በሰማይ (በመንግሥተ ሰማያት) እንባ ይኖራልን?

የራእይ መጽሐፍ አማኞች ስለሚወርሱት የዘላለም አገር ሲገልጽ "እግዚአብሔርም እንባዎችንም ሁሉ ከዓይኖቻቸው ያብሳል፥ ሞትም ከእንግዲህ ወዲህ አይሆንም፥ ሐዘንም ቢሆን ወይም ጩኸት ወይም ሥቃይ ከእንግዲህ ወዲህ አይሆንም፥ ፊተኛው ሥርዓት አልፎአልና" በማለት እጅግ አስደናቂ የሆነ መለኮታዊ ማጽናኛ ይሰጠናል (ራእይ 21፡4)። ይህ ቃል በመንግሥተ ሰማያት ምንም ዓይነት የሐዘን፣ የጸጸት፣ ወይም የሕመም እንባ እንደማይኖር ፍጹም ማረጋገጫ የሚሰጥ ነው።

በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ በመጀመሪያው ክፍለ ዘመን የነበሩት ክርስቲያኖች በከባድ ስደት፣ እስራትና መከራ ውስጥ ያልፉ ነበር። ቤተሰቦቻቸውን በሞት ያጣሉ፣ ንብረታቸውን ይነጠቃሉ፣ ዘወትርም በልቅሶ ውስጥ ነበሩ። ዮሐንስ ይህንን ራእይ ሲያካፍላቸው፣ ያፈሰሱት እንባ በእግዚአብሔር ዘንድ እንደማይረሳና በመጨረሻው ቀን ራሱ አባታቸው የሆነው እግዚአብሔር በእጁ እንባቸውን ጠርጎ ፍጹም የሆነ ደስታ እንደሚሰጣቸው ለማሳየት ነው።

በነገረ መለኮት ጥናት፣ እንባ፣ ሞትና ሥቃይ የኃጢአት ውድቀት ውጤቶች ናቸው (ዘፍጥረት 3)። አሮጌው ሥርዓት (ፊተኛው ሰማይና ምድር) በኃጢአት የተበላሸ ስለሆነ እነዚህን መከራዎች ያመጣል። ነገር ግን አዲሱ ሰማይና አዲሱ ምድር ከኃጢአት እርግማን ሙሉ በሙሉ ነጻ ናቸው። እግዚአብሔር እንባን ያብሳል ሲባል، እንባን የሚያመነጨውን መሠረታዊ ምክንያት (ሞትን፣ በሽታንና ኃጢአትን) ከሥሩ ነቅሎ ለዘላለም ያጠፋዋል ማለት ነው። እግዚአብሔር ራሱ አጽናኛችን ይሆናል።

በዚህ ጉዳይ ላይ የሚነሳ መንፈሳዊ ውጥረት አለ። አንዳንዶች \’በሰማይ ሆነን ያላመኑ ዘመዶቻችን ሲጠፉ ብናይ አናለቅስምን?\’ ብለው ይጠይቃሉ። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ የሚያስተምረን، የሰማይ ክብርና የእግዚአብሔር ፍጹም ጽድቅ አእምሯችንን ሙሉ በሙሉ ስለሚቆጣጠረው፣ ያለፈው ሐዘንና ትዝታ ትርጉም ያጣል። የእግዚአብሔር ማጽናናት እጅግ ፍጹም በመሆኑ، በምድር ላይ የነበረው ማንኛውም ዓይነት ሐዘን አዲሱንና ዘላለማዊውን ደስታችንን ሊጋርደው አይችልም።

የሰው ልጅ ሕይወት በምድር ላይ በእንባ ይጀምራል፣ በእንባም ያልቃል። ነገር ግን የክርስቲያን ተስፋ የሚያበቃው በመቃብር ወይም በሐዘን አይደለም። እግዚአብሔር ራሱ እንባችንን አብሶ በፊቱ በደስታ እንድንኖር ያደርገናል። በሰማይ ያለው ብቸኛ ስሜት ሐሴት፣ ምስጋናና ፍቅር ብቻ ነው። የጌታችን ፊት ከማንኛውም ቁስል በላይ የሚፈውስ ታላቅ መድኃኒት ነው።

ቃሉ ለእኛም በምድር ላይ ለምናፈስሰው ማንኛውም እንባና ለምንቀበለው መከራ ተስፋ ሳንቆርጥ، ለሰማያዊው ደስታ ራሳችንን እንድናዘጋጅ ያሳስበናል። "የቀድሞው አይታሰብም፥ በልብም አይታሰብም… እነሆ አዲስ ሰማይና አዲስ ምድር እፈጥራለሁና" እንደሚለው ቃሉ (ኢሳይያስ 65፡17)፣ እኛም ሐዘን የሌለበትን ዘላለማዊ አገር በእምነት አይን እያየን ዘወትር ልንጽናና ይገባናል።