“በእምነት በክርስቶስ ኢየሱስ ሁላችሁ የእግዚአብሔር ልጆች ናችሁና” በማለት ሐዋርያው ጳውሎስ ክርስቲያናዊ ማንነታችንን በግልጽ ያስቀምጣል (ገላትያ 3፥26)። “ልጆች” የሚለው ቃል እዚህ ላይ የሚያሳየው፣ ሙሉ መብትና ኃላፊነት ያለውን፣ ወራሽ የሆነውንና ከእግዚአብሔር ጋር ጥልቅ የቤተሰብ ግኑኝነት ያለውን አቋም ነው። ይህ ደግሞ የሚገኘው በግላዊ ሥራ ሳይሆን “በክርስቶስ ኢየሱስ ባለው እምነት” ብቻ መሆኑን ያበስራል።
በባህላዊና ታሪካዊ መቼት፣ በአይሁድ ማኅበረሰብ ውስጥ አዋቂ ልጅ ተብሎ መታወጅ ትልቅ የሕግ መብት ያስገኝ ነበር። ሕፃናት በሞግዚትና በአስተማሪ ሥር ሆነው ነፃነት እንደሌላቸው ሁሉ፣ አይሁድም በሕግ ሥር በነበሩበት ጊዜ እንደ ባሪያዎች ነበሩ። ነገር ግን የእምነት ዘመን ሲመጣ፣ ያ አስተማሪ የነበረው ሕግ ጊዜው ስላበቃ፣ አማኞች ሁሉ የእግዚአብሔር ሙሉ ልጆች ወደመሆን ክብር ከፍ አሉ።
በመለኮታዊ ሥነ-መለኮት፣ የልጅነት መንፈስ የተሰጠን በጸጋ ነው። ሕግ ሰዎችን በእስራት ሥር ሲያቆይ፣ እምነት ግን የልጅነትን ሥልጣን ያጎናጽፋል። ዮሐንስ በወንጌሉ እንዳረጋገጠው፣ ለተቀበሉትና በስሙ ላመኑት ሁሉ የእግዚአብሔር ልጆች ይሆኑ ዘንድ ሥልጣንን ሰጣቸው (ዮሐንስ 1፥12)። ይህ የልጅነት መብት የሚያስገኘው በረከት፣ እግዚአብሔርን "አባ አባት" ብለን እንድንጠራው መንፈስ ቅዱስን በውስጣችን እንዲያድር ማድረጉ ነው።
የዚህ ቃል ክብደት የሚመነጨው በሰው ልጆች መካከል የነበረውን መለያየት ሙሉ በሙሉ በማስወገዱ ላይ ነው። በእግዚአብሔር ፊት ተቀባይነት ለማግኘት ምንም ዓይነት የሥጋ መገረዝም ሆነ ሕግን መጠበቅ አያስፈልግም (ገላትያ 5፥6)። እምነት ብቸኛው ድልድይ በመሆኑ፣ አይሁዳዊም ሆነ አሕዛብ በተመሳሳይ መንገድ ወደ እግዚአብሔር አብነት ይገባሉ። መዳን በኢየሱስ ክርስቶስ የማዳን ሥራ ላይ በማመን ብቻ መሆኑ ታላቅ እፎይታን ያመጣል።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የመንፈስ እረፍትና ማንነትን ያጎናጽፈናል። በእግዚአብሔር ፊት ያለን ቦታ በሥራችን ድካም ላይ ሳይሆን፣ በክርስቶስ በተደረገልን የማዳን ሥራ ላይ የተመሠረተ መሆኑን እንረዳለን። በዚህም ምክንያት፣ የኃጢአት ኩነኔን ወደ ጎን በመተው በልጅነት መንፈስ እግዚአብሔርን ደፍረን መቅረብና የጸጋው ዙፋን ፊት መውደቅ እንችላለን (ዕብራውያን 4፥16)።
በማጠቃለል፣ የእግዚአብሔር ልጅ መሆን ማለት የዘላለም ሕይወት ወራሽ መሆን ማለት ነው። “መንፈስ ራሱ ከመንፈሳችን ጋር አብሮ የእግዚአብሔር ልጆች መሆናችንን ይመሰክራል” በሚለው እውነት ጸንተን፣ በአባታችን ቤት ያለንን የልጅነት ክብር አውቀን ልንመላለስ ይገባል።