በሮሜ 9፡21 ላይ የተጠቀሱት የክብርና የውርደት ዕቃዎች ምንድን ናቸው?

ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ እግዚአብሔር ሉዓላዊነትና ምርጫ ሲያስተምር "ወይስ ሸክላ ሠሪ ከአንዱ ጭቃ ክፍል አንዱን ዕቃ ለክብር ሌላውንም ለውርደት ሊሠራ በጭቃ ላይ ሥልጣን የለውምን?" በማለት ታላቅ ሥነ-መለኮታዊ ጥያቄ ያነሳል (ሮሜ 9፡21)። በዚህ ክፍል "የክብር ዕቃ" የተባሉት እግዚአብሔር ምሕረቱን፣ ፍቅሩንና ጸጋውን ሊገልጥባቸው አስቀድሞ ያዘጋጃቸው የተመረጡ አማኞች ሲሆኑ፣ "የውርደት ዕቃ" የተባሉት ደግሞ በገዛ ኃጢአታቸውና እልከኝነታቸው ምክንያት እግዚአብሔር ቁጣውንና ፍትሑን ሊያሳይባቸው የተዋቸው ሰዎች ናቸው።

በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በጥንቱ ዘመን በአንድ ትልቅ ቤት ውስጥ የተለያየ አገልግሎት ያላቸው የሸክላ ዕቃዎች ነበሩ። ከወርቅ፣ ከብር ወይም ከተዋበ ሸክላ የተሠሩ ዕቃዎች ለክቡር እንግዶችና ለማዕድ ማቅረቢያ (ለክብር) ያገለግላሉ። በሌላ በኩል ደግሞ ከእንጨት፣ ከሸክላ ወይም ከተራ አፈር የተሠሩ ዕቃዎች ለቆሻሻ ማጠራቀሚያ ወይም ለዝቅተኛ አገልግሎት (ለውርደት) ይውላሉ (ሁለተኛ ጢሞቴዎስ 2፡20)። ጳውሎስ ይህንን የዕለት ተዕለት አኗኗር ምሳሌ በማድረግ፣ እግዚአብሔር በሰው ልጆች ላይ ያለውን ፍጹም የባለቤትነትና የፈጣሪነት መብት ያብራራል።

በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ ቃል እግዚአብሔር የሰውን ልጅ አመጽ እንኳ ለራሱ ክብር እንዴት እንደሚጠቀምበት ያሳያል። ለምሳሌ ፈርዖን ልቡን በማደንደኑ ምክንያት ለእግዚአብሔር ቁጣ የተዘጋጀ የውርደት ዕቃ ሆኖ አልፏል። እግዚአብሔር ፈርዖንን ኃጢአት እንዲሠራ አላስገደደውም፤ ነገር ግን ፈርዖን በገዛ ክፋቱ ሲጸና፣ እግዚአብሔር ኃይሉን በፈርዖን ላይ በማሳየት ስሙን በምድር ሁሉ ላይ አስጠራ (ሮሜ 9፡17)። በሌላ በኩል ደግሞ ኃጢአተኞች የነበርነውን እኛን የክብር ዕቃዎች አድርጎ በመምረጥ የጸጋውን ባለጠግነት አሳየ።

ይህ እውነታ በመለኮታዊ ፍትሕና በሰው ነጻ ፈቃድ መካከል ያለውን ጥልቅ ውጥረት ይነካል። አንዳንዶች "እግዚአብሔር ራሱ አንዳንዱን ለውርደት ከሠራ፣ ታዲያ ሰውን ለምን ይኮንናል?" ብለው ይጠይቃሉ። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ ሲመልስ፣ እግዚአብሔር የቁጣ ዕቃ የሆኑትን ወዲያውኑ ከማጥፋት ይልቅ በብዙ ትዕግሥት እንደቻላቸው ይነግረናል (ሮሜ 9፡22)። እግዚአብሔር ማንንም ሰው ለጥፋት አያስገድድም፤ ሰዎች ግን በክፋታቸው ጸንተው ንስሐ ለመግባት ሲያፈገፍጉ፣ በገዛ ፈቃዳቸው የውርደት ዕቃ ይሆናሉ።

ቃሉ ለእኛም ሕይወታችንን በቅድስና እንድንጠብቅ ጥብቅ አደራ ይሰጠናል። እግዚአብሔር በምሕረቱ የክብር ዕቃዎች አድርጎ ስለጠራን፣ ራሳችንን ከኃጢአት ርኩሰት በማንጻት ለጌታ አገልግሎት የተለየን ክቡር ዕቃዎች ሆነን መገኘት አለብን (ሁለተኛ ጢሞቴዎስ 2፡21)። የክብር ዕቃነታችን የሚያበራው፣ ፈቃዳችንን ለታላቁ ሸክላ ሠሪ አሳልፈን ሰጥተን፣ እርሱ በሚፈልገው መንገድ ሕይወታችንን ሲጠቀምበት ብቻ ነው።

በማጠቃለያም፣ የክብርና የውርደት ዕቃዎች ምሳሌ የእግዚአብሔርን ሉዓላዊነትና የሰውን ልጅ ኃላፊነት በአንድ ላይ ያሳያል። "በእግዚአብሔር ቤት ያለን ክብር የሚለካው ለጌታ ፈቃድ ባለን ቅድስና ነው" እንደሚባለው፣ በጸጋው የተደረግንለትን የክብር ጥሪ አውቀን፣ በዘመናችን ሁሉ ለክብሩ የሚመጥን የቅድስና ሕይወት እየኖርን አምላካችንን ልናስደስት ይገባናል።