ሐዋርያው ዮሐንስ ስለ ቅድስቲቱ ከተማ ስለ አዲሲቱ ኢየሩሳሌም ሲገልጽ "ታላቅና ረጅም ቅጥር ነበራት፥ አሥራ ሁለትም ደጆች ነበሩአት በደጆቹም አሥራ ሁለት መላእክት ቆሙ… በእነርሱም ላይ የአሥራ ሁለቱ የእስራኤል ልጆች ነገዶች ስሞች ተጽፈውባቸው ነበር" ይለናል (ራእይ 21፡12)። "ደጆች" በመጽሐፍ ቅዱስ የመግቢያ، የጥበቃና የክብር ምልክቶች ሲሆኑ، "አሥራ ሁለት" ቁጥር ደግሞ የእግዚአብሔርን ፍጹም መለኮታዊ አስተዳደርና የሕዝቡን ሙላት ያሳያል።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ በጥንት ዘመን የታላላቅ ከተሞች ደጆች (በሮች) የከተማዋ ኃይልና የደኅንነት መለኪያ ነበሩ። ደጆቹ ንግድ የሚካሄድባቸው፣ ዳኞች የሚቀመጡባቸውና ጠላት እንዳይገባ የሚዘጉ የከተማዋ ቁልፍ ስፍራዎች ናቸው። ዮሐንስ ይህንን ከተማ ሲያይ، ቅጥሩ ረጅም መሆኑ ፍጹም ደኅንነትን ሲያሳይ، አሥራ ሁለቱ ደጆች ግን በየአቅጣጫው ክፍት መሆናቸው، እግዚአብሔር ከሁሉም የዓለም ክፍል ለሚመጡ አሕዛብ ሁሉ የመዳንን በር በሰፊው መክፈቱን ያሳያል።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ በእነዚህ ደጆች ላይ የአሥራ ሁለቱ የእስራኤል ነገዶች ስም መጻፉ፣ በእግዚአብሔር የድነት ታሪክ ውስጥ የብሉይ ኪዳንና የአዲስ ኪዳን ሕዝብ ያልተቋረጠ አንድነት እንዳለው ያረጋግጣል። መዳን ከአይሁድ ነውና (ዮሐንስ 4፡22)፣ ቤተ ክርስቲያን የብሉይ ኪዳንን ተስፋዎች ወራሽ መሆኗን ያሳያል። ከዚህም ባሻገር እያንዳንዱ ደጅ ከአንድ ዕንቁ የተሠራ መሆኑ፣ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት የምንገባበት መንገድ አንድና ፍጹም የከበረ መሆኑን ያስተምራል።
በዚህ ታላቅ ራእይ ውስጥ አስገራሚ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። የምድር ከተሞች ደጆቻቸውን የሚሠሩት ጠላትን ፈርተው ማታ ማታ ለመዝጋት ነው። ነገር ግን የአዲሲቱ ከተማ ደጆች "በዚያ ሌሊት አይሆንምና ደጆችዋ በቀን ከቶ አይዘጉም" ተብሎ ተጽፏል (ራእይ 21፡25)። ይህ የሚያሳየው በሰማይ ምንም ዓይነት ፍርሃት፣ ሌባ ወይም ጠላት የሌለ መሆኑን ነው። ደጆቹ ዘወትር ክፍት መሆናቸው የእግዚአብሔርን ፍጹም ሰላምና ማንም ሊያሸንፈው የማይችለውን ሉዓላዊ ኃይል ያንጸባርቃል።
የሰው ልጅ ዘወትር ራሱን ለመጠበቅ ሲል በልቡም ሆነ በቤቱ ዙሪያ ግንብ ይገነባል፣ ደጆቹንም ይቆልፋል። ፍርሃት የሰውን ልጅ ዘወትር ያስጨንቀዋል። ነገር ግን እግዚአብሔር ያዘጋጀልን ከተማ የፍርሃት ሳይሆን የፍጹም ነጻነትና የአቀባበል ከተማ ናት። የትኛውም አማኝ ወደዚህች ከተማ በክርስቶስ ኢየሱስ የጸጋ በር በኩል በነጻነት የመግባት ሙሉ መብት አለው።
ቃሉ ለእኛም በመንግሥተ ሰማያት ያገኘነው ሥፍራ የተጠበቀና በክርስቶስ ኢየሱስ በኩል ለሁሉ ክፍት መሆኑን አውቀን በድፍረት እንድንመላለስ ያሳስበናል። "ወደ ሕይወት ዛፍ ለመድረስ ሥልጣን እንዲኖራቸው በደጆችዋም ወደ ከተማይቱ እንዲገቡ ልብሳቸውን የሚያጥቡ ብፁዓን ናቸው" እንደሚለው ቃሉ (ራእይ 22፡14)፣ እኛም በቅድስና እየኖርን ክፍት በሆነው የጸጋ ደጅ ለመግባት ራሳችንን ልናዘጋጅ ይገባናል።