣ በችግራችን መካከል እርሱን ብቻ በተስፋ የሚጠባበቅ ሕያው እና ንጹሕ እምነትን ነው። ትንሡም ቢሆን በእግዚአብሔር ላይ ብቻ የተደገፈ እምነታችን፣ የማይቻለውን ወደሚቻልበት መለኮታዊ ጣልቃ ገብነት ያመጣናል።
በማጠቃለያው፣ በእምነት መጎደል እና በሰናፍጭ ቅንጣት እምነት መካከል ያለው ልዩነት ትኩረታችን ያለው በማን ላይ ነው የሚለውን ጥልቅ መንፈሳዊ ጥያቄ ይመልሳል። ተራራን የሚያንቀሳቅሰው እምነታችን ሳይሆን፣ በእምነታችን የምንደገፍበት ኃያሉ አምላክ መሆኑን አውቀን ልባችንን ሙሉ በሙሉ ለእርሱ ማስገዛት ይኖርብናል። በድካማችን እና በጥርጣሬያችን ጊዜ ሁሉ ራሳችንን አዋርደን ወደ ጸጋው ዙፋን መቅረብ አለብን። ልክ የታመመው ልጅ አባት "ጌታ ሆይ፥ አምናለሁ፤ አለማመኔን እርዳው" (ማርቆስ 9:24) ብሎ በዕንባ እንደጮኸ፣ እኛም ዘወትር የልባችንን ጥርጣሬ አስወግዶ እውነተኛ እና ሕያው እምነትን በውስጣችን እንዲያሳድግልን ወደ እግዚአብሔር አጥብቀን ልንጸልይ ይገባል።