የእግዚአብሔር ቃል "እንደ ክርስቶስ ትምህርት ሳይሆን፣ እንደ ሰው ወግና እንደ ዓለማዊ እንደ መጀመሪያ ትምህርት ባለ በፍልስፍና በከንቱም መታለል ማንም እንዳይማርካችሁ ተጠበቁ" በማለት አጥብቆ ያስጠነቅቃል (ቈላስይስ 2፥8)። "የከንቱ ማታለል" ማለት እውነት የሚመስል ነገር ግን በውስጡ ምንም ዓይነት የመዳን ኃይል የሌለው፣ ሰውን ከእግዚአብሔር መንገድ የሚያስት ሐሰተኛ ትምህርት ነው።
በቆላስይስ ከተማ የነበረው ባህላዊ እና ታሪካዊ ሁኔታ፣ የግሪክን ፍልስፍና፣ የአይሁድን የሕግ አጠባበቅ እና የምሥራቁን ዓለም ምስጢራዊ አምልኮ የቀላቀለ ነበር። የሐሰት አስተማሪዎቹ ይህንን የተቀላቀለ ትምህርት ከፍተኛ ጥበብ አድርገው ያቀርቡ ነበር። ጳውሎስ ግን ይህንን ስርዓት "ከንቱ ማታለል" በማለት የሰውን ልብ በባርነት የሚይዝ ወጥመድ መሆኑን አጋለጠ።
በነገረ መለኮት፣ ፍልስፍና በራሱ ኃጢአት ባይሆንም፣ የእግዚአብሔርን ቃል የሚቃረን እና ክርስቶስን ከማዕከልነት የሚያወርድ ማንኛውም የሰው አሳብ ግን አሳሳች ነው። የከንቱ ማታለል ዋነኛ ባህሪ የሰው ልጅ በራሱ ጥረት፣ በልዩ እውቀት ወይም በመላእክት አማላጅነት ወደ እግዚአብሔር መድረስ ይችላል የሚል ሐሰተኛ ተስፋ መስጠት ነው። ይህ የክርስቶስን የመስቀል ሥራ ውድቅ ያደርጋል።
ክርስቶስ የመለኮት ሙላት ሁሉ በሰውነት ተገልጦ የኖረበት ሕያው አምላክ በመሆኑ (ቈላስይስ 2፥9)፣ ከእርሱ ውጪ የሚፈለግ ማንኛውም ጥበብ ከንቱ ነው። የሰው ወግ እና የዓለም መሠረታዊ ትምህርት ሰውን ከኃጢአት እስራት ነጻ ሊያወጣው አይችልም። ክርስቲያኖች ነጻነታቸውን ያገኙት በወንጌል እውነት እንጂ በሰዎች ፈጠራ አይደለም።
ቃሉ ለእኛም ልዩ የሆነ የመንፈሳዊ ጥንቃቄ መልእክት ያስተላልፋል። ዛሬም በሳይንስ፣ በዘመናዊ ፍልስፍና ወይም በባህል ስም የሚመጡ፣ ነገር ግን የእግዚአብሔርን ቃል የሚያቃልሉ ትምህርቶች ሞልተዋል። አእምሮአችንን ከእነዚህ አሳሳች የዓለም አስተሳሰቦች በመጠበቅ በክርስቶስ እውነት ላይ ብቻ መቆም አለብን።
ስለዚህ ከሐሰት ትምህርት መራቅ የነጻነት ሕይወት መሠረት ነው። ሐዋርያው "በእግዚአብሔር እውቀት ላይ ከፍ ከፍ የሚለውን ከፍታ ሁሉ እናፈርሳለን፣ አእምሮንም ሁሉ እየማረክን ለክርስቶስ እንዲታዘዝ እናደርጋለን" በማለት እንዳስተማረው፣ መንፈሳዊ ውጊያችን የከንቱ ማታለልን በእውነት ቃል ማሸነፍ ነው (2 ቆሮንቶስ 10፥5)።