ሐዋርያው ጳውሎስ ጥበበኛ ስለሆነው ክርስቲያናዊ አኗኗር ሲገልጽ፣ በጥንቃቄ ከመመላለስ ጋር በማያያዝ "ቀኖቹ ክፉዎች ናቸውና ዘመኑን ዋጁ" በማለት ታላቅ የሕይወት መመሪያ ይሰጣል (ኤፌሶን 5፡16)። "ዘመኑን ዋጁ" (በግሪኩ ኤክሳጎራዞ) የሚለው ቃል የንግድ ሥርዓትን መሠረት ያደረገ ሲሆን፣ አንድን ውድ ዕቃ ከገበያ ላይ በፍጥነት ገዝቶ የግል ማድረግን፣ ወይም የተገኘውን ወርቃማ አጋጣሚ ሳያመልጥ መጠቀምን የሚያመለክት ጥልቅ ቃል ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ በጥንት ገበያዎች ውስጥ መልካም አጋጣሚዎች የሚመጡት ለጥቂት ጊዜ ነበር። ጳውሎስ "ዘመን" (ካይሮስ) ያለውን ቃል ሲጠቀም፣ ዝም ብሎ የሚያልፈውን የሰዓት ቆይታ (ክሮኖስ) ሳይሆን፣ እግዚአብሔር መልካም ሥራ እንድንሠራበት የሰጠንን የተወሰነና ልዩ አጋጣሚ ማለቱ ነው። ጊዜ እንደ ውድ ሀብት ነው፤ አንዴ ካለፈ ተመልሶ አይገኝም። ስለዚህ አንድ ነጋዴ ትርፍ ለማግኘት አጋጣሚውን እንደሚጠቀም፣ አማኝም ለመንፈሳዊ ሥራ ጊዜውን በሙሉ ሊጠቀምበት ይገባል።
ዘመኑን ዋጁ የተባለበት ዋናው ምክንያት "ቀኖቹ ክፉዎች ናቸውና" የሚል ነው። የምንኖርበት ዓለም በሰይጣን አሠራር፣ በኃጢአት፣ በመከራና በክፋት የተሞላ ነው። ጊዜው በተፈጥሮው ወደ ጥፋትና ወደ ከንቱነት የሚገፋ ነው። ስለዚህ አማኞች ይህንን ክፉ የጊዜ ፍሰት ተቃውመው፣ ጊዜውን ከክፋት ነጥቀው ለጽድቅ፣ ለወንጌል ስርጭትና ለእግዚአብሔር ክብር ሊያውሉት ይገባል። ጊዜን መዋጀት ማለት ጊዜን መቀደስ ማለት ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት ይህ ሐሳብ የክርስቶስን ዳግም ምጽዓት መቃረብም ያሳያል። የተሰጠን ጊዜ አጭር በመሆኑ፣ በሥጋዊ ደስታ፣ በሐሜት ወይም መንፈሳዊ ጥቅም በሌላቸው ነገሮች ላይ ጊዜን ማባከን እንደ ትልቅ መንፈሳዊ ኪሳራ ይቆጠራል። እግዚአብሔር የሰጠንን እያንዳንዱን ቀን እንደ መጨረሻ ቀን ቆጥረን ለጸሎት፣ ቃሉን ለማጥናትና ሰዎችን ለማገልገል ልንጠቀምበት ይገባል።
ቃሉ ለእኛም ስለ ጊዜ አጠቃቀም ታላቅ ተግሣጽ ይሰጠናል። ዛሬ በቴሌቪዥን፣ በማኅበራዊ ሚዲያና ፍሬ በሌላቸው ውይይቶች ምን ያህል ወርቃማ ጊዜያችንን እናባክናለን? ዘመኑን መዋጀት ማለት ከነዚህ ከንቱ ነገሮች ጊዜያችንን ነጥቀን ለዘላለም ሕይወት በሚጠቅም ነገር ላይ መዋዕለ ንዋይ (ኢንቨስት) ማድረግ ማለት ነው። ሕይወታችን የሚለካው በተሰጠን ጊዜ በሠራነው መንፈሳዊ ሥራ ነው።
የክርስቲያን ጊዜ የእግዚአብሔር አደራ ነው። ቃሉ "ዘመኑን እየዋጃችሁ በውጭ ባሉት ዘንድ በጥበብ ተመላለሱ" (ቆላስይስ 4፡5) እንደሚል፣ የተቀበልነውን የዕድሜና የጊዜ ጸጋ ሳናባክን ዘወትር እግዚአብሔርን ደስ በሚያሰኝ ሥራ ላይ ልናውለው ይገባል።