በራእይ 22፡18-19 ላይ ያለው ማስጠንቀቂያ ለመላው መጽሐፍ ቅዱስ ነው ወይስ ለራእይ መጽሐፍ ብቻ?

የእግዚአብሔር ቃል እጅግ ከባድ የሆነ የፍርድ ማስጠንቀቂያ ሲሰጥ "ማንም በዚህ ላይ አንዳች ቢጨምር እግዚአብሔር በዚህ መጽሐፍ የተጻፉትን መቅሠፍቶች ይጨምርበታል፤ ማንምም ከዚህ የትንቢት መጽሐፍ ቃል አንዳች ቢያጎድል… እግዚአብሔር ዕድሉን ያጎድልበታል" ይላል (ራእይ 22:18-19)። ይህ ቃል በመጀመሪያ ደረጃ በቀጥታ የሚመለከተው የራእይን መጽሐፍ ቢሆንም፣ በሥነ-መለኮታዊ ትርጉሙ ግን ለመላው መጽሐፍ ቅዱስ የሚሠራ ጥብቅ ሕግ ነው።

በታሪካዊውና ባህላዊው አውድ፣ በጥንት ዘመን መጻሕፍት የሚባዙት በጸሐፍት እጅ እየተገለበጡ ነበር። በዚህ የቅጂ ሂደት አንዳንዶች የራሳቸውን ሐሳብ ለመጨመር ወይም ያልወደዱትን ቃል ለመቀነስ ይፈተኑ ነበር። በተለይም ራእይ በመሰሉ ትንቢታዊ መጻሕፍት ላይ ሐሰተኛ አስተማሪዎች ቃሉን እንዳያጣምሙ ዮሐንስ ይህንን ኃይለኛ እርግማን አስቀመጠ። የቃሉን ንጽሕና መጠበቅ የጥንቷ ቤተ ክርስቲያን ዋነኛ ኃላፊነት ነበረ።

ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ መጽሐፍ ቅዱስ በሰው ፈቃድ ሳይሆን በመንፈስ ቅዱስ ምሪት የተጻፈ ፍጹም የእግዚአብሔር ቃል ነው። ምንም እንኳ ዮሐንስ ይህንን የጻፈው ለራእይ መጽሐፍ ቢሆንም፣ የእግዚአብሔር ጥበብ የራእይን መጽሐፍ የመላው መጽሐፍ ቅዱስ መደምደሚያና ማኅተም አድርጎ ስላስቀመጠው፣ ይህ ማስጠንቀቂያ በመላው ስድሳ ስድስቱ መጻሕፍት ላይ እንደ መለኮታዊ ማኅተም ያገለግላል። የእግዚአብሔር ቃል ሙሉ ስለሆነ መጨመርም ሆነ መቀነስ አይፈልግም።

ይህንን ጥብቅ መመሪያ እግዚአብሔር በብሉይ ኪዳንም ሲሰጥ፣ እኔ ያዘዝኋችሁን ቃል አትጨምሩበት፣ ከእርሱም አታጎድሉ በማለት የእግዚአብሔር ቃል ፍጹምነት አረጋግጦ ነበር (ዘዳግም 4:2)። በተጨማሪም ጠቢቡ ሰሎሞን፣ በቃሉ አንዳች አትጨምር፣ እንዳይዘልፍህ ሐሰተኛም እንዳትሆን በማለት የእግዚአብሔርን ቃል ማዛባት ከባድ የውሸት ወንጀል መሆኑን አበክሮ አስተምሮአል (ምሳሌ 30:6)።

ቃሉ ለእኛም ለእግዚአብሔር ቃል ልንሰጥ ስለሚገባን ታላቅ አክብሮት ያስተምረናል። ዛሬም ቢሆን የራሳቸውን ሐሳብ በመጽሐፍ ቅዱስ ላይ የሚጨምሩ የሐሰት ነቢያት፣ ወይም ከዘመናዊነት ጋር አልተስማማም ብለው አንዳንድ ቃላትን የሚያጎድሉ አሳሳቾች ሞልተዋል። እኛ ግን የእግዚአብሔርን ቃል እንደ ፍጹም እውነት ተቀብለን፣ ያለ ማጎደልና ያለ መጨመር በንጽሕና ልንጠብቀውና ልንኖረው ይገባል።

የእግዚአብሔር ቃል መጨመርም ሆነ መቀነስ የማይፈልግ ፍጹም የሕይወት መመሪያ ነው። "የእግዚአብሔርን ቃል የሚያጣምም ራሱን ወደ ዘላለም መቅሠፍት ይመራል፣ ቃሉን ጠብቆ የሚኖር ግን የሕይወትን ዛፍ ይወርሳል" እንደሚባለው፣ እኛም ቃሉን አጥብቀን ይዘን ዘወትር በታማኝነት ልንመላለስ ይገባል።