ሐዋርያው ጳውሎስ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ስላሉ ልዩ ልዩ መንፈሳዊ ስጦታዎች ሲዘረዝር፣ "የሚሰጥም በልግስና ይስጥ" በማለት የገንዘብና የንብረት ድጋፍን በተመለከተ ጥብቅ መመሪያ ያስቀምጣል (ሮሜ 12፡8)። እዚህ ላይ "በልግስና" (ወይም በቅንነት) የሚለው ቃል በግሪክኛው "ሃፕሎቴስ" ሲሆን፣ ትርጉሙም ንጹሕ የሆነ የልብ ዝንባሌ፣ ምንም ዓይነት ድብቅ ዓላማ የሌለው፣ ለክብር ወይም ለውዳሴ ራስን ሳያጋልጡ፣ በቸርነትና በእውነተኛ ፍቅር የሚደረግ አሰጣጥ ማለት ነው። ይህ ማለት መስጠት കേવಲ የገንዘብ ልውውጥ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን የጸጋ ልብ የሚያንጸባርቅ ጥልቅ መንፈሳዊ አገልግሎት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ የሮም ማኅበረሰብ የ"ደጋፊና ተደጋፊ" ሥርዓት ነበረው። ሀብታሞች ለድሆች ገንዘብ ሲሰጡ፣ በምላሹ ፖለቲካዊ ድጋፍን፣ የሕዝብ ውዳሴን እና ማኅበራዊ ክብርን ይፈልጉ ነበር። መዋጮአቸው ስማቸውን ከፍ ለማድረግ የሚደረግ ኢንቨስትመንት ነበር። ጳውሎስ ግን የክርስቲያን አሰጣጥ ከዚህ ሥርዓት ፍጹም የተለየ መሆን እንዳለበት ያስተምራል። በልግስና የሚሰጥ ሰው ምላሽን ከሰው አይጠብቅም፣ ስሙ እንዲጠራለት አይፈልግም፤ ይልቁንም ቀኝ እጁ የሰጠችውን ግራ እጁ እንዳታውቅ አድርጎ በስውርና በቅንነት ይሰጣል (ማቴዎስ 6፡3)።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ ስጦታ የእግዚአብሔርን ባሕርይ የሚያሳይ ነው። እግዚአብሔር ዓለምን ሲወድ አንድያ ልጁን በነጻ እና በታላቅ ልግስና ሰጥቷል (ዮሐንስ 3፡16)። ዳግመኛ የተወለደ አማኝ ይህንን መለኮታዊ ፍቅር ሲለማመድ፣ ንብረቱ የራሱ ሳይሆን የእግዚአብሔር መሆኑን ያውቃል። ገንዘብን ወይም ንብረትን ለቤተ ክርስቲያን አገልግሎት፣ ለድሆች ወይም ለወንጌል ሥራ ሲያካፍል፣ የልቡ መነሻ ርኅራኄና ለእግዚአብሔር ያለው ፍቅር ብቻ ነው። ይህም ስግብግብነትን፣ ንፉግነትንና የገንዘብ ፍቅርን ከሥሩ የሚነቅል መንፈሳዊ ድል ነው።
ይህ እውነታ በመስጠት ውስጥ ያለውን የልብ ንጽሕና ይመረምራል። አንዳንዶች ሲሰጡ ሥልጣን ለማግኘት፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ተጽዕኖ ለመፍጠር ወይም ሌሎች እንዲያመሰግኗቸው ብለው ሊሆን ይችላል። እንዲህ ዓይነቱ አሰጣጥ "በልግስና" የተባለውን መስፈርት አያሟላም። እውነተኛው ሰጪ የተቸገረውን ወንድም ሲያይ አንጀቱ ይራራል፣ ያለውንም በደስታና ያለምንም ማጉረምረም ያካፍላል። እግዚአብሔር በደስታ የሚሰጠውን ይወዳልና (ሁለተኛ ቆሮንቶስ 9፡7)።
ቃሉ ለእኛም የገንዘብ አያያዛችንንና አሰጣጣችንን በእግዚአብሔር ቃል እንድንመረምር ያሳስበናል። ቤተ ክርስቲያንን ስንደግፍ ወይም ለተቸገሩ ስንመጸውት፣ ዓላማችን መታየትና መወደስ መሆን የለበትም። ይልቁንም አምላካችን በሰጠን ሀብት ታማኝ መጋቢዎች መሆናችንን አውቀን፣ በንጹሕ ሕሊናና በፍጹም ቅንነት የጌታን ሥራና የተቸገሩትን ወገኖች ልንደግፍ ይገባናል።
በማጠቃለያም፣ በልግስና መስጠት ማለት ያለምንም ስውር ዓላማ በፍቅር ማካፈል ነው። "እውነተኛ ልግስና የሚለካው በገንዘቡ ብዛት ሳይሆን፣ በሰጪው የልብ ቅንነት ነው" እንደሚባለው፣ እግዚአብሔር በነጻ እንደሰጠን እኛም ከንብረታችን በንጹሕ ልብ፣ በደስታና በቸርነት እያካፈልን ሰማያዊ አባታችንን ልናስከብር ይገባናል።