የእግዚአብሔር ቃል የፍርዱን የመጨረሻ ደረጃ ሲገልጽ "ታላቅም ድምፅ ከመቅደሱ ሰባቱን መላእክት፡— ሂዱና ሰባቱን የእግዚአብሔርን የቁጣ ጽዋዎች በምድር ላይ አፍስሱ ሲላቸው ሰማሁ" ይላል (ራእይ 16:1)። "የቁጣ ጽዋዎች" በመጨረሻው ዘመን በማያምኑትና በአውሬው ተከታዮች ላይ የሚፈስሱት፣ ምንም ያልተቀላቀለባቸው፣ የማያዳግሙና ፍጹም የሆኑ የእግዚአብሔር የመጨረሻ መቅሠፍቶች ናቸው። እነዚህ ጽዋዎች የፍርዱን ማጠቃለያ ያሳያሉ።
በታሪካዊውና ባህላዊው የመቅደስ ሥርዓት፣ ጽዋዎች በብሉይ ኪዳን ካህናት ደምን ወይም ዕጣንን በእግዚአብሔር ፊት ለማፍሰስ የሚጠቀሙባቸው ሰፋፊና ጥልቀት የሌላቸው ዕቃዎች ነበሩ። ከእነዚህ ዕቃዎች ውስጥ ፈሳሹ በአንድ ጊዜ ድርግም ተብሎ ይፈስሳል። ዮሐንስ ይህንን ምስል የተጠቀመው፣ ከማኅተሞቹና ከመለከቶቹ በተለየ ሁኔታ፣ የጽዋዎቹ ፍርድ ቀስ በቀስ የሚመጣ ሳይሆን፣ በአንድ ጊዜ፣ በፍጥነትና ሙሉ በሙሉ በኃጢአተኞች ላይ የሚደፋ የቁጣ ማዕበል መሆኑን ለማሳየት ነው።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ጽዋዎቹ የእግዚአብሔር ቁጣ ፍጻሜ ናቸው (ራእይ 15:1)። በመለከቶች ጊዜ ጥፋቱ አንድ ሦስተኛ (1/3) ላይ ብቻ የተወሰነና ለንስሐ ዕድል የሚሰጥ ነበር፤ በጽዋዎቹ ጊዜ ግን ጥፋቱ መላውን ዓለም ያጠቃልላል፣ የንስሐም በር ተዘግቷል። ጽዋዎቹ የሚያመጡት ክፉ ቁስል፣ የባሕር ወደ ደምነት መቀየር፣ የፀሐይ ግለት፣ የጨለማ መቅሠፍት፣ የኤፍራጥስ ወንዝ መድረቅና ታላቅ የመሬት መንቀጥቀጥ ናቸው። ይህ ፍርድ በቀጥታ የአውሬውን መንግሥት ያጠፋል።
ይህንን የቁጣ ጽዋ ነቢዩ ኤርምያስ አስቀድሞ ሲያስተምር፣ የእስራኤል አምላክ እግዚአብሔር እንዲህ ይለኝልና፡— ይህን የቁጣ ወይን ጠጅ ጽዋ ከእጄ ውሰድ፣ እኔም የምልክህንም አሕዛብ ሁሉ አጠጣው በማለት የፍርዱን መራራነት አሳይቷል (ኤርምያስ 25:15)። እነዚህ የጽዋ መቅሠፍቶች እግዚአብሔር በግብጽ ላይ ካመጣቸው አሥሩ መቅሠፍቶች ጋር እጅግ ይመሳሰላሉ؛ ይህም እግዚአብሔር የዘመኑን ፈርዖን (አውሬውን) መደምሰሱን ያረጋግጣል።
ቃሉ ለእኛም የእግዚአብሔርን ቅድስናና የኃጢአትን አስከፊነት አጥብቆ ያስተምረናል። አምላካችን የፍቅር አባት ቢሆንም፣ የጽድቅ ፈራጅም ነው። ኃጢአትንና አመጽን ለዘላለም ታግሦ አይኖርም። ነገር ግን ይህ የቁጣ ጽዋ በአማኞች ላይ አይፈስም፤ ምክንያቱም ክርስቶስ በጌቴሴማኒ "ይህች ጽዋ ከእኔ ትለፍ" ብሎ ስለ እኛ የቁጣውን ጽዋ ጠጥቶልናልና (ማቴዎስ 26:39)። ስለዚህ፣ ከዚህ አሰቃቂ ፍርድ ስላዳነን ዘወትር ጌታን ልናመሰግነው ይገባል።
የእግዚአብሔር ትዕግሥት ሲያልቅ የቁጣው ጽዋ መፍሰሱ አይቀርም። "የሰው ልጅ የንስሐን ጸጋ ከገፋ፣ የተጠራቀመውን የመለኮት ፍርድ ጽዋ መጠጣቱ ታሪካዊ ግዴታ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም በክርስቶስ ኢየሱስ የጸጋ ሽፋን ውስጥ ተደብቀን ዘወትር በቅድስና ልንመላለስ ይገባል።