የእግዚአብሔር ቃል የመጨረሻውን ታላቅ የመዳን ጥሪ ሲያስተጋባ "መንፈሱና ሙሽራይቱ፡— ና ይላሉ። የሚሰማም፡— ና ይበል። የተጠማም ይምጣ፣ የወደደም የሕይወትን ውኃ እንዲያው ይውሰድ" ይላል (ራእይ 22:17)። እዚህ ላይ "መንፈሱ" የተባለው እውነተኛው የእግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ ሲሆን፣ "ሙሽራይቱ" የተባለችው ደግሞ በክርስቶስ ኢየሱስ ደም የታጠበችው፣ የተቀደሰችውና ጌታዋን የምትጠብቀው አጠቃላይ ቤተ ክርስቲያን ናት።
በታሪካዊውና ባህላዊው አውድ፣ በጥንቱ የአይሁድ የሠርግ ሥርዓት ሙሽራይቱ ተዘጋጅታና አጊጣ የሙሽራውን መምጣት በታላቅ ጉጉት ትጠብቃለች። የሙሽራው መምጣት የደስታዋና የክብሯ መጀመሪያ ነው። ዮሐንስ ይህንን የሠርግ ምስል በመጠቀም፣ ምድር በኃጢአትና በመከራ እየታመሰች ባለችበት በዚህ ዘመን፣ ቤተ ክርስቲያን ከመንፈስ ቅዱስ ጋር በመተባበር የክርስቶስን ዳግም መምጣት በናፍቆት እንደምትጣራ አሳየ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ይህ ጥሪ ድርብ ትርጉም አለው። አንደኛው፣ መንፈስ ቅዱስና ቤተ ክርስቲያን ጌታ ኢየሱስን ፈጥነህ ና ብለው የሚለምኑት የናፍቆት ጸሎት ሲሆን፣ ሁለተኛው ደግሞ ገና ያልዳኑትንና የተጠሙትን ሰዎች ወደ ክርስቶስ ኑና የሕይወትን ውሃ በነጻ ጠጡ ብለው የሚያቀርቡት የወንጌል ጥሪ ነው። መንፈስ ቅዱስ ያለ ቤተ ክርስቲያን አፍ አይሰብክም፣ ቤተ ክርስቲያንም ያለ መንፈስ ቅዱስ ኃይል ሰዎችን መጥራት አትችልም። ሁለቱም በአንድነት የሕይወትን ድምፅ ያስተጋባሉ።
ይህንን የመንፈስ ቅዱስና የቤተ ክርስቲያን ኅብረት ሐዋርያው ጳውሎስ ሲያብራራ፣ የመንፈስ በኩራት ያለን እኛ ራሳችን የሰውነታችንን ቤዛነት እየተጠባበቅን በውስጣችን እንቃትታለን በማለት የናፍቆቱን ጥልቀት ያስረዳል (ሮሜ 8:23)። ዮሐንስም ቀደም ብሎ በራእይ 21 ላይ፣ ቅድስቲቱ ከተማ አዲሲቱ ኢየሩሳሌም፣ ለባልዋ እንደ ተሸለመች ሙሽራ ተዘጋጅታ… አየሁ በማለት የሙሽራይቱን ክብር አበክሮ አረጋግጧል (ራእይ 21:2)።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ መንፈሳዊ ኃላፊነትን ይሰጠናል። እኛ የክርስቶስ ሙሽራ ነን። ዋነኛ ሥራችንም ከመንፈስ ቅዱስ ጋር በመስማማት የጌታን መምጣት መናፈቅና፣ ገና በኃጢአት ጨለማ ውስጥ ላሉት የዓለም ሕዝቦች የሕይወትን ውሃ እንዲጠጡ ግብዣ ማቅረብ ነው። ይህንን ጥሪ ለማድረግ ራሳችንን ከዓለም ርኩሰት አጽድተን እንደ ንጽሕት ሙሽራ መዘጋጀት ይጠበቅብናል።
የቤተ ክርስቲያን የመጨረሻ ጸሎትና ስብከት የሙሽራውን መምጣት መናፈቅ ነው። "መንፈስ ቅዱስና ሙሽራይቱ በአንድ ልብ ሆነው የሚያስተጋቡት የፍቅር ጥሪ፣ የዓለምን ጥማት የሚያረካ የጸጋ ድምፅ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ይህንን ጥሪ በመቀበልና በማስተላለፍ ዘወትር በታማኝነት ልንመላለስ ይገባል።