ስለ እምነት ጽድቅ ሲያስተምር ቃሉ "በእምነት የሆነ ጽድቅ ግን እንዲህ ይላል፦ በልብህ ወደ ሰማይ ማን ይወጣል? አትበል፤ ይህ ክርስቶስን ለማውረድ ነው" ይለናል (ሮሜ 10:6)። "ወደ ሰማይ ማን ይወጣል" የሚለው ጥያቄ፣ የሰው ልጅ እግዚአብሔርን ለማግኘት ወይም ድነትን ለመፈጸም ወደ ላይኛው ዓለም በራሱ ኃይል ለመውጣት የሚያደርገውን ከንቱ ጥረትና የርቀት ስሜት የሚያሳይ ዘይቤያዊ አገላለጽ ነው።
በታሪካዊና በነገረ መለኮት አውድ፣ ጳውሎስ ይህንን ሐሳብ የወሰደው ከዘዳግም 30:12 ነው። በብሉይ ኪዳን እግዚአብሔር ቃሉን ለሕዝቡ ቅርብ እንዳደረገው ሁሉ፣ በአዲስ ኪዳንም ጽድቅን ፍለጋ ወደ ሰማይ መውጣት አያስፈልግም፤ ምክንያቱም ክርስቶስ ራሱ ሥጋን ለብሶ ወደ ምድር ወርዷልና። እኛ ክርስቶስን ለማምጣት ወደ ሰማይ መውጣት አይጠበቅብንም፤ እርሱ ራሱ ፈልጎን መጥቷል።
ይህንን የመውረድና የመውጣት ምሥጢር መጽሐፍ ቅዱስ በሌሎች ክፍሎችም ይደግፈዋል። ከሰማይም ከወረደው በቀር ወደ ሰማይ የወጣ ማንም የለም፣ እርሱም በሰማይ የሚኖረው የሰው ልጅ ነው ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ዮሐንስ 3:13)። የሰውን ልጅ የማዳን ሥራ ሊሰራ ወደ ምድር የወረደውም ሆነ፣ ሥራውን ፈጽሞ ወደ ክብር የወጣው ክርስቶስ ብቻ ነው።
የዚህ ቃል ውጥረት ሰው መንፈሳዊነትን በራሱ ጥረትና ድካም ለማግኘት በሚያደርገው ሙከራ ላይ ነው። ብዙ ሃይማኖቶች ሰው ወደ አምላክ ለመድረስ የራሱን መሰላል መስራት እንዳለበት ሲያስተምሩ፣ ወንጌል ግን አምላክ ራሱ ወደ ሰው ልጅ መውረዱን ይሰብካል። ጽድቅ በሰው አቅም ወደ ሰማይ በመውጣት የሚገኝ ሳይሆን፣ ከሰማይ የወረደውን በመቀበል የሚገኝ ነው።
ቃሉ ለእኛም ድነት እጅግ ቅርብና በእምነት ብቻ የሚገኝ መሆኑን እንድናስተውል ይረዳናል። ቃሉ በአፋችንና በልባችን እስኪሆን ድረስ እግዚአብሔር ጸጋውን አቅርቦልናል፤ ስለዚህ በማይቻል ምድራዊ ጥረት ከመታከት ይልቅ፣ ከሰማይ በወረደው በክርስቶስ ላይ እምነታችንን እንድንጥል ያሳስበናል።
በማጠቃለያው፣ ወንጌል የእግዚአብሔር የመውረድ ታሪክ ነው። "ሰው ወደ ሰማይ ለመውጣት የሚያስችል አቅም ሲያጣ፣ የሰማዩ አምላክ ግን የሰውን ልጅ ለማዳን እስከ ምድር ጥልቅ ድረስ ወረደ" በሚለው ታላቅ እውነት በመጽናናት፣ ለዚህ ቅርብ ለሆነ ጸጋ ምስጋናን ልናቀርብ ይገባናል።