የራእይ መጽሐፍ የእግዚአብሔርን ታላላቅ የፍርድ ማኅተሞች አፈታት ሲገልጽ "ሰባተኛውንም ማኅተም በፈታ ጊዜ እኩል የሚሆን የሰዓት እኵሌታ በሰማይ ዝምታ ሆነ" በማለት እጅግ አስደንጋጭ የሆነ ሰማያዊ ክስተት ያሳየናል (ራእይ 8፡1)። "ዝምታ" (በግሪክኛው ቋንቋ ሲጌ) ማለት ምንም ዓይነት ድምፅ፣ ውዳሴም ሆነ እንቅስቃሴ የሌለበት ፍጹም ጸጥታ ሲሆን፣ "የሰዓት እኵሌታ" ደግሞ ይህ ጸጥታ ረዘም ላለ ጊዜ በመንፈሳዊው ዓለም ውስጥ መቆየቱን የሚያመለክት መለኮታዊ ዕረፍት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ በአይሁድ የቤተ መቅደስ ሥርዓት ውስጥ ሊቀ ካህናቱ የዕጣን መሥዋዕት ለማቅረብ ወደ መቅደሱ በሚገባበት ጊዜ፣ ውጭ ያለው ሕዝብ ሁሉ በጸጥታ ይጸልይ ነበር። በቤተ መቅደሱ ውስጥ ምንም ዓይነት የሙዚቃ መሣሪያ ድምፅ አይሰማም። ዮሐንስ ይህንን ራእይ ሲያይ፣ በሰማይ ያለው መቅደስ ለታላቁ የእግዚአብሔር የፍርድ እርምጃ ዝግጅት እያደረገ መሆኑንና፣ የቅዱሳን ጸሎት (ዕጣን) ወደ እግዚአብሔር ዙፋን መድረሱን የሚያሳይ የክብር ጸጥታ መሆኑን ያስገነዝበናል።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ የሰማይ ዝምታ የእግዚአብሔርን የፍርድ ቁጣ ታላቅነትና ክብደት ያሳያል። በራእይ ምዕራፍ አራትና አምስት ላይ፣ በሰማይ ያሉ መላእክትና አራቱ ሕያዋን ፍጥረታት "ቅዱስ፣ ቅዱስ፣ ቅዱስ" እያሉ ቀንና ሌሊት ያለ ማቋረጥ ያመሰግናሉ። ነገር ግን ሰባተኛው ማኅተም ሲፈታ፣ ይህ ሁሉ ታላቅ የአምልኮ ድምፅ በድንገት ይቆማል። ሰማይ በሙሉ እግዚአብሔር በምድር ላይ ሊያፈስስ ላዘጋጀው ከባድ ፍርድ በአክብሮትና በፍርሃት ድምጿን አጥፍታ ትጠብቃለች።
በዚህ ሥዕላዊ መግለጫ ውስጥ ትልቅ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። ዓለም በጩኸት፣ በኃጢአትና በእግዚአብሔር ላይ በማመጽ ተሞልታ ሳለች፣ ሰማይ ግን የሰውን ልጅ አመጻ ለመቅጣት በዝምታ ትዘጋጃለች። ይህ ዝምታ የእግዚአብሔርን ትዕግሥት ማብቂያና የመዓቱን መጀመርያ የሚያበስር ነው። ዝምታው የፍርሃት ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን ጽድቅና ሊመጣ ያለውን አስፈሪ የፍርድ መለከት የሚያከብር መለኮታዊ ክብር ነው።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው ጩኸትን እንጂ ዝምታን አይወድም። በዕለት ተዕለት ሕይወታችን ውስጥ ሁልጊዜ ድምፅ፣ ሙዚቃና ንግግር ይከብበናል። ነገር ግን እግዚአብሔር ታላቅ ሥራ ከመሥራቱ በፊት ጥልቅ የሆነ የጸጥታ ጊዜ ይኖረዋል። ይህ የሰማይ ዝምታ የሚያስተምረን፣ የሰው ልጅ መከራና የቅዱሳን ልመና በእግዚአብሔር ዘንድ ችላ እንዳልተባለ፣ ይልቁንም ሰማይ ሁሉ ዝም ብሎ የቅዱሳንን ጸሎት እንደሚያዳምጥ ነው።
ቃሉ ለእኛም በእግዚአብሔር ፊት በአክብሮትና በፍርሃት እንድንቆም፣ እንዲሁም የጸሎታችንን መልስ በጸጥታ እንድንጠብቅ ያሳስበናል። "እግዚአብሔር ግን በተቀደሰ መቅደሱ አለ፤ ምድርም ሁሉ በፊቱ ዝም ትበል" እንደሚለው ቃሉ (ዕንባቆም 2፡20)፣ እኛም ጫጫታ በበዛበት ዓለም ውስጥ ሆነን የጌታን ድምፅ ለመስማት በልባችን ጸጥታን ልንለማመድ ይገባናል።