ሐዋርያው ጳውሎስ መንፈሳዊውን ውጊያ ሲገልጽ “በሥጋ ምንም እንኳን ብንመላለስ፥ እንደ ሥጋ ፈቃድ አንዋጋም” በማለት የክርስቲያኖችን ሁለት ዓለም ሕይወት ያብራራል (2 ቆሮንቶስ 10፡3)። “በሥጋ እንመላለሳለን” የሚለው ቃል በኃጢአት እና በክፋት መኖርን የሚያመለክት ሳይሆን፣ ክርስቲያኖች ገና በዚህ ምድር ላይ በእንባ፣ በድካም፣ በበሽታ እና በተፈጥሮ ውስንነት ውስጥ ያለውን አካል ለብሰው የዕለት ተዕለት ኑሯቸውን ማድረጋቸውን የሚያሳይ ተፈጥሯዊ እውነታ ነው።
በታሪካዊው ማኅበረሰብ ውስጥ አንዳንድ የሐሰት መምህራን ጳውሎስን “በሥጋ የሚመላለስ” ማለትም በዓለማዊ ጥበብ የሚመራ፣ ደካማ፣ እና በመልክ የማይማርክ ሰው ነው ብለው ይነቅፉት ነበር። በጥንቱ ግሪክ እና ሮም ባህል አካላዊ ግርማ ሞገስ እና የንግግር ፍልስፍና ከፍተኛ ቦታ ስለነበረው፣ ጳውሎስን በውጫዊው አካሉ በመመዘን አገልግሎቱን ያንቋሽሹ ነበር። ጳውሎስ ይህንን ውንጀላ በመቀበል በሥጋ ማለትም በተራው የሰውነት ውስንነት ውስጥ መኖሩን ቢያምንም፣ ውጊያው ግን ከዚህ ዓለም ሥርዓት የተለየ መሆኑን አስገነዘበ።
ከሥነ መለኮት አንጻር ሥጋ በዚህ አውድ የሚያመለክተው የሰውን ልጅ ተፈጥሯዊ ማንነት ነው። ክርስቶስ ራሱ ሥጋን ለብሶ በምድር ላይ ተመላልሷል (ዮሐንስ 1፡14)። ክርስቲያኖች ድነትን ቢያገኙም ገና ከምድር አፈር በተሠራው ድንኳን ውስጥ ስለሚኖሩ፣ ይርባቸዋል፣ ይጠማቸዋል፣ ይደክማቸዋል። በሥጋ መመላለሳችን የሰው ልጅ መሆናችንን የሚያረጋግጥ እንጂ ኃጢአተኛ መሆናችንን አይገልጽም። ነገር ግን ይህ ሥጋዊ ኑሮ ወደ ሥጋዊ ውጊያ ሊመራን አይገባም።
በዚህ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት በምድራዊ ውስንነታችን እና በሰማያዊ ኃይላችን መካከል የሚደረገው የዕለት ተዕለት ትግል ነው። ዓለም በሥጋ ስለሚመላለስ ውጊያውን የሚያደርገው በጥላቻ፣ በተንኮል፣ በገንዘብ ኃይል እና በጦር መሣሪያ ነው፤ እኛ ግን በሥጋ ውስጥ ብንሆንም የምንዋጋው በዚያ መንገድ አይደለም (ኤፌሶን 6፡12)። የክርስቲያን ትልቁ ምስጢር ደካማ በሆነው የሥጋ አካል ውስጥ ሆኖ፣ ሥጋዊ ያልሆነውንና መለኮታዊ ኃይል ያለውን መንፈሳዊ ጦርነት ማሸነፍ መቻሉ ነው።
ቃሉ ለእኛም በዚህ ምድር ላይ ስንኖር የሚያጋጥመንን የተፈጥሮ ድካም እና ውጫዊ ተግዳሮት በጸጋ እንድንቀበለው ያበረታታናል። በሥጋ ውስጥ መኖራችን ፈተናዎችን ቢጋብዝም፣ ምላሻችን ግን ዓለማዊ መሆን የለበትም። ሰዎች ሲሰድቡን በስድብ፣ ሲጠሉን በጥላቻ ከመመለስ ይልቅ፤ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል፣ በጸሎት እና በፍቅር መመላለስ እንዳለብን ተግባራዊ አቅጣጫ ይሰጠናል። የውጊያ ስልታችን የዓለምን ሥርዓት የሚጻረር ሊሆን ይገባል።
ክርስቲያናዊ ድል የሚገኘው የዓለምን መሣሪያ በመጠቀም ሳይሆን በመጣል ውስጥ ነው። “በሥጋ ውስጥ ሆኖ እንደ መንፈስ ሕግ መዋጋት፣ የክርስቲያን ትልቁ ጥበብ እና የሰይጣን ትልቁ ሽንፈት ነው” እንደሚባለው በድካማችን ውስጥ መለኮታዊ ኃይልን እያንጸባረቅን ልንጓዝ ይገባል።