ሐዋርያው ጴጥሮስ መልእክቱን ሲጀምር "ኢየሱስ ክርስቶስ ከሙታን በመነሣቱ ለሕያው ተስፋ… እንደ ምሕረቱ ብዛት አዲስ ልደት የሰጠን የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ አምላክና አባት ይባረክ" (1 ጴጥሮስ 1፡3) በማለት በታላቅ ምስጋና ይፈስሳል። "ሕያው ተስፋ" የሚለው ሐረግ፣ የሞተ፣ አታላይ ወይም ጊዜያዊ ካልሆነ ተስፋ ጋር የሚነጻጸር፣ በውስጡ ሕይወት ያለውና ወደፊት የሚፈጸም እርግጠኛ የደህንነት ማረጋገጫ ነው።
በመንፈሳዊ አውድ ውስጥ ይህ ሕያው ተስፋ መሠረቱን ያደረገው በክርስቶስ ኢየሱስ ትንሣኤ ላይ ነው። የዓለም ተስፋ በሰው ችሎታ፣ በሀብት ወይም በሁኔታዎች ላይ የተመሠረተ በመሆኑ በቀላሉ ሊፈርስና ሊሞት ይችላል። የእኛ ተስፋ ግን ሞትን ድል አድርጎ በተነሳው በሕያው ክርስቶስ ላይ የተተከለ ስለሆነ፣ ከእርሱ ጋር አብሮ ሕያው ነው። የትንሣኤው ኃይል የተስፋችን ዋስትና ነው (1 ቆሮንቶስ 15፡17)።
ከዚህም ባሻገር፣ ይህ ሕያው ተስፋ ወደፊት ለምንቀበለው ርስት ያዘጋጀናል። ጴጥሮስ በማስከተል ይህ ተስፋ "የማይጠፋ፣ የማይረክስና የማይጠወልግ ርስት" (1 ጴጥሮስ 1፡4) እንደሆነ ያብራራል። በመሆኑም በምድር ላይ የሚያጋጥመን መከራ፣ ስደትና ችግር ጊዜያዊ እንደሆነና ዘላለማዊው ክብራችን ግን በሰማይ የተጠበቀ መሆኑን እንድናውቅ ያደርገናል።
የዚህ ሕያው ተስፋ ባለቤት መሆን የሚቻለው በ"አዲስ ልደት" ብቻ ነው። ዳግመኛ መወለድ የዚህ ሕያው ተስፋ በር ነው። በመንፈስ ቅዱስ አሠራር አማካይነት በልባችን የፈሰሰው ይህ ተስፋ፣ በጨለማ ውስጥ ብርሃን፣ በሐዘን ውስጥ መጽናናት፣ በሞት ፊት ደግሞ የዘላለም ሕይወት ማረጋገጫ ይሆንልናል።
ቃሉ ለእኛም በምድር ላይ ለሚገጥመን ማንኛውም ፈተና የማይናወጥ ኃይል ይሰጠናል። የዓለም ሁኔታዎች ቢለዋወጡም፣ ኢኮኖሚ ቢወድቅም ወይም በሽታ ቢስፋፋም፣ ተስፋችን በምድራዊ ነገሮች ላይ ስላልሆነ በልበ ሙሉነት ወደ ፊት እንድንራመድ ያበረታታናል።
"ተስፋ የነፍስ መልህቅ ነው፤" እንደሚባለው፣ ሕያዉ ተስፋችን በማዕበል በተሞላው የዚህ ዓለም ባሕር ውስጥ ነፍሳችንን አጸንቶ የሚይዝና ወደ ዘላለሙ ወደብ በሰላም የሚያደርስ መለኮታዊ ገመድ ነው።