በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ያለው የሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት ትንቢት ምንድን ነው?

የእግዚአብሔር ቃል ስለ ቤተ ክርስቲያን የመከራ ዘመን ሲገልጽ "ሴቲቱም ሺህ ከሁለት መቶ ስድሳ ቀን በዚያ እንዲመግቡአት በእግዚአብሔር ተዘጋጅቶላት ወደ ነበረው ስፍራ ወደ በረሀ ሸሸች" ይላል (ራእይ 12:6)። "1,260 ቀናት" የሚለው የትንቢት ቁጥር፣ ቀደም ሲል ከተጠቀሰው "ዘመን، ዘመናትና የዘመን እኩሌታ" እንዲሁም ከ"አርባ ሁለት ወራት" ጋር ፍጹም አንድ ዓይነት የጊዜ ርዝማኔን፣ ይኸውም ሦስት ዓመት ተኩልን የሚያመለክት ነው። (በአይሁዳውያን የትንቢት የቀን መቁጠሪያ አንድ ዓመት 360 ቀናት አሉት)።

በታሪካዊውና ትንቢታዊው አውድ፣ ይህ ጊዜ የቤተ ክርስቲያንን (በሴቲቱ የተመሰለችውን) አጠቃላይ የመከራ፣ የስደትና የምስክርነት ዘመን ያሳያል። በብሉይ ኪዳን ኤልያስ ሰማይን ዘግቶ ዝናብ ያልዘነበበትና ሕዝቡ በበረሃ የተጠበቁበት ጊዜ ሦስት ዓመት ተኩል ነበር። ዮሐንስ ይህንን የረሃብና የእግዚአብሔር ጥበቃ ዘመን እንደ ምሳሌ በመውሰድ፣ ክርስቲያኖች በዲያብሎስ ቁጣ ሥር ሆነው በምድር ላይ የሚያሳልፉትን አስቸጋሪ ጊዜ አሳየ። ይህ ቁጥር የቤተ ክርስቲያንን የዘመነ ሥጋዌ ጉዞ የሚያጠቃልል ነው።

ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ 1,260 ቀናት የእግዚአብሔርን ሉዓላዊ ጥበቃ ያሳያሉ። ሴቲቱ በበረሃ ብትሆንም እግዚአብሔር "እንዲመግቡአት" ያዘጋጀላት ስፍራ አላት። በረሃ የችግር ቦታ ቢሆንም፣ ለእስራኤላውያን ከግብጽ ወጥተው መና የተመገቡበት የእግዚአብሔር የቅርብ ኅብረት ስፍራ ነበር። ስለዚህ፣ መከራው ምንም ያህል ቢጸና، እግዚአብሔር ልጆቹን በመንፈሳዊ ምግብ (በቃሉና በጸጋው) ይመግባቸዋል። የጠላት አሳዳጅነት የእግዚአብሔርን አቅራቢነት ሊያቋርጠው አይችልም።

ይህንን የትንቢት ጊዜ ዮሐንስ በሌላ ስፍራም ለሁለቱ ምስክሮች ሲጠቀምበት፣ ለሁለቱም ምስክሮቼ ማቅ ለብሰው ሺህ ከሁለት መቶ ስድሳ ቀን ትንቢት ሊናገሩ እሰጣለሁ በማለት፣ ይህ ጊዜ የስደት ብቻ ሳይሆን የኃይለኛ ወንጌል ምስክርነት ዘመንም መሆኑን ያስተምራል (ራእይ 11:3)። ነቢዩ ዳንኤልም እንዲሁ، ሕዝቡን የሚያነጻውና የሚፈትነው የመከራ ጊዜ የተወሰነ መሆኑን በትንቢቱ አረጋግጧል (ዳንኤል 12:7)።

ቃሉ ለእኛም እግዚአብሔር በችግራችን ውስጥ የሚያደርገውን እንክብካቤ እንድናስተውል ያደርገናል። በሕይወታችን መንፈሳዊ በረሃ ውስጥ ስናልፍ፣ ብቻችንን እንዳይደለን ማወቅ አለብን። እግዚአብሔር ሊመግበን ያዘጋጀው ስፍራ አለው። የችግራችን ቀናት በፈጣሪ መዝገብ የተቆጠሩና (ልክ እንደ 1,260 ቀናት) ገደብ ያላቸው ስለሆኑ፣ ተስፋ ሳንቆርጥ ይህንን የጥበቃና የምስክርነት ጊዜ ማለፍ አለብን።

የመከራው ቀናት በሰው አይን ቢረዝሙም በፈጣሪ መዝገብ ግን የተቆጠሩ ናቸው። "እግዚአብሔር ለሕዝቡ በረሃውን ወደ መመገቢያ ስፍራ፣ የስደቱን ጊዜም ወደ ምስክርነት አደባባይ ይለውጠዋል" እንደሚባለው፣ እኛም በእግዚአብሔር እንክብካቤ ታምነን ዘወትር በድል አድራጊነት ልንመላለስ ይገባል።