ሐዋርያው ጳውሎስ ክርስቲያኖች ሊያስወግዷቸው ስለሚገቡ ኃጢአቶች ሲያዝ፡ አሁን ግን ቁጣንና ንዴትን ክፋትንም፥ ከአፋችሁም ስድብን የሚያሳፍርንም ንግግር እነዚህን ሁሉ አስወግዱ ይላል (ቆላስይስ 3፡8)። “የሚያሳፍር ንግግር” የሚለው በግሪኩ "አይስክሮሎጊያ" የሚል ሥር ያለው ሲሆን፣ ትርጉሙም ጸያፍ፣ ርኩስ፣ ሰውን የሚያዋርድ እና መንፈስን የሚያረክስ መጥፎ ቋንቋ ማለት ነው።
በጥንቱ የግሪክ እና የሮም ማሕበረሰብ ውስጥ ሰዎችን በብልግና ቃላት መስደብ፣ ጸያፍ ቀልዶችን መቀለድ እና ሰዎችን በአንደበት ማዋረድ እጅግ የተለመደ ባህላዊ ልምምድ ነበር። ክርስትና ይህንን አረማዊ እና የተበላሸ የማሕበረሰብ ልማድ በመቃወም፣ አማኞች ከአንደበታቸው የሚወጣው ቃል ሁሉ በጸጋ የተቀመመ እና እግዚአብሔርን የሚያከብር እንዲሆን አዲስ ሕጋዊ ሥርዓት አመጣ።
በነገረ መለኮት ጥናት የንግግር ምንጭ ልብ ነው። ጌታችን ኢየሱስ፡ በልብ ሞልቶ ከተረፈው አፉ ይናገራልና (ማቴዎስ 12፡34) ብሏል። የሚያሳፍር ንግግር ከአፍ መውጣቱ የልብን ርኩሰት ያጋልጣል። የእግዚአብሔር መንፈስ ማደሪያ የሆነው የአማኝ አካል፣ በመንፈስ ቅዱስ የተቀደሰ ስለሆነ ከአፉ የሚወጣው ቃል ሰውን የሚያንጽ እንጂ ሰውን የሚያረክስ መሆን የለበትም።
በዚህ ትእዛዝ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት የአሮጌው ማንነት እና የአዲሱ ተፈጥሮ ትግል ነው። የድሮው ማንነት ሰዎችን ለመጉዳት ወይም የዓለምን ትኩረት ለመሳብ ጸያፍ ቃላትን ይጠቀማል፤ አዲሱ ማንነት ግን እግዚአብሔርን ለማመስገን አንደበቱን ይቀድሳል። አንደበት እሳት ነው (ያዕቆብ 3፡6) እንደሚል፣ የሚያሳፍር ንግግር መንፈሳዊ ሕይወትን የሚያቃጥል ታላቅ ክፋት ነው።
በሰብዓዊው ገጽታ የቃላት ኃይል በግንኙነት ላይ ያለውን ተጽዕኖ ያሳያል። ጸያፍ እና የሚያሳፍር ንግግር የሰዎችን ክብር ይገፋል፣ ልብን ይሰብራል፣ እንዲሁም የቤተሰብን እና የቤተ ክርስቲያንን ሰላም ያናውጣል። ቃላት ሕይወትንም ሞትንም የመስጠት አቅም ስላላቸው፣ አንደበታችንን መቆጣጠር የከፍተኛ መንፈሳዊ ብስለት እና የስነ ምግባር መገለጫ ነው።
ቃሉ ለእኛም አንደበታችንን ለመንፈስ ቅዱስ ቁጥጥር አሳልፈን እንድንሰጥ ያስጠነቅቀናል። በቁጣ ጊዜም ሆነ በቀልድ መሐል የሚያሳፍር ንግግር ከአፋችን እንዳይወጣ በመጠንቀቅ፣ ንግግራችን ሁሉ ሌሎችን የሚጠቅም እና የክርስቶስን ፍቅር የሚያንጸባርቅ እንዲሆን በጸጋ እንድንመላለስ ኃይል ይሰጠናል።