የእግዚአብሔርን የማዳን ሥራ በንጽጽር ለማሳየት፣ ጴጥሮስ "ከጨለማ ወደሚደነቅ ብርሃኑ የጠራችሁን" (1 ጴጥሮስ 2፡9) በማለት ታላቅ መንፈሳዊ ምስል ይስላል። እዚህ ላይ "የሚደነቅ ብርሃን" የተባለው ሐሳብ ፀሐይ ወይም ጨረቃ የሚሰጡትን ተፈጥሯዊ ብርሃን ሳይሆን፣ የኃጢአት ስርየት፣ የእግዚአብሔር ፊት መገለጥ፣ የዘላለም ሕይወትና የመንፈስ ቅዱስ አብርሆት የሚገኝበትን መለኮታዊ የደህንነት ዓለም የሚያመለክት ነው። ይህ ብርሃን ራሱ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ነው።
በመጽሐፍ ቅዱሳዊ ታሪክ ውስጥ ጨለማና ብርሃን ሁልጊዜ መንፈሳዊ ትርጉም አላቸው። ጨለማ የሰይጣን ግዛት፣ የኃጢአት፣ የሞትና የእግዚአብሔርን እውነት ያለማወቅ ምሳሌ ነው። ሰዎች ክርስቶስን ከማግኘታቸው በፊት በመንፈሳዊ ጨለማ ውስጥ ነበሩ። እግዚአብሔር በመጀመሪያው የፍጥረት ቀን "ብርሃን ይሁን" ብሎ ጨለማውን እንደገፈፈ ሁሉ፣ በኃጢአት በጨለመው የሰው ልብ ውስጥም የወንጌልን ብርሃን በማብራት አዲስ የፍጥረት ሥራ ሠርቷል (2 ቆሮንቶስ 4፡6)።
ሥነ-መለኮታዊው ጥልቀት የሚያሳየው፣ ኢየሱስ ክርስቶስ "እኔ የዓለም ብርሃን ነኝ" ብሎ ማወጁን ነው (ዮሐንስ 8፡12)። ወደዚህ የሚደነቅ ብርሃን መግባት ማለት ከሰይጣን ሥልጣን ነፃ ወጥቶ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት መሸጋገር ማለት ነው (ቆላስይስ 1፡13)። ይህ ብርሃን "የሚደነቅ" የተባለበት ምክንያት፣ የሰውን የኃጢአት ጉድፍ እያጋለጠ ሳለ፣ በተመሳሳይ ጊዜ ደግሞ በማይመረመር ፍቅርና ጸጋ ስለሚፈውስና ወደ አዲስ ሕይወት ስለሚመራ ነው።
ወደዚህ ብርሃን የተጠሩ አማኞች ሁሉ የብርሃን ልጆች ሆነው ለመመላለስ ኃላፊነት አለባቸው። በብርሃን መመላለስ ማለት ከኃጢአት ርቆ በቅድስና፣ በእውነትና በመንፈስ ፍሬ መኖር ማለት ነው (ኤፌሶን 5፡8)። የመንፈስ ቅዱስ ብርሃን ውስጣችንን ሲያበራው፣ እኛ ደግሞ በተራችን በዙሪያችን ላለው የጨለመ ዓለም መልካም ሥራችንን በማሳየት የእግዚአብሔርን ክብር እናንጸባርቃለን።
ቃሉ ለእኛም ዘወትር በብርሃን ውስጥ ጸንተን እንድንኖር ታላቅ ማሳሰቢያ ነው። አንዴ ከጨለማ ከወጣን በኋላ ተመልሰን የጨለማን ሥራ ልንሠራ አይገባንም፤ ይልቁንም ወንጌል ያልደረሳቸውን ወገኖች ወደዚህ የሚደነቅ ብርሃን ለማምጣት ዘወትር በጸሎትና በምስክርነት ልንተጋ ያስፈልገናል።
"ብርሃን ጨለማን አሸንፎ ብቻ አይቆምም፣ የተሰወረውን እውነት ሁሉ ገልጦ ያሳያል፤" እንደሚባለው፣ እኛም ወደገባንበት የሚደነቅ ብርሃን ሌሎችን በመምራት የእግዚአብሔርን በጎነት ዘወትር ለዓለም ልንናገር ተጠርተናል።